Mei 2012 duurt nog 5 hele dagen.
Ik heb er voor mijn gevoel al een wereldreis op zitten.
Dit was de langste maand van mijn leven.
Na de laatste bestraling op 2 mei was het ineens ‘klaar’.
En ik keek alleen maar verdwaasd met mijn armen in een “ik begrijp er niks van”-houding (je weet wel, zo met je onderarmen opzij en je handpalmen omhoog en je schouders opgetrokken) alsof er iets met 200 km per uur voorbij is geflitst en ik pas na 3 seconden verbijsterd achterom kijk, denkend, what the fuck just happened!?!
La la la la, life goes on, en life goes ook ontzettend on, maar ondertussen bevind ik me in de scherpe realisatie dat ik fase II in ga.
Correctie: dat ik er al in zit.
Realisation kicking in.
The Afterparty.
Bizar.
Die draad. Die rode draad, die draad van het leven, mijn leven, ons leven.
Die draad ligt hier ergens op de grond, ik weet het zeker.
Maar ik tol nog teveel op mijn benen om scherp te kunnen kijken.
Ik kan hem nog niet goed vinden.
Ik meen te weten waar hij ligt, maar het is een beetje te blurry om hem nu goed en stevig te kunnen pakken.
Met name als ik buk om goed te zoeken begint de aarde te kantelen.
Ik grijp een beetje mis soms, en soms glipt hij uit mijn vingers.
Van de week fietste ik naar werk.
En dat was iets zo bizar normaals, dat ik het als surreëel ervaarde.
Ik kon niet bevatten dat ik na 79 dagen levend in de omgekeerde wereld iets deed wat normaal was.
Daarbij begint de emotie van de scan op 25 februari (of een van die andere scans, foto’s of naalden) pas nu echt op me in te werken.
En de angst voor de uitslag van 16 maart krijgt nu pas serieus ruimte om naar buiten te komen.
Of anders gezegd: om bij me binnen te komen.
En daarbij komt het pas nu bij de kinderen naar buiten.
Met name bij de Middelste en mijn hart breekt.
De jongens hebben het lastig.
En sommige van hen heul lastig.
En ze zoeken weer vertrouwen, vastigheid. Veiligheid.
Fundament. Heel stevig fundament.
En ik heb het nog niet altijd in huis.
Mama kan weer tillen, maar mama heeft regelmatig een kort lontje en lekkende ogen.
La la la la, life goes on. Terwijl ik nog niet klaar ben met verteren wat me is overkomen.
Hoezo dapper?
Ik heb 79 dagen lang alleen maar gedaan wat van me werd gevraagd: verschijn op je ziekenhuisafspraak anders brengen we het wegblijftarief van 45 euro in rekening.
Dat is niet dapper, dat is Hollandsch. Met S.C.H.
Dat doe je gewoon omdat het moet.
Omdat de trein van 33 afspraken in 79 dagen doordendert.
Omdat je dood gaat als je het niet doet.
Pas nu ga ik ondervinden wat dapper is.
Doorgaan aan de andere kant.
Onderdeel daarvan is een beetje hulp vragen om dit op een rijtje te zetten, te categoriseren en te archiveren in mijn computertje onder mijn schedeldak.
Gezocht: mentale informatiemanger en archivaris.
