Toen ik hem kocht voor Wijzemans in wording, destijds nog zo veilig in mijn buik, zag hij er ongeveer zo uit.
Maar Wijzemans had niks met hem, nog met de replica’s die ik maakte op de muren van de kamer van de toenmalig kleinste in wording.
En ik had nog zo mij best gedaan!
Maar “Lappie”, was meer zijn ding.
Onaangetast gingen Giraffe en kamer over naar Draakje in wording.
Giraffe en Draakje is een ander verhaal…
Anno 2012…onlosmakelijk is geloof ik het woord…
Ik hoop zo dat ons kindje straks ook zo’n ranzig vies beest heeft. Wat waardevol!
Geniet!
Oh my oh my. Wat een prachtige allerlievelings knuffel. Hoe ruikt ie?
Jongste heeft er ook één. Oude Beer. Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Wij hebben hier zo’n Ikea-ratje dat er zo uit ziet. Sinds een jaartje geeft Madelief er niks meer om. Maar daarvoor…. ‘Ratte’ niet in de buurt, dan was er oorlog!
Geweldig dat de liefde zo onvoorwaardelijk is, hè?!
lekker góóór! Wessel heeft én Konijn ën ‘jups’ én Bob de Bouwer én de drie Doekies én giraf én Beer én olifant en dan ben ik er nog een paar vergeten. en die moeten al-le-maal mee naar bed en er weer uit. Voordel is wel dat ze er net iets minder goor uitzien dat Sjiraf bij jullie….
Het bed van Draakje ligt ook vol met girafjes, een Draakje (!) een schildpad, een beer….oh wee als er eentje ontbreekt, maar giraffe is de enige die overal mee naartoe moet!
Hihi, ik las eerst “onsmakelijk” ipv onlosmakelijk.
Dacht nog, tja, dat past wel bij de toestand van het beest, maar niet bij het hele leven er omheen.
Maar gelukkig, er staat onlosmakelijk.
Oudste hier nooit echt iets met knuffels gehad.
Middelste altijd heul veul knuffels, maar het maakte gelukkig nooit uit welke er mee naar bed ging.
Jongste wel: Kornijn en pantervis (met slissende s). Toch wel heel lief, zo’n band tussen knuffel en kind. Alhoewel die hier zeker niet zo innig is als bij jullie Draakje en Giraffe. Nooit een reserve nodig gehad?
Die ziet er prachtig uit.
Ik had er ook eentje {heb de knuffel nog steeds} en ook die moest overal mee naar toe. Dat mocht overigens niet altijd, want soms was het risico te groot dat ze zou kwijt raken. En als dat eenmaal gebeurde… nou dan was het huis te klein.
Dochter van 18 nog steeds met haar apie in bed! Gaat mee uit logeren en zelfs naar vriendje.
Ooooohhhhh hij is geweldig!
Ik heb er nog eentje van ±60 cm groot, zou draakje die willen hebben???
Hij is namelijk heel erg alleen hier, hij is namelijk verbannen naar de kelder, en dat is ook zo zielig voor hem…
Voor de goede orde: hij ziet eruit als op foto 1! hahaha
Mail me je adres dan zet ik hem op de trein ‘-)
Liefs,
Oh wat lief! Ik ga je nu een mailtje sturen…..
Díe is geknuffeld!
Hij ziet er prima uit, lappie! Als dat geen liefde is (-;
Nee, niet lappie, girafje…
Wat een prachtig verhaal vertelt die foto. Uiteindelijk is hij toch goed benut zo te zien!
ontroerend zeg, zo’n knuffel! ik herinner me nog veel te goed hoe ik mijn knuffel in het eerste leerjaar met de vuilniskar moest meegeven… snif snif!
draakje kent in elk geval het begrip ‘verbondenheid’!
knuffel voor jou, nu het leven weer doorgaat, naast al het andere!
Hahaha, die is nog eens afgeknuffeld. Heerlijk, de liefde van een kind!
Héérlijk!
leuk verhaal
mooie kleur heeft die.
Hoop dat ie lang met draakje in kontakt blijft.
Liefs Cathleen
Zoon van 23 heeft nog altijd ‘n knuffel in bed liggen, in 2 delen: kop en romp.
Pingback: La la la la, life goes on, deel -III- « Running Repel