Je komt best wel wat tegen, zo zoekend naar de draad van je leven.
Jezelf, zo af en toe, om maar eens wat te noemen!
De meeste lui in mijn directe omgeving denken dat ik flink wat heb meegemaakt in 2012.
En ik doe meestal ook reuze normaal en vrolijk en draaf 40 tot 60 kilometer per week.
De wereld weet stiekem niet dat ik er er nog midden in zit.
Ik heb namelijk ontdekt dat die extra toegift in dit verhaal wederom een achtbaan is.
Ik dacht dat de zaallichten zouden aangaan na een teleurstellend concert en na een teleurstellende toegifte, maar nee, ze moesten nog een keer terugkomen voor nog een toegift.
Ik kom mezelf tegen.
Dat, en een heleboel logjes.
Ik heb alle logjes over mijn tiet….nee, stop. Ik heb weer vriendjes gemaakt met haar; mijn borst. Mijn borst dus. Ik heb alle logjes over mijn borst verzameld. Op zijn minst voor mezelf. En op z’n een na minst voor de Daltons. Mocht het ooit eens terugkomen met een andere prognose en als het anders afloopt. Dat ze weten hoe het was, hoe ik was. En stiekem met een halve gedachte voor een groter doel. Met een inleiding en een slot. Dan zou een logje als dit logje de inleiding van het verhaal kunnen zijn.
Zoekend naar alle logjes die ik schreef over Knobbels In Tiet (mijn KIT dus, zoals ik ze destijds noemde), kwam ik een heleboel andere logjes tegen. Ik wilde oorspronkelijk eigenlijk alleen maar alle logjes over mijn borstkanker verzamelen. Dat begon dus met alle logjes sinds De Grote Onverwachte Foute Uitslag van 14 februari dit jaar. Maar ik realiseerde me al vrij snel dat het verhaal pas compleet is als ik mijn haat/liefde verhouding met mijn tiet borst en haar knobbels van daarvoor includeer. Want De Grote Onverwachte Uitslag van 14 februari kan je alleen maar in context plaatsen als je weet van de Grote Alarmbellen van 1998 en de operatie, de Grote Alarmbellen van 2002 en die operatie en de Grote Alarmbellen van 2009….en de Totale Weigering van die operatie. Want zonder die Weigering had ik nu geen kanker gehad…maar anderzijds ook geen borsten meer. Ik ben daar nog niet helemaal over uit: ben ik blij of boos? The jury is still out…
Al zoekend naar de draad van mijn leven, zoekend naar het verhaal dat ik wil omvatten en afronden en archiveren, al zoekend in logjes vanaf 2006, zie ik tevens de oude draad van mijn leven in de absurde hoeveelheid logies die ik heb geschreven. Ik lees veel (want ik schrijf veel, ik zie Ritchie beamend knikken als hij dit zou lezen) en d’r is een boel te overdenken.
Maar zonder analytische slagen kan je al heel snel twee simpele onweerlegbare conclusies trekken: Ik log momenteel niet met immens plezier over kleine zaken, nutteloze zaken, totally unrelated zaken met kwinkslagen zoals ik jarenlang wel deed, column style. Dat, en ik reageer nul op andere logies daar waar ik jarenlang heel trouw en met immens plezier minimaal 30 logies per dag van een reactie voorzag.
Elke vezel in mijn lijf voelt dit dat dit zo is, dat ik het niet doe, niet kan, niet wil. Maar waarom? Daar wil ik mijn vinger achter zien te krijgen; dat is onderdeel van het zoeken naar de draad. Een begin van een idee heb ik al wel. Naar werk fietsen was zo absurd normaal na 79 dagen in de binnenstebuiten-wereld, dat loggen over het trekken van de stekker uit de avond4daagse net zo surreëel zou zijn geweest, dus deed ik het niet. Reageren op logjes is helemaal anders, maar misschien wel precies zo. Ik heb moeite met de normale wereld en normale logjes….de normale wereld is momenteel te absurd voor me en reageren op een normale manier klopt zo niet dat mijn handen niet eens richting toetsenbord kunnen. Anderzijds heb ik ook moeite met leed. Als je zelf geen reserves meer hebt, is het lastig het voor een ander op te brengen. Je kan leed niet wegen, maar zowel minder erg als erger dan ik, is nu gewoon lastig.
Het dekt de lading niet: ik zit in de buurt, maar ik heb hem niet scherp. Ik heb die draad soms vast, maar het is te blurry om hem door het oog van de naald te krijgen.
Gisteren op de eerste controle bij radiologie verwoordde de arts dat ik er lichamelijk, conditioneel gezien belachelijk goed aan toe ben.
Ze stond perplex. De misselijkheid, de vermoeidheid, zelfs de genezing van de brandwonden…ik zou er aan alle kanten niet zo goed aan toe moeten zijn.
Nou ja, wel als je denkt dat ik er dit jaar al ruim 1100 kilometer op heb zitten, inclusief een marathon.
I run for life is letterlijk.
Lopen redt mijn leven.
Maar ze waarschuwde me ook. Je bent er lichamelijk te goed aan toe en je kan rationeel te goed beredeneren wat het emotioneel doet met een mens. Maar hey….die emoties zelf?
Dat antwoord moest ik haar verschuldigd blijven.
De laatste keer dat ik serieus een potje heb gegriend om dit hele concert met alle toegiften?
Oei, daar vraag je me wat….
Janken om bijzaken ja…maar dit concert en die godvergeten toegiften die maar blijven komen? Hmmmm…..
