Dus.
Wij zitten elke zondag in die Brasserie, met die knutseldames.
Deze zondag ook. Maar deze zondag is speciaal. Feyenoord speelt tegen Ajax.
Wij zullen Spelmaker alleen maar meekrijgen als hij kan kijken.

Gewapend met iPad en de juiste duur betaalde app zitten wij er.
Er loopt veel personeel rond, maar Ober is een vaste.
Hij herkent ons.
Hij ziet de iPad…..en dan het beeld.
Hij maakt er een geintje van, maar hij is verdacht veel bij ons tafeltje.
Hij kijkt veel mee.
Hij dolt met Spelmaker.
Hij is echt erg vaak bij ons tafeltje.
Ober is voor Ajax, heel erg voor Ajax.
Spelmaker is voor Feyenoord, heel erg voor Feyenoord.
Maar de Ober van in de twintig behandelt mijn Spelmaker als volwaardige vent.
En mijn Spelmaker van 11 kan het spel volledig aan.

Ondertussen druppelen mijn vrienden binnen.
Niet gepland, spontane actie.
Ik had de beste verjaardag EVER, ondanks medisch gedoe.
Omringt door lui die de sneeuw trotseerden voor mijn marathon leeftijd!

Feyenoord staat achter.
Spelmaker heeft de hele wedstrijd lang veel geplaag verduren gekregen.
Van Ober.
Vanuit de keuken kreeg hij steun van de kok…..ik vond het hilarisch!

Feyenoord verliest.
Mijn oudste, mijn grote lieve zoon geeft de Ober een hand en zegt gefeliciteerd.
Holy fuck, ik ben zo trots! Wat een mooie zoon heb ik!!!
De Ober trakteert mijn zoon op een cola.
Holy fuck, wat een goeie gozah!

Seriously, de beste verjaardag EVER!!

Zondagochtend, rond vijf uur. Ik schrik wakker van…
Ik heb geen idee waarvan, maar ik ben geschrokken.
Ik kijk op de wekker aan de kant van de Bevelvoerder. Het is 05:05 uur.
En dan zie ik ineens dat de plek van de Bevelvoerder leeg is.
Ik probeer terug te denken aan gisteravond. Nee, hij had geen dienst. Hij was thuis.
Ik kijk naar zijn kleding. Ik zie zijn trui liggen.
En zo slaapdronken als ik ben, meen ik ook zijn broek te zien.
Zijn pieper is weg. Maar zijn uitrukkleding ligt er.
Hij is toch niet in zijn t-shirt en onderbroek weg?
Misschien snurkte ik en ging hij in een andere kamer liggen.
Ik loop alle kamers af. Hij is nergens.
Ik pak mijn telefoon. Leeg.
Maar die had ik gisteren opgeladen.
Wat is er aan de hand?
Ik loop naar beneden. Daar ligt zijn sleutelbos.
Wat? Hè? Waar is hij?
Het is zijn andere sleutelbos, maar ik ben om 5 uur ‘s ochtends observatie technisch gezien niet op mijn sterkst.
Ik pak de vaste lijn en bel hem. Geen gehoor.
Ik begin steeds ongeruster te worden. Maar ik hoorde zijn telefoon niet: die heeft hij dus meegenomen.
Wel zijn telefoon en pieper mee, maar zonder kleding en zonder sleutels.
Ligt hij ergens doodgevroren?
De hond zit in de bench, die is er wel. “Het”, is dus niet tijdens het uitlaten gebeurd.
Wat “het” ook is.
Ik krijg een idee en ik kijk op internet op P2000 naar de uitrukken van de brandweer.
Rond 4 uur twee uitrukken: een in Repelbuurdorp en een wat verder weg.
Niks in Repeldorp.
Nu vind ik het echt niet leuk meer.
Ik bel nog een keer. Geen gehoor.
Ik maan mezelf tot rust. Repel, niks aan de hand, er moet een logische verklaring zijn.
Ik heb pijn in mijn buik.
Into thin air.
Ik kijk naar de voordeur: niet op het nachtslot.
Ik trek een jas over mijn nachthemd aan en loop naar buiten.
De smart is weg. Dat lijkt een goed teken, gek genoeg.
Ik bel nog een keer. Hij neemt op.
Waar ben je?
Op de kazerne, we hadden een brand, we zijn net terug.
Maar er staat niks op P2000.
Jawel, om kwart over twee.
Ik kijk op het scherm, en inderdaad: ik had niet ver genoeg teruggekeken naar 02:19 uur.

Als hij thuiskomt heb ik twee mededelingen:
Wij moeten een teken verzinnen, een bordje of zo waardoor ik weet dat je een uitruk hebt, dit is niks. En daarbij: als jij thuis bent, is het veilig om de deur in het nachtslot te draaien, maar als ik alleen ben zonder man in huis is het een stuk veiliger om de deur open te laten?

Waarom is het zo dat als je zo opgelucht bent, je geïrriteerd reageert? Althans, waarom doe ik dat?