Negen bestralingen gehad, nog zeven te gaan.

Ik ben misselijk (ooooooh lucky few met die bijwerking!), ik ben moe en heb een verbrande huid. Het worden nog zeuven heule lange keren met heul veul tegenzin.

Nog 9 van de 7 klinkt als over de helft. Maar…

De bestralingen zijn slechts het eind van de rit.
Ik en mijn tiet hebben al best veel meegemaakt (sinds de shit begon in 1998, sprak ze bitter….sloop de boel maar leeg, sprak ze bitter, toen al….)
Het aantal ziekenhuisbezoeken, het aantal naalden, het aantal foto’s, het aantal handen op mijn borsten…..ik kan het niet meer tellen. Oh wacht, dat kan ik wel! Ik kan wel het aantal naalden en het aantal onderzoeken en het aantal mensen buiten de Bevelvoerder dat aan mijn borsten heeft gezeten tellen! Want ik wist al heel snel in dit traject dat ik dat nou juist wel wilde weten. En dus heb ik een dagboek.

Jullie dachten dat ik (te) veel lul over log, twitter, faceboek? Whah! Jullie zouden mijn dagboek eens moeten zien. Met foto’s en alles. Geen grappige zinsnede’s, wel de botte waarheid. Met pen. En Inkt en op Papier. Met foto’s en uitgeprinte logies ter illustratie.

Nog maar 7 van de 16 klinkt als over de helft…

Met de pijn die ik nu heb, ben ik bang voor “nog 7″
Holy Moly, wat een pleuris end te gaan nog.
Met pijn die erger wordt.

Maar ik kom al van zoooooooo ver.
Ik heb al zoveel achter de rug!
Dit zijn de laatse loodjes….
Ik loop op 38 km….toen, toen bij die Dom, toen kon ik het ook.

Als ik 42,195 kan, kan ik dit ook

En hoe gaat het dan met de Daltons? Met alle vier?

De Bevelvoerder is een bevelvoerder in hart en nieren. Hij doet het op zijn brandweers. Hij is sterk en een spuitgast. Ja, hij heeft het moeilijk bij tijd en wijlen, uiteraard, maar hij is ook nu de Bevelvoerder. Hij en ik doen het eigenlijk hetzelfde. We vragen elkaar hoe het gaat, we doen dit samen. En stiekem genieten we ergens ook van het feit dat ik ziek ben: we zijn ZOVEEL samen. Saampjes de kindjes naar school brengen, saampjes naar huis wandelen hand in hand. Dat hebben we nodig.

Spelmaker en Wijzemans weten dat ik kanker had, dat het met de operatie eruit gesneden is en dat het door de bestralingen niet meer terug gaat komen. Zo gaat het met hen. Ik ben zo dicht mogelijk tegen de waarheid gaan hangen. Ik vond echter wel dat zij niks hebben aan de onzekerheid van “waarschijnlijk niet”, “verhoogde kans” en statistieken. Het komt niet terug. Punt. Da’s genoeg voor nu, nu we met zoveel te dealen hebben. In de klas van Spelmaker is er uitgebreid stilgestaan bij kanker. Zijn klasgenootjes vinden mij bere-interessant! Ik bijna, soort van, cool. Zeg maar. Ik ben eerlijk geweest en heb gezegd dat ik tijdens het beter worden ook zieker kan worden, maar dat dat erbij hoort. Da’s niet om te schrikken. Spelmaker is net zo stoïcijns als zijn vader en Wijzemans doet het op zijn manier; met zijn intelligentie. Ik heb wel de voetbal, de judoschool en de zwemles geïnformeerd: of ze een beetje op ze willen letten en als ze afwijkend (of onwenselijk) gedrag gaan vertonen dat ze ons dan even inseinen.

Maar Draakje. Draakje heeft er van alle Daltons de meeste moeite mee. Hij is te jong om het te snappen maar hij maakt wel alle emoties mee en dat maakt het voor hem enorm onveilig. Hij weet ergens dat het menens is, dit ziek zijn. En nu is hij een enorme zwaan-kleef-aan. Ik mag sowieso niet weg en als ik binnenkom vliegt hij me om de nek. Hij hangt letterlijk en figuurlijk aan me.

Na de operatie kon ik hem niet tillen en nu heeft hij “hem niet kunnen tillen” gekoppeld aan “het gaat niet goed met mama”. Van dat hele bestralen begrijpt hij natuurlijk ook helemaal niks. “Je moet, …,hoe heet dat ook alweer mama?” En elke dag als ik thuiskom uit de bestraling moet ik hem optillen en dan slaat hij zijn armpjes heel strak om mijn nek en dan is hij gerustgesteld: het gaat goed met mama, want ik kan hem nog tillen. En als ik hem naar school breng, moet ik hem op het schoolplein optillen en dan slaat hij zijn armpjes heel strak om mijn nek en dan zegt hij “kijk eens, mama kan mij tillen!”.

Ik weet niet of ik het goed doe. Ik til hem zoveel als ik kan en ik knuffel hem. En ik zeg dat het goed met mama gaat. Mama is weer beter. Maar Draakje is niet overtuigd zolang ik elke dag “gestraald” moet worden. Elke dag volgt even zijn check: kan mama hem nog tillen.

Het nummer speelt al dagen door mijn hoofd.
The pros and cons of hitchhiking.
Omdat ik de pros and cons of cliche cancer ervaar.

Nu ik #metzonderborstkanker ben, ben ik verbaasd over mijn affiniteit met de teksten van Roger Waters.

Sleeping with the enemy, ook van hem, stond al vaak in mijn speellijst als ik ging lopen.
Maar nu standaard. Bij elke keer.
En de enemy is niet de Bevelvoerder, dat moge duidelijk zijn.
Het nummer motiveert me, en zweept me moeiteloos naar 5 minuten de kilometer als ik doe wat ik het liefste doe.

The pros and cons of cliche cancer.

Dankzij de statistieken zijn de behandelingen afgestemd op een steekproef waarbij n indrukwekkend groot is.
Miljoenen gingen mij voor in mijn cliché kanker.
En dat gaat mijn leven redden.

De keerzijde is dat de “Cons van Cliché Cancer” er ook zijn.
Ik heb al zoveel verhalen gehoord.
Van zoveel
(buur)vrouwen
(schoon)zusjes
(schoon)moeders
vriendinnen
collega’s
dat ik het beu ben*
*lotgenoten zijn uitgesloten van dit beu-gevoel

Enorm beu.

Ik doe het slechter/beter/anders.
En ik ga na X tijd voor Y procent weer aan de slag.
En ik ben na X tijd niet meer moe.
Ongetwijfeld zijn er talloze buurvrouwen, nichten, collegas die het slechter/eerder/anders deden.

Ik heb cliché kanker, maar ik ben niet hen!
Ik loop een marathon, maar er zijn momenten dat ik alleen maar Draakje kan knuffelen, meer niet.
Ik heb cliché kanker die prima te genezen is, maar mijn verhaal is uniek, mijn. Mijn situatie.

Ik begin langzaamaan pijn te krijgen van de bestralingen.
Volgens het boekje veel te vroeg.
Joepie, ben ik toch niet cliché.

Ik ken het script na drie van de zestien keer al uit mijn hoofd.

Ik leef het per keer vier keer. Twee keer om de instellingen van het apparaat te controleren en de lijnen bij te tekenen en twee keer voor het ecchie.
Twee keer zijn ze in de ruimte aanwezig, twee keer hoor ik het script door de intercom.

Blote borsten, plat op mijn rug, armen omhoog in de beugels, klem op mijn neus, slang in mijn mond, prismabril op mijn neus, knop in mijn hand.
De positie is intimiderend.
Het apparaat en zijn gezoem en zijn lasershow zijn intimiderend.
Hij beslist mijn ademhaling.
Enorm intimiderend!
De verpleegkundigen zijn lief en verzorgend.
Zij leiden mij door het script van netto 4 keer 35 seconden.

Mevrouw Repel, als u er klaar voor bent en mij hoort, drukt u de knop even kort in.
De lijn op de monitor die ik zie door mijn prismabril verandert van blauw naar rood als ik de knop indruk.
Prima.
Als u er  klaar voor bent, drukt u de knop in en houdt hem ingehouden.
Dan volgt nu de eerste rustige ademhaling.
En dan de tweede rustige ademhaling.
Dan haalt u nu diep adem.
Ik zie mijn ademhaling via mijn prismabrilletje op de monitor door de grens gaan en de slang blokkeert.
Ik kan geen adem halen.
De teller in het scherm telt terug van 35 naar 0.
Het apparaat zoemt als een wekker uit de jaren negentig.
Als de teller op 14 seconden staat, stopt de zoem, hoor ik een slurpend geluid, en start de zoem weer.
Seconde 4.
Mevrouw Repel, adem maar door.
Ik laat de knop los.
Het apparaat draait van positie.
Mevrouw Repel, als u er klaar voor bent drukt u de knop in.
Prima.
Dan volgt nu de eerste rustige ademhaling…

Als ik wegga zet ik mijn symbolische oogkleppen weer op.
Ik wil al die andere veel te zieke patiënten namelijk niet zien.

Netto 4 maal 35 seconden.
Bruto van deur tot deur meer dan een uur.
Mentaal is niet uit te drukken.

Toen de Bevelvoerder in Haïti zat, was ik erg ongerust over de emotionele belasting voor hem. Overbuurman, een collega van hem, kwam een babbeltje met me maken. Hij zei: “Een brandweerman lost een probleem op. Hij komt aan, doet een klus, en gaat weer weg. Nare dingen werken niet op hem in, want hij lost een probleem op: hij handelt. Er ontstaat pas een mentale belasting als hij tijdens het losknippen van een bekneld persoon bijvoorbeeld door de ambulancebroeder wordt gevraagd even te wachten omdat er een infuus moet worden aangelegd. Dan moet hij een pas achteruit doen en toekijken en wachten en dan kan de situatie achter het op te lossen probleem op hem in gaan werken.”

En dat is hoe het is. Nu snap ik dat.

Op 14 februari werd ik een achtbaan in geslingerd en ik maakte looping na looping. En zoals dat is in een achtbaan, gilde ik op de momenten dat ik de G-krachten voelde. Nu ben ik uit die achtbaan en sta ik in de rij voor de volgende verplichte achtbaan. Ik heb een pas achteruit gedaan en kijk naar de achtbaan waar ik uit ben gekomen en de situatie begint nu serieus op me in te werken. En dat is meer dan G-krachten. Het hele grote overweldigende begint op me in te werken. Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed. Borstkanker. Kanker. Percentages. Genezingspercentages en overlevingspercentages. Kanker.

En nu in de rij voor het volgende ritje. Dat bestralen wordt ook weer een heel circus. Met toeters en bellen waar ik geen weet van had. En ook na dat ritje komt er een periode dat ik een pas achteruit doe van dat ritje en naar die achtbaan moet kijken en dat het op me in gaat werken.

Ik snap nu de woorden van de arts: de lichamelijke impact is relatief klein. En daarmee bedoelde ze niet twee zwaluwstaartjes, zoals ik het destijds opvatte.