De woorden van de lui bij de spoedeisende hulp hebben de weg van mijn buis van Eustachius tot het rationele gedeelte van mijn brein niet gehaald.
Daarvoor was ik teveel in paniek.

Pas de volgende dag, bij het baasje van Ben, landden de woorden.
Uiteraard bij het baasje van Ben. Zij redt mijn leven keer op keer op keer…

Borstkanker zaait niet uit naar darm. Bijna per definitie.

Ik ga een nieuw medisch circuit in.
Misschien ben ik een zeldzaam geval van begin 40 dat in korte tijd twee primaire tumoren ontwikkelt die totally unrelated zijn (tijd om een staatslot te kopen?),
misschien is het tweede gevalletje zelfs totally harmless.

Ik heb een paar dagen nodig gehad om het te kunnen plaatsen.
Paniek voelen is niet nodig, Repel. Sterker nog:
Paniek is improductief.
Paniek zou betekenen dat ik zou moeten handelen.
Maar ik kan deze realiteit niet veranderen.
Paniek is nuttig als er een leeuw op je af komt.
Of als je kind onder een auto dreigt te komen.
Nu heb ik gedaan wat ik kan: ik ging naar de dokter.
Voor de rest kan ik niet veranderen wat is:
paniek is useless.

Ik kwam sterker uit 2012.
Dat is niet onwaar gegeven nu.
Ze mogen zij aan zij bestaan.

Ik ga door op mijn nieuwe pad.
Hier heel verdrietig om zijn maakt dat ik nog meer waardeer hoeveel ik heb gewonnen in 2012.

Ik heb op 15 januari 2013 weer ervaren wat het is om doodsangst te voelen.
En ik had zo gehoopt dat gevoel zoveel jaren te mogen uitstellen.

True.

11 Februari ga ik Niemandsland weer in.
Een werkdag of 5 tot 7 later weet ik wat ik headfirst ga doen.

14 april staat mijn tweede marathon…..jullie mogen 1, één, EEN keer raden wat ik wil…..

Picture it, Repeldorp, donderdagmiddag namiddag, ergens in december.

Dinnetje en ik hangen met een wijntje aan het aanrecht. Onze zonen spelen boven. Wij kletsen over serieuze en minder serieuze zaken. De Bevelvoerder kondigt aan dat hij nog een kratje bier moet kopen, waarop Dinnetje roept dat hij naar de C1000 moet gaan want dan maak je kans op kaarten voor een privéconcert van Xander Buisonje diezelfde avond nog: slechts 75 mensen kunnen 2 kaarten winnen. We maken nog grapjes: het zou wel typisch voor de Bevelvoerder zijn als hij zou winnen! De Bevelvoerder vertrekt en wij kletsen door over serieuze en minder serieuze zaken. Ik hou van die namiddagen met Dinnetje.

De Bevelvoerder komt even later terug (ik was het Xander gebeuren allang weer vergeten) en drukt een CD in de handen van Dinnetje. Gesigneerd. “Voor Dinnetje, X Xander”. Dan drukt hij mij een CD’tje in mijn handen. Gesigneerd. “X Xander”. “Ja,” verklaart hij, “jij houdt toch niet van die muziek, dus die hoefde niet met naam!” Ook dat is typisch Bevelvoerder.  Wat hou ik van die man. Je kan je afvragen of Xander het leuk had gevonden te signeren met mijn naam en een kruisjekusje, maar okay, dat terzijde. En vervolgens doet hij zijn jas open en blijkt hij volbehangen met key cords met iets eraan. Hij kocht twee kratten en had dus twee maal kans op 2 kaarten. Hij kreeg van degene voor hem in de rij ook twee maal kans omdat die persoon aankondigde toch niet te kunnen die avond. De Bevelvoerder liep naar het scanapparaat om te kijken of hij had gewonnen en hij scande raak- raak- raak- raak. Alle vier de kansen waren raak en zo zaten wij ineens met acht kaarten voor Xander die avond. Wat zeg ik: acht kaarten voor een concert binnen drie uur. Dat…en geen oppas. Van een rustig wijntje-momentje aan het aanrecht waren wij ineens een ops room geworden en moesten er dingen geregeld worden. Met spoed.

Drie uur later stond ik dus ineens bij een mini-privéconcert tussen de vleeswaren van de C1000. Een heel aparte ervaring kan ik verklappen! Op een meter afstand van een artiest die het eigenlijk ook wel heel leuk vond om weer even kleinschalig te zijn, geloof ik. Wat een leuke vent is dat en wat deed hij het leuk! Nee, nog steeds niet mijn muziek, maar met nieuwe waardering voor de artiest. Oma pastte op (een druk op de knop ver weg, priceless) en wij hadden wat mensen kunnen optrommelen om te gaan.
Nee, ik lieg. Niet “wat mensen”. Bevelvoerder: Weet je, de zus van mijn ex is wezenloos van hem. We zouden haar kunnen vragen. Zus van ex: Ik heb geen vervoer maar Ex wil me wel rijden. Ik: maar dan komt zij toch ook? Uiteindelijk ging de Bevelvoerder geflankeerd door 5 vrouwen (waaronder zijn vrouw en zijn ex) naar Xander.

Het is niet mijn muziek, maar wat was het een leuke avond! Ik genoot. Toen “Zeg dat je niet hoeft te gaan schat” kwam, was ik even vervuld van een geluksgevoel. Daar stond ik met mijn man, genezen, kankervrij en er sterker uitgekomen, te genieten. Genieten van het leven. Genietend van het moment op dat moment, binnen is binnen: ellende gaat heus wel weer komen, maar nu ben ik even perfect gelukkig met dit onverwachte uitje, met mijn lief die van me houdt en met wie ik samen 2012 heb overleefd. En dat is wat gelukkig zijn inhoudt. Ik moest een beetje huilen; de tranen (de zogenaamde happy tears) biggelden over mijn wangen.

En toen wees de Bevelvoerder me op die camera van SBS6 Shownieuws die me van twee meter afstand VOL in mijn huilende smoelwerk aan het filmen was. Oh My God. Oh. My. God. OH. MY. GOD! De blinde paniek die zich van mij meester maakte verliet mijn brein pas toen de avond daarop bleek dat ik vakkundig uit Shownieuws was geknipt. Mijn kop heeft de eindredactie niet overleefd….een mens moet een beetje geluk hebben in het leven…

Niet genetisch.
Mijn eierstokken mogen blijven zitten, mijn beide borsten ook.
We gaan geen Dr. Bibber met mijn lijf spelen.
Mijn zonen krijgen niet per definitie kanker en ze geven ook per definitie niks aan hun dochters door.
Ik mag de tijd nemen het nieuws door te geven (doe ik dat en hoe) aan de zus met wie ik gebrouilleerd ben: zij en haar dochters lijken in de clear.
Och natuurlijk heb ik het laten weten….

Or are we? In the clear…
We hebben sowieso 25% kans, mijn zus en ik. Zij om het te krijgen, ik om het opnieuw te krijgen.

De artsen vermoeden daarbij in families als de onze een derde gen waarvan ze het bestaan nog niet weten.
Met nieuwe DNA technieken gaan ze aan de slag en ze hopen met 3 tot 5 jaar iets te weten.
Dat is belangrijk voor de generatie van onze kinderen en de kinderen na hen.

Ik ken, al wachtend in de wachtkamer, dit scenario allang.
Ik ben namelijk uiteraard enigszins bekend met het onderwerp.
Ik weet ook dat het andere scenario inhoudt dat ik het eufemisme van een medisch heel zwaar circus inga.
Met heel veel operaties en nul garanties.
En mijn zonen.
En hun kinderen.
En mijn zus, met wie ik gebrouilleerd ben.
En haar kinderen.

Al wachtend in de wachtkamer op dit nieuws rinkelt mijn werktelefoon te hard en te veel op de trilstand en ik besluit tegen wil en dank op te nemen.
En te antwoorden.
En te reageren.
En te handelen.
Voor, tijdens én na de uitslag.
En zoals dat gaat…..
De uitslag is goed.
Werk wordt (uiteindelijk) ook opgelost.

En ik?
Ik hoor alles aan.
De uitslag.
De boze telefoontjes.
De teleurgestelde reactie van mijn Bevelvoerder: we gingen toch nu iets vieren?
Hij had bijzonder verlof, om samen het nieuws te vieren.

Sinds de uitslag ben ik aan het huilen. En ik kan niet stoppen.

En geen hond die het begrijpt.

Het is november 2012 en ik kan niet anders concluderen dan dat ik me weer druk maak om een gebroken nagel, bij tijd en wijle. Ik heb blijkbaar weer de ruimte en de energie.
Het is november 2012 en ik kan niet anders concluderen dan dat ik een veel te kort lontje heb, bij tijd en wijle. Ik heb blijkbaar nog niet de ruimte noch de energie.

I have come a long way. Daar mag ik trots op zijn. Maar ik zie waar ik vandaan kwam en waarvan ik niet weet of ik dat ooit nog ga halen en ik puf en zucht. Blijven knokken is best zwaar….

Ik zie ook hoe een positieve houding tegen je kan werken. Optimistisch zijn, blijven, headfirst de wereld in kijken is hoe ik wil zijn. De wereld ziet dan echter te weinig hoe kapot je je huis binnen strompelt soms en opgerold je bed in rupst. De opmerkingen die het oplevert kunnen enorm kwetsend zijn. Ik creëer mijn eigen onbegrip. Lang leve de boemerang!

Dit is de Afterparty in zijn Bitterste Vorm.

Het is november 2012 en de wereld heeft geen geheimen meer.
De wereld en mensen erin hebben allemaal hun true colours, hun ware aard laten zien.

Van een beresterk huwelijk, tot een ‘je hoeft maar op de knop te drukken’, tot een ‘ik ben blij dat je er weer bent’, tot een ‘je bent een kanjer’, tot een ‘ik leef mee’. Och, ik doe teveel mooie mensen tekort in deze opsomming.

Tot een ‘het is voor jou ook nooit genoeg he?’ (Van dezelfde persoon die bij een bestraling mocht zijn en na afloop *letterlijk* zei ‘nou, dat viel toch best wel mee?’), tot een ‘wees een grootte meid excuus krijg je niet’ (ja letterlijke woorden, anders zou het er zonder taalfouten hebben gestaan) en een ‘I support breastcancer’-posting (no kidding? hoe dan? iig niet naar degene die het trof! je houdt gewoon van roze?) door close by-mensen die alles hebben gedaan behalve diegenen bij te staan die het daadwerkelijk trof. Och, ik doe teveel mensen tekort in deze opsomming.

Ik leer leven met angst en ik leer leven met de true colours. En ik ben godverdorie zo blij met mijn headfirst instelling, ik blijf extravert en positief. Meer builen dan dit kan ik niet vallen. Als dit alles is? Ja, het doet pijn, maar oh mensen….die andere kant…

Ik kijk naar de weegschaal. Man oh man. Wat slaat hij mooi uit.