Stel. Je wordt voor het eerst ongesteld op je twaalfde verjaardag.
En stel dat je je laatste menstruatie hebt op je vijftigste.
Da’s best voorstelbaar.
Dan ben je 38 jaren van je leven een ongesteld wezen.

Rond af op 12 menstruaties per jaar.
Rond af op 4 dagen per menstruatie. (te kort, ik weet het maar zo bewijs ik wel pijn punt)
Zet het aantal maandverbandjes/tampons tussen de 4 tot 7 per menstruatiedag.

Neem een gemiddelde van 2 kinderen.
Verreken dus een aftrek van 2 keer 9 maanden aan menstruaties.
Het bloedverlies tijdens en na de bevallingen zal ik niet meerekenen, dat is mijn wisselgeld in de kansloze discussie die je eventueel wilt starten! #bloedstolselstergroottevantennisballen

Dan verbruik je als vrouw tussen de zeventienhonderdtweeenvijftig en de drieduizendzesenzestig tampons dan wel maandverbandjes in je actieve leven als vrouw.

1752-3066

Waarom is het dan zo raar om te zeggen “ik ga even een tampon verwisselen”/”ik ga even een schoon maandverbandje indoen?” In gezelschap?
Waarom verstopt iedere vrouw dat?

Je partner is hooguit de enige tegen wie je het zegt en ook die zit niet op de boodschap te wachten. Maar ik zal het ook niet delen met vriendinnen. En op werk zal ik niet openlijk met een tampon richting toilet vertrekken. Laat staan in de kroeg.

Rond de 2000 keren dat ik iets verzwijg in mijn leven. Mijn leven lang. Is dat niet gek?

Het is lekker weer. Ik kan ook gewoon de deur uit gaan.
Naar buiten.
Ik kan ook gewoon een ‘ommetje’ gaan maken.
Het idee popt op als een Eureka.
Voor het eerst sinds heel heel heel heel erg lang geleden neem ik de pijn en neem ik de moeite om de deur uit te gaan zonder doel.
Niet omdat het moet, maar omdat ik het kan.

Het voelt heel bizar om buiten te zijn zonder dat ik een ziekenhuis gerelateerde afspraak heb. Zonder dat ik ergens naartoe moet. Zonder doel.
Ik rij naar school via een grote omweg en ben er dan nog dermate vroeg dat ik de klas nog zie buiten spelen.
Ik lach me inwendig te pletter om Draakje. Ik geniet. De klas gaat naar binnen en ik zit nog even in de zon te wachten tot de school uit gaat.

Ik begroet Draakje en zie tot mijn schrik dat zijn voortand donkergrijs is. Dood grijs.
Zo grijs als alleen een dode tand kan zijn.
Ben je gevallen?
Ja, en toen was mijn tand even weg en kwam toen heel snel weer terug.
Oh shoot oh shoot oh shoot, dat klinkt heel verkeerd!
Met die beschrijving zou de grote mensentand eronder ook nog wel eens kapot kunnen zijn!
Ik ben enorm geschrokken en vraag me af of ik naar de tandarts moet.
En hoe ik daar dan kom.
En waar ik de rest van de kinderen dan laat.
Oh shoot oh shoot oh shoot.
Ergens verbind ik mijn briljante idee van het ommetje met dit: ik word meteen gestraft voor het feit dat ik iets leuks ging doen.
Voor dat ommetje.
Ik kan wel janken.

Oh wacht.
Mijn brein stopt even met paniekeren.
Met zo’n klap verwacht je tranen.

Ik rij naar de leraar.
Ik ben een haardikte verwijderd van boos worden.
Is Draakje gevallen vandaag?
Ik zie hem denken
Niet dat ik weet?
Hij heeft een grijze tand, heeft hij niet gehuild?
Nee, hij heeft de hele dag niet gehuild.
Hij klinkt heel resoluut.

Ik rij naar Draakje.
Laat je tand eens zien?
Ik kijk heel goed, ik tuur, ik staar, ik draai hem naar het licht.
Het lijkt wel….

Heb jij op je tand getekend met potlood?
Draakje forceert zijn IkProbeerErOnderuitTeKomen Tranen.
Het was de schuld van Annabel!

Dan weet je dat je dankbaar kan zijn.
Dan weet je dat je een opvangnet hebt dat zo solide is dat je er nooit door kan vallen.

En hoe blij ik ben met alle steun uit alle hoeken in alle vormen kan ik niet in woorden uitdrukken.
Maar het wordt wel volledig gevoeld.
For the record; ik schreef dit met tranen in mijn ogen.

Op twee na.

Ik weet dat ik, toen ik op het asfalt was gekwakt, achterom keek naar de auto. en ik weet dat ik toen zag dat mijn been vast zat. De chauffeur kwam in paniek uit de auto en gilde wat ze moest doen. Ik weet dat ik terug gilde dat ze achteruit moest. Ik weet letterlijk nog woord voor woord wat ik riep. Ik weet dat ik keek naar de wielkast en dat ik wist dat het noodzakelijk was dat ze achteruit reed, anders zou ik mijn been er niet uit krijgen. Ik weet alleen niet meer wat ik toen zag. Wel hoe zij eruit zag, haar jas open, haar haren, hoe ze in paniek was, maar niet mijn been in die wielkast.

Ik weet dat ze achteruit reed, dat ik mijn been uit de wielkast haalde en ik weet dat dat toen pas wel kon. Ik weet dat ik mijn been op het asfalt legde en dat toen de pijn pas begon. Maar het beeld van de wielkast nadat ze achteruit was gereden heb ik niet meer. Wel het beeld van de man die ernaast stond met zijn mobiel aan zijn oor op exact dat moment. Ik weet ook nog dat ik aannam dat hij 112 belde en ik weet nog dat ik toen bedacht dat ik de Bevelvoerder moest bellen want die zou ongerust worden.

Het eerste beeld dat ik heb van mijn been is toen het daar op het asfalt lag en ik weet dat ik toen heel bewust heb besloten dat been niet meer te willen zien tot na een operatie. Ik heb die hele avond daar heel veel moeite voor moeten doen. Dat niet willen zien van mijn been.

Mijn brein nam die opdracht blijkbaar above and beyond. Mijn brein heeft 2 beelden geblocked. En ik weet niet of ik die ooit nog terug krijg. En ik weet ook niet of ik dat moet willen.

Uren later op de eerste hulp moet mijn been zo snel mogelijk gespalkt en steriel verbonden worden. De botten steken er dan wel niet meer uit, maar de gaten zijn duidelijk. Ik mag pas geopereerd worden als mijn broodje verteerd is en de nekbrace mag pas af als ik onder de CT ben geweest. Zo snel mogelijk wordt mijn broek opengeknipt van onder naar boven en iemand anders komt aan met een operatieschort.

De verpleegkundige met de schaar heeft mijn broek uit en wil door met de slip. Ze blijft hangen met de schaar in de lucht. Ze kijkt naar mijn slip en zegt: “ik kan het niet!” Groggy van de morfine grap ik dat ik echt niet van plan ben hem uit te trekken. Ik wil koste wat het kost voorkomen dat ik dat been zie en de pijn knalt door de morfine heen. Dus ik grap. Knip door dat ding. Met een diepe zucht zet ze de schaar in de dure stof. Wat zonde, zegt ze. Door de morfine heen vind ik het een absurdistische situatie. Ik lig in een nekbrace, mijn been is kapot en de verpleegkundige  houdt blijkbaar zo van lingerie dat dat zonde is. Definieer zonde.

Er wordt wat in mijn infuus bijgespoten.
Ik voel alleen maar helse pijn en vrees voor het wat als…
Ze hebben wat in mijn infuus gespoten en ik merk niks.
Oh wacht. Ik merk wel wat.
Ik dobber.
Nee, ik golf.
Voel ik minder pijn?
Ik denk het. Ik weet het niet.
Maar ik golf wel.
Ik doe mijn ogen open en probeer te focussen.
Mijn ziekenhuisbed begint te bewegen en glijdt naar de muur. Mijn bed beweegt zich tegen de zwaartekracht in tegen de muur en alsof de verkoeverkamer een rodelbaan is, giert mijn bed vervolgens langs de wanden. Mijn bed draait rondjes tegen de muren en mijn ogen zien de kamer alsof het met warp speed 6 gaat.
Ineens zie ik de klok aan de muur.
Het is 5 minuten later, vertelt een deel van mijn brein mij.
Een ander deel van mijn brein kan de tijd ruiken.
Nog een ander deel van mijn brein ziet de klok smelten langs de muur.
Maar mijn bed is alweer op weg, mijn bed flitst rondjes geplakt langs de muren van de zaal.
Ik ben misselijk. Ik wil niet meer.
Ik kan het concept misselijk zien.
Ineens zie ik een hoofd.
Iets dat klopt. Het is de anesthesist.
Gaat het?
Nee.
De kleur van mijn deken is voelbaar.
De tijd kan ik ruiken.
Wat ik zie kan ik horen.
Dan zie ik het hoofd van de verpleegkundige.
Gaat het?
Nee, ik race langs de muren.
Het hoofd van de verpleegkundige smelt.
Ik kan het proeven.
Ik realiseer me dat ik worstel om grip te hebben.
En dan realiseer ik me dat ik geen pijn heb.
Ik kan horen dat ik geen pijn heb.
Ik proef de klok en ik kan het gezicht van de verpleegkundige horen.
Hoe eng het ook is, het ontbreken van pijn overheerst.
Dat, en de verbazing.
Een kleur later kom ik bij,
Een smaak later weet ik waar ik ben,
Een toon later heb ik weer pijn,
Maar niet meer de pijn van het compartiment syndroom

Ik baal ervan dat ik ze niet ging halen, maar ik geniet dat ik lunch kan maken. Zittend en trippelend vanuit de trippelstoel.
Ik maak lunch, en later maak ik appelmoes.
Ik doe en ik tuttel de hele middag.
Ik kan alweer zoveel!
Ik trippel me rot met mijn rechterbeen en mijn linkerbeen begint een mening te krijgen over het ‘niet omhoog liggen’ en het gebrek aan rust. Ik negeer dat been.

Spelmaker is ondertussen met Kind aan Huis naar de speeltuin.
Kind aan Huis is bijna 3 maanden ouder en door die timing zit hij in groep 8 en Spelmaker in groep 7.
Die twee. Niet op dezelfde school, niet in hetzelfde schooljaar. Niet in hetzelfde voetbalteam.
Desondanks zijn ze al jaren de beste vrienden. Van hetzelfde kaliber. Op veel fronten.
Ze zijn de categorie vrienden die je als moeder hoopt voor je kind: ze halen het beste in elkaar naar boven.
En elke woensdagmiddag spelen ze samen. Maar dit is vast het laatste jaar, want Kind aan Huis gaat volgend jaar naar de middelbare en Spelmaker naar groep 8.
Het schooljaar verschil gaat tellen. Meer en meer. Desondanks denken de moeder van Kind aan Huis en ik dat ze het gaan redden. Zelfs de aankomende brugklas en de brugklas daarop. Ze zijn van de buitencategorie.
De Moeder van Kind aan Huis en ik zijn overigens net als onze zonen: niet op dezelfde school, niet in hetzelfde jaar, en niet in hetzelfde team. En toch zijn we al jaren de beste vrienden.

De Moeder van Kind aan Huis arriveert ergens in de middag en zoals die dingen gaan blijven zij en Kind aan Huis eten.
Tijdens het eten vraagt Wijzemans aan mij wie Einstein was.
Kind aan Huis en Spelmaker springen al gaande in met vragen en antwoorden en….

….voordat ik het weet heb ik het over de lichtsnelheid, en het niet harder kunnen gaan dan dat. Over natuurkunde.
Trippelen en appelmoes maken is allemaal leuk en aardig, maar ik zit al bijna 9 weken mijn brein te verwaarlozen! Ik. Ga. Helemaal. Loos.
Over dat het bij natuurkunde geldt dat iets waar is totdat er iemand komt die zegt dat het anders is.
Dat Newton nog steeds gelijk heeft met zijn appel.
En Einstein nog steeds met zijn lichtsnelheid.
Maar dat Schrödinger en Heisenberg na Einstein kwamen en bewezen dat Einstein niet alles wist.
Dat Einstein het er daar moeilijk mee had: Heisenberg kon geen gelijk hebben, noch Schrödinger: “God dobbelt niet”

Terwijl ze aan hun derde pannenkoek stroop/suiker/zefgemaakte appelmoes/Franse stinkkkaas zitten (okay sorry, ik ben de enige die de stinkkaas op heur pannenkoek deed), leg ik uit aan Kind aan Huis hoe het een beetje kan.
Het kind hangt aan elk woord.
Spelmaker is wat stiller, die komt later wel. Het schooljaar verschil is nu aan het woord. Ik zie de bedachtzame blik en de raderen. Dit typeert de kracht van Spelmaker.
Ik leg uit, ik ben in mijn element en doe weer eens wat anders dan borduren en TLC kijken.

Wij kunnen die wereld van atomen en kleiner dan dat niet zien, niet aanraken en niet meten. Het is niet als een deur die we kunnen opmeten zonder hem aan te raken.
Wij kunnen de kleine wereld alleen indirect een rotschop geven en meten wat de reactie is, en die reactie proberen te vertalen naar wat er gebeurde.
We kunnen alleen energie stoppen in een apparaat en meten wat er daarna gebeurt en dat vertalen naar wat er werkelijk aan de hand is.
En de verklaring wat er aan de hand is klopt, tot er iemand komt die zegt dat het anders is…
Arme Einstein. Toen Schrödinger en Heisenberg met hun theorieën kwamen, was Einstein over zijn piek. Einstein wilde er niet aan. God dobbelt niet!

En dan zegt Kind aan Huis:
Maar kan het niet zo zijn dat er dan ook iets is veel groters is dan wij? Voor wie wij zo klein zijn dat we elkaar niet kunnen zien? Net zoals met elektronen?

Ik glimlachte heel erg breed. Het kind is een wetenschapper. Zoals je ze zelden ziet.
Wat hij begreep en tot welk abstractieniveau hij het kon doortrekken is heel bijzonder.
God dobbelt misschien wel.

Volgens mij ben ik hierin volkomen normaal. En Spelmaker is net als ik. Hij mist ook richtingsgevoel op dezelfde maffe wijze als ik en hij is beter in het ene zintuig dan in het andere, maar niets springt er op een aparte manier uit.

Wijzemans echter, is heel gevoelig voor stemmen. Het stemgeluid van iemand, het timbre, is voor hem allesbepalend of hij iemand aardig vindt, of hij de informatie tot zich kan nemen en zelfs bijna bepalend voor zijn stemming. Als je stem hem niet aanstaat maakt het niet uit wat je zegt. Uit je stemgeluid leidt hij af wat je voor hem voelt, of je het meent en of hij bereid is naar je te luisteren. “Lieverd, hoe is je nieuwe juf?” “Ze heeft een mooie stem.”

Draakje is gevoelig voor geuren. “Ik ruik iets!”, hoor je hem vaak zeggen. Maar ik zeg het verkeerd: hij is volgens mij niet gevoelig voor geuren, hij ruikt gewoon heel erg goed. Ik denk namelijk dat hij meer ruikt dan wij. Op een dag kwam hij thuis uit school. De Bevelvoerder deed de deur open en toen riep hij “Oma is er!” Ze was onverwachts langsgekomen en hij had in de deuropening, in de hal, nog half buiten al geroken dat ze er was. En nee, oma werd vanuit de woonkamer niet omringd door een wolk van parfum.

In de dierentuin bepaalt de geur wat hij van de dieren vindt en hoe lang hij ergens wil blijven. Is het wellicht zo dat als hij inderdaad beter zou kunnen ruiken, dingen ook eerder zullen stinken voor hem? Vanwege de overkill?
Toen ik gisteren een mail kreeg van een moeder die het uitje naar de boerderij had begeleid, was ik dan ook totaal niet verbaasd door de foto die ze meestuurde. Tot het bot ontroerd was ik wel. Dat dan weer wel.

Ik: je bent van mij
Hij: nee, ik ben van papa
Ik: nee, je bent van mij
Hij: IK BEN VAN PAPA!
Ik: maar je komt uit MIJN buik!
Hij: MAAR DAAR HEEFT PAPA MIJ IN GELEGD!

De eerste keer was ik door deze punchline met stomheid geslagen, maar inmiddels geniet ik van ons routinegesprekje. Het is voor ons een soort van “ikhouvanjouikookvanjou”, maar dan DraakjeRepel Style. Dacht ik. Dacht ik echt.

Maar vandaag.

Hij: MAAR DAAR HEEFT PAPA MIJ IN GELEGD!
Hij loopt triomfantelijk weg, als usual, maar komt vervolgens weer terug.

Hij: Waarom heeft papa mij daar in gelegd als hij mij ook had kunnen houden?

Hij loopt weg zonder op antwoord te wachten. Ik had ook geen antwoord klaar, eerlijk gezegd.

5 jaar……

De eerst mammo na een jaar.

Ik ken de routine goed genoeg dus ik kan de vertraging uitrekenen aan de dames voor mij.
Vrouw naar binnen, 1e keer, gesprek en een knijponderzoek.
Vrouw terug naar wachtkamer.
Vrouw naar binnen voor 2e keer, de 4 foto’s.
Vrouw terug naar wachtkamer.
Vrouw naar binnen voor 3e keer, de uitslag.

De vrouwen in de wachtkamer kijken naar mijn rolstoel en mijn been en kijken verongelijk of verdrietig. Ik heb het blijkbaar makkelijk, zo interpreteer ik hun blikken. Ik kan het wel uitschreeuwen: de memmenpletter is het enige apparaat hier, ik kom hier ook voor mijn tiet, ik ben net zo bang als jullie, mijn been is bijzaak! ik zal nooit meer lopen, nooit meer Running Repel, boeien, als deze uitslag slecht is ga ik dood.

De vrouw net voor mij is zolang binnen voor de foto’s dat de Bevelvoerder terug naar huis moet. Een uur vertraging hebben we niet kunnen opvangen en ik moet dus alleen de foto’s dealen zodra ik eindelijk aan de beurt zal zijn. En, daar waar ik de hele nacht al wakker van lag: alleen de uitslag moeten aanhoren.

Ik zit in mijn rolstoel met de krukken paraat, ik vraag me af hoe ik die memmenpletter moet gaan dealen met dat been en ik vervloek haar. Die vrouw voor mij. Ze is oud. Minimaal 18 jaar ouder dan ik. Ik haat haar. Haar man zit in de wachtkamer. Hij leest iets en is zich totaal niet bewust van het feit dat ik zijn vrouw wel kan wurgen.

Die vrouw komt terug met een rood hoofd en heeft pijn. En ze klaagt. Tegen haar man. De foto’s lukten niet. Ik vind haar een watje. Ik ben boos.
En ik zit er nog een half uur lang. Net als zij. Ik wachtend op de foto, zij wachtend op de uitslag.
Zij met haar man, ik alleen.
Zij huilend, ik haar hatend.
Ik zit er godverdomme in een rolstoel jij stomme oude taart! Zeur niet! What do you know?
Maar ik zeg niks en ben een onbereikbare ijsberg.

Ze zegt tegen haar man dat het uitloopt.
Ik antwoord ongevraagd dat ik al 5 kwartier zit.
Ze geeft antwoord en voor ik het weet komt ze naast me zitten.
Om me te troosten.

En dan.

Zij is ook terug voor de eerste controle na exact 1 jaar.
Zij had ook borstkanker vorig jaar.

En ineens ben ik niet die sjachereinige bitch meer die iedereen dood kijkt en is zij niet meer die oude taart. We knuffelen elkaar.
En ik troost haar. De foto’s deden haar teveel pijn met het littekenweefsel.
Ze was zoooo bang voor de controle.
En de foto’s deden zoveel pijn. Teveel pijn.
Ik was de eerste vrouw die ze zag die hetzelfde meemaakte.
Ze heeft zoveel pijn gehad…

Na de foto’s met de speciale memmenpletter-rolstoel (ja! die bestaat!) komt een mammo-pleeg me lastig vallen:
Sorry, ik moet het vragen: heb je die marathon nog gelopen vorig jaar?
Dat ik nog met blote tieten zit boeit me niet; ik laat met trots mijn tattoo zien.
De datum van de marathon.
Een maand na de operatie.
Maar ik ben met stomheid geslagen. Dat weet je nog? Ja, zegt ze, sommige gevallen vergeet je niet.
Die opmerking heb ik voor altijd in mijn zak gestoken!

De pleeg die me van de speciale memmenpletterstoel in mijn rolstoel helpt zegt me:
Het is de taak van de arts om je te zeggen, maar het is goed.

Mijn lieve arts geeft me de goede uitslag en raadt me aan te zwemmen tot ik weer kan lopen.
Dat ik watervrees heb, durf ik niet te zeggen.

Ik rol mezelf met moeite richting lift en whatsapp de Bevelvoerder.
Hij belt terug en ik sta even stil met de rolstoel met krukken lekker onhandig.
De receptioniste blijkt net op weg naar het toilet en grijpt mijn rolstoel.
“Oh, lieffie….je kan naar de invalidenplek komen, ik word ernaar toe gerold!”