Dit is mijn sleutelbos.

En nee, de verhouding sleutels <–> andere zaken is alles behalve zoek. Ik zal het uitleggen aan de hand van de pijltjes.

Pijltjes met letters duiden functionele meuk aan. Zoals sleutels en andere huishoudelijk technisch gezien noodzakelijke zaken.

Pijltjes met nummers duiden andere items aan die aan mijn sleutelbos horen. Omdat ze belangrijk zijn voor mij. En omdat mijn sleutelbos dagelijks bij mij is, zijn deze zaken daarmee ook dagelijks bij mij. Het zijn voor mij de emotioneel noodzakelijke zaken. (Noodzakelijke Zaken die niet aan sleutelhanger kunnen hangen, zitten in portemonnee.)

1. De voordeursleutel van ons huis. Onder dat dak, achter die deur, wonen ik en de Bevelvoerder, en de drie Daltons en de drie katten en het hondje. En soms een dode muis als het Miss Marple blieft.
2. De achterdeursleutel van ons huis.  Naar onze achtertuin waar ons gras altijd groener is dan elders omdat het kunstgras is. En dat meen ik letterlijk en figuurlijk. En het hondje ook. Kunstgras rules, voor zover het ook de hond betreft.
3. De sleutel van onze kersverse Opel. De eerste gloednieuwe auto die we ooit hebben gekocht. Met onderhandelen en alles. Nu hebben we een Opel en een hondje. De hippe jaren liggen ver achter ons!
4. De sleutel van onze Smart. De enige auto die de Repel zonder problemen kan parkeren. Het ootootje dat *je zult het niet geloven* weekboodschappen voor een gezin van vijf met gemak kan herbergen.
5. Het muntje voor het winkelwagentje. Ik heb ze overal en nergens en toch ben ik ze du moment altijd kwijt. Gek he?
6. Zelfscannen bij de Appie. Het tijdsvoordeel is niet de rij bij de kassa, maar het al ingepakt hebben tijdens het shoppen. Op je eigen manier.
7. Een muntje van 2 euro, een muntje van 1 euro en een muntje van 50 cent. Noodreserve voor WC’s onderweg met betaling en dat soort zaken.

A. Oude werkgever. Wekelijks naar de MacDo voor een lunch. Toen ik daar wegging stopte die traditie. Lag het dan toch echt aan mij? Retorische vraag.  Op mijn verjaardag in 1996 trakteerde ik geen taart, maar MacDo. Ik at een Happy Meal en ik kreeg het kado van mijn collega’s. Dit was het kadootje dat er toen in zat.
B. Beste Vriendin en ik bleken ineens allebei te houden van dezelfde Franse artiest die hier totaal onbekend is. ( Je zult maar beste vriendinnen zijn!) Wij gingen na deze ontdekking samen naar een concert van hem in Wallonië. Met overnachting en al. Deze drukke werkende moeders gingen road trippin’ en alles en overnachtten in een chique hotel. Dit was onderdeel van de merchandise die werd verkocht.
C.  Relatiekadootje vanuit mijn oude werk. Functie aan bos is net name de vragen die het oproept.
D. Relatiegeschenk van een internationale kennis wiens Engels dermate triest was dat het tot zoveel hilariteit heeft geleid dat….ja, tot wat eigenlijk. De beste man was een kei, op zijn Engels na. Alles bij elkaar moest ik lachen en had ik diep respect voor hem en hij deelde maar drie van deze dingen uit. Damn’, ik was een van die drie in een gezelschap van bijna 400. Dit item staat voor mij voor respect.
E. Door het licht is het plaatje slecht te zien. Jammer. Het is de penning van de Rasvereniging voor Drentsche Patrijshonden. Verdere uitleg overbodig. Toch?
F. Dit zat aan de sleutel van de opel toen we hem ophaalden. Symbool totally unrelated to Opel…behalve…
Tattoo van Manlief staat symbool voor de drie-eenheid. Dit is een soort van…de remake voor vijf.

Ah! Tweede nummer 1 vergeten (foutje in de fotobewerking)…Dat is dus eigenlijk een G. Dat is een kadootje dat ik kreeg van mijn overbuurmeisje uit San Fransisco. Ik wilde alleen maar iets dat te maken had met het treintje en toen kreeg ik dit van haar. Aan de ene kant het treintje en aan de andere kant mijn naam.

Ik keek de serie, ik had heb de lp.
In de jaren zeventig.
(Oma spreekt)
Bevelvoerder is van dezelfde generatie: hij had het boek!

Jullie kennen alleen opzij, opzij, opzij, ….wij kennen de rest.
En de rest is beter.

Opzij, opzij, opzij is wel de reden overigens dat ik altijd heb gedacht dat koetjesvoetbal één woord was.
(“….want over, koetjes, voetbal, en de lotto praten, nou gedag tot ziens adieu het gaat je goed…”) 

Maar goed, de rode draad van deze log….andere nummers van de plaat spreken nu veel meer  tot mijn verbeelding. Zoals deze.
Vandaag stond deze 10 keer op repeat.
(Ik heb de lp inmiddels uiteraard digitalisch in iTunes, dat moge duidelijk zijn.)
Onderaan de muziek….muziek en tekst matchen zo mooi.
*zucht* En op gitaar Harry Sacksioni, dan maak je de Repel sowieso blij.
Die tweede keer, met overslaande stem “moet dat nou?”…..Yep, 10 keer op repeat vandaag. 

Als je eenmaal kinderen hebt, kan je niet meer gewoon “lekker” ziek zijn. Laten we niet vallen over woorden mensen, ziek zijn is nooit lekker, maar vertroeteld worden wel. Dat iemand je even toedekt, dat iemand een kopje thee voor je maakt met een beschuitje. Dus eigenlijk wat wat je moeder voor je deed als je vroeger als kind ziek was. Dat dus.

Mijn verhaal wordt al lang voor ik goed en wel begonnen ben. Draad Repel, kort en bondig en zo. Proberen in ieder geval.

Als je eenmaal kinderen hebt wordt je uit bed getimmerd om half 6, moeten er bammetjes worden gesmeerd, snottebellen worden afgeveegd, met huiswerk worden geholpen, oneindig veel wassen worden gedraaid en… Nou ja: alles wat moeders doen. En dus ook als je ziek bent. ziek zijn is erger als je kinderen hebt: je moet namelijk nog steeds zorgen voor de meute. Maar is het “erger”? Of alleen maar iets zwaarder?

Ik werd ziek op de dag van de kerstviering. De beruchte kerstviering van 2 logjes geleden. Inmiddels had een van de geweldige brandweercollega’s aangeboden een paar uurtjes in te vallen zodat de Bevelvoerder kon komen kijken. (TOP collega’s daar bij de Brandweer, laat ik daar even bij stilstaan: ze staan ALTIJD voor elkaar klaar!) In de loop van de dag stortte ik echter verder en verder in. Zodanig dat ik wist dat ik die kerstviering niet zou redden. Oma Opel moest dan maar gaan met de Bevelvoerder. Maar Murphy dacht dat wij stonden te wachten op een toegift: op het laatste moment had de brandweer een uitruk en kon de Bevelvoerder niet op tijd weg.

Ik heb me aangekleed en ben totaal onverantwoord achter het stuur gekropen en we zijn gegaan. De Bevelvoerder is met 80 door Repeldorp gesjeesd en was er uiteindelijk ook net op tijd. In de klas ben ik nog bijna knock-out gegaan ook (warm, donker, weinig lucht). En de volgende dag kreeg ik reactie van de school: “Vervelend dat jullie dit jaar problemen hadden met het verdelen van tijd en aandacht. Het is inderdaad soms een hele tour om alles voor elkaar te krijgen, ik weet het uit ervaring. Gelukkig zag ik gisteravond dat het toch gelukt was.” Dat dus.

Maar oh wat was ik blij dat ik er was. Kijk Wijzemans in zijn zwarte truitje. En kijk die lieve Spelmaker op het krukje voor hem. Ik houd het dan niet droog mensen, ik houd het dan niet droog.

‘s Avonds op de bank kruipt hij bij me. En zegt hij letterlijk: “Mama, een knuffel en een kusje op je hoofd. Dat je snel weer beter wordt!”

Vandaag nam de Bevelvoerder Wijzemans en Spelmaker mee naar het Glazen Huis. Hij stuurde een berichtje toen ze er waren en ik zat klaar met mijn iPhone voor de tv. En dan zie ik ze. Wijzemans op de nek bij papa. Juichend zoals alleen Wijzemans dat kan. Precies onder de tekst “this one’s for mama”. En ook dan houd ik het niet droog.

Ik smeer nog steeds bammetjes als de Bevelvoerder er niet is, maar de Bevelvoerder vertroetelt me en ach…de Daltons vertroetelen me ook beter op hun manier.

10 jaar geleden om deze tijd gingen de Bevelvoerder en ik met z’n tweetjes naar Texel.
Omdat het zeker weten de laatste keer zou zijn dat we samen een weekendje weg zouden gaan.

Ik was 26 januari uitgerekend, de baby zou nog lang niet komen.
(Dat de Spelmaker er een mening over had en al op 28 december al kwam, is nu wel om te lachen.)

Ik beleef deze maand een beetje apart. 10 jaar.
Een tiener. Double digits.
De tijd gaat te snel.
Ik knipperde 3 keer met mijn ogen en het kind dat mij moeder maakte is geen baby meer. Geen kleuter meer. Niet eens een klein kind meer. Maar een prepuber.

De bevallingsverhalen, de dreumesverhalen, de grappige uitspraken van een 5 jarige….
Nee. Die tijd hebben we gehad. Hij wordt 10 binnen 3 weken. Niemand zit nog te wachten op dat.
Hij al helemaal niet.
Hij is lief. Hij is mooi. Hij is het einde. Hij haalt soms het bloed onder mijn nagels vandaan. Maar een grote zoon is fijner dan ik ooit had kunnen weten.
Maar hemel. Binnen 3 weken wordt hij 10. Tien.

Vanaf het moment dat het december werd zit ik met a loss for words.
Ik heb geen mooi verhaal.

Kak. Mijn zoon wordt 10.
Ik geniet. Maar…
Nog 3 keer knipperen en hij is groot en volwassen en uit huis. En zo.

Dat dus.

But after a while
you realize time flies
And the best thing that you can do
is take whatever comes to you
’cause time flies.
***Porcupine tree*** 

Draakje heeft een *kuch* sterke persoonlijkheid.
Hij is ook *kuch* eigenwijs.
Hij durft alles en…
luistert niet.
Draakje heeft maling aan “omdat het zo hoort”
en heeft nog meer maling aan “zou er een vangnet zijn”.
Die combinatie is op z’n minst angstaanjagend.

Er is maar één argument waarom hij niet “creepy” is.
En dat is dat er geen enkele kwaadaardige vezel in zijn lijf zit.

Hij is gevaarlijk, hij is doodeng.
Hij is ondeugend, hij is Pietje Bell.
Maar allemaal omdat het leuk is. Humor is. Grappig is.
Er zit geen kwaadaardige vezel in zijn lijf.
Alles is….gewoon….leuk…

En hij heeft een mening over, eeeehm, alles.
Ook zijn slaapliedjes werden onderworpen aan zijn *kuch* mening.

Het liedje “hondje waf” (couplet nummer zoveel van poesje mauw) werd door hem afgekeurd, en ingevuld door zijn eigen versie.
Toen hij 2 was.
Hij verzon “Hondjewafje”.

Vanavond nam ik het op en die rot-parg doet op de film ineens alsof hij verlegen en schattig en onschuldig en vertederend is. Of zo.

Hij is het niet! Vertederend en lief en zo. Echt niet!