I walk alone. Dat is de basisregel.
Ik alleen met mijn gadgets en mijn muziek.

Als ik goed graaf in mijn geheugen is mijn toevallige anonieme pacer van mijn eerste 10 kilometer ooit met een “buiknumer” de eerste met wie ik samen liep.
Maar die telt niet echt.
Mijn collega van het romantische hardlopen. Dat was eigenlijk echt de eerste. Met hem heb ik mijn eerste kilometers hardlopend babbelend doorgebracht.
We waren toen aan het trainen voor de Den Helder – Maastricht estafette.
Ook dat telde dus niet echt mee, want dat was speciaal voor de estafette.
Daarna liep ik namelijk gewoon weer alleen. I walk alone, want dat is de basisregel.
Ik alleen met mijn gedachten, en al dan niet met mijn zorgen en beslommeringen.

Maar toen deed ik een duoloopje met Nesrine. En toen met Ronald en toen liep ik met Marcel’s clubje mee in Schoorl.
En ineens zoek je elkaar op voor de start van een prestatieloopje. Je loopt daar wel je eigen tempo gedurende de race, maar je ziet elkaar voor en achteraf,en soms gedurende.
I walk alone werd heel geleidelijk de praktische trainings-basisregel. Maar als het ff kan of uitkomt, doe je een duoloopje, al dan niet virtueel.
Dat kan namelijk ook nog, zo ontdekte ik. Ook al loopt de Zuid-Hollander 7,5 km en de Fries 15 km. Maar wel al twitterend tegelijkertijd.

Gisteren zou ik een duoloopje gaan doen in Mijdrecht. Maar omdat ik met een hand in het gips niet mag autorijden, vroeg ik of hij mijn kant op wilde komen.
Ik heb namelijk hier mijn vaste rondje dat niet alleen verdacht veel op een echt rondje lijkt (in de zin van cirkel), maar dat daarbij van mijn deur terug tot aan mijn deur ook nog eens nagenoeg, zonder stiekeme extra bochten her of der, ook nog eens, exact 16,1 km is. Bizar! (Voor de niet lopers onder jullie: 16,1 km is een echte loopafstand….beter bekend als de 10 Engelse mijl. De 10EM. Een heerlijke afstand!)

Hij vond het prima en hij stelde voor Diesel mee te nemen.
Dat is namelijk naast hardlopen iets dat we delen: hij doet het met zijn Diesel en ik wil het ooit gaan doen met mijn Fletcher…
Hardlopen met je hond, canicross, canine running, canirun.

Ik ben geen avondloper en mijn energie had er gisteren überhaupt al een mening over. En het was warm. Maar ik wilde de afspraak toch niet afzeggen. En het was daarbij de laatste training voor mijn tweede Den Helder – Maastricht estafette komend weekend….en dus een soort van full circle idee als het gaat om duoloopjes.
Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen: ik voelde de hele avond al een stroperigheid in mijn lijf en toch een vastberadenheid.

*** ik zou een logje aparte kunnen dichten over het hoofdstuk “Fletcher ontmoet een andere hond in haar huis: Diesel kwam binnen.”***

We gingen op pad.
Hij met Diesel aan de buikriem.

Ik merkte dat ik moe was, maar lopen was fijn.
Babbelen was fijn.
En ik snoof op hoe het is te lopen met een hondje.
Hondje duikt af en toe een plas in.
Om te drinken, of te koelen, of gewoon, omdat het lekker is.
En het hondje moet ook wel eens plassen.
Interval Aparte!

Op bijna 10 km (rondje ken ik op mijn duimpje),
kreeg ik Diesel van hem. Mijn god, wat vond ik het eng!
Maar Diesel vond het prima.

Toen we startten aan het rondje wist ik al dat we de tweede helft windje tegen zouden hebben.
Ik ken mijn rondje.
Ik was moe, maar precies toen kreeg ik Diesel.
Met Diesel heb je nooit windje tegen, weet ik nu.
Met Diesel lopen, speel je een beetje vals.
Diesel trekt je prettig vooruit. Niet onderuit, no way, maar prettig vooruit…

En aan het eind van het rondje had ik meer energie dan toen ik begon. Zo werkt het met ziek zijn.

Alleen lopen blijf ik doen.
Maar zodra Fletcher een jaar oud is, loop ik geheid een stuk minder alleen.