A Remorseful Day – Revisited

Het was tijd voor de jaarlijkse vaccinatie van de poezels. En naar goede traditie waren we in Resort Repel weer twee maanden te laat. Maar aangezien de poezenbeesten sinds deze zomer zalig buiten komen, moesten we wat prompter zijn met de herhalingsprikken dan voorheen. En dus stond de afspraak met de dierenarts voordat we een kwartaal te laat waren. Hij stond voor vanavond en daarmee stonden wij voor een beslismoment dat we het liefst wéér een keer wat verder voor ons uit hadden geschoven.

De vaccinatieronde viel namelijk samen met de discussie die thuis voor de zoveelste keer was opgelaaid: Wat te doen met Lewis. Grens na grens is verlegd. “We zingen het wel uit”, “Het is nog wel te doen”. Maar als je er heel koud en kil naar kijkt, werd het heel langzaam, maar wel gestaag, elk kwartaal een beetje erger. Sinds een poos kakte ze eigenlijk gewoon meerdere keren per dag ergens in huis. En sinds kort kakte ze ook nog in de keuken. De grens van het toelaatbare was hygiëne-technisch gezien allang overschreden wel bereikt.

Voor de zoveelste keer speurde ik internet af naar boerderijen, naar kattenvrouwtjes, naar dierenopvang. En elke keer weer kwam ik tot dezelfde conclusie: hier gaat Lewis niet blij van worden. Lewis is bijna 14. Da’s voor een Brit heel oud. Wat te doen met een hoogbejaarde moddervette Brit die je huis volkakt? Wat te doen met een hoogbejaarde Brit die graag de hele dag op het bed van Wijzemans wil slapen? Wat te doen met een hoogbejaarde Brit die poepvlekken achterlaat op de bedden van je kinderen? Ik wist eigenlijk al een paar jaar dat deze collision course onafwendbaar was. Ik heb gewoon jarenlang die muur waartegen we frontaal moesten botsen naar achteren kunnen verplaatsen. Ik heb afgebroken en gemetseld als een bezetene. Tot vanavond.

De nieuwe jonge dierenarts keek me na afloop aan: “Ik zou dit niet gedaan hebben als ik er niet achter zou hebben gestaan.”
Wijzemans zei na afloop tegen me: “Weet je waarom ik niet huil? Lewis is nu weer bij Morse. En bij Michael Jackson.”

Dag lieve Lewis,
Ik mis je nu al. De leuning van de bank is zo leeg!
Ik ben een agnost, ik zou het niet weten, maar Wijzemans zegt dat je weer bij Morse bent.
Dat zou mooi zijn.
Lewis, wees niet boos op me alsjeblieft? Ik voel me heel erg schuldig.
Volgens mij was je heel gelukkig bij ons.
Tot aan de andere kant van de regenboogbrug lieve poezel van me, maatje en huisgenoot.

Image Hosted by ImageShack.us

[Morse recites to Lewis as they sit having a drink outside a pub]
Chief Inspector Morse:
Ensanguining the skies
How heavily it dies
Into the west away;
Past touch and sight and sound,
Not further to be found,
How hopeless underground
Falls the remorseful day.

Image Hosted by ImageShack.us

Advertenties

24 thoughts on “A Remorseful Day – Revisited

  1. Oooh… wat verdrietig… maar de beste beslissing. Tja, makkelijk gezegd natuurlijk- het gemis en verdriet wordt er niet anders van. Afgelopen zondag (we waren net terug van vakantie…) werd het hondje van mijn ouders doodgereden voor hun huis. Onder de ogen van mijn dochter. Wat een verdriet… ik heb er ook wat over geschreven, op mijn facebook. Verdriet om een dier kan heel groot en vreselijk intens zijn…
    Trouwens, superplekje hier zeg!! Fijn dat ik hier ook weer kan lezen.Ik geniet enorm van je blogjes. Goed geschreven, herkenbaar, scherp, intens. Toevallig ‘per ongeluk’ op je weblog terechtgekomen, en niet meer weggegaan. Keep on writing dus! 🙂

  2. Wat een lief snoetje! Jullie keus was een goede, het kon gewoon niet langer. Jullie hebben lang van hem mogen genieten, hij is tenslotte 14 jaar geworden. Het verdriet is er niet minder om dat weet ik. Sterkte lieverd! Ik voel met je mee.
    Wat een mooie reactie van Wijzemans!

  3. Ze neemt je uiteraard niks kwalijk. Ze had het groots bij jullie en je begeleidde haar naar de regenboogbrug, naar haar maatje. Nog een uurtje en ze heeft de moonwalk nog meer. Wat wil een poezel nog meer? Knuffel.

  4. Ach lieffie, ik zou honderden woorden kunnen typen, maar ze zijn zo leeg en tegelijk zo zinvol. Ik weet wat je voelt en wat je doormaakt. Hebben het hier gehad met onze Puck. Al weer vier jaar geleden en nog, iedere keer als ik haar foto zie (en die staat bij oudste op het bureau), schiet ik weer vol. Wat kun je houden van een poes! Sterkte.

  5. 14 jaar heeft ze in een paradijsje gewoond bij jullie. Je hebt ontzettend goed voor haar gezorgd, zelfs gisteren toen het niet langer meer ging nam je de juiste beslissing!
    Dikke knuffel!

  6. De Bevelvoerder blijft me ook vertellen hoe stram en mank ze aan het worden was. Op het randje van onfomfortabel en continu pijn. Hij heeft gelijk: ze kreeg steeds meer moeite met op de bank springen. Maar ja…

    Ik mis haar. De leuning van de bank is zo leeg…

  7. Ik wist het al, had al wat (hopelijk) troostende woorden gesproken en nog zit ik te janken hier…. Pfftt, het is niet niks, je lieve poezenbeest moeten achterlaten…
    Sterkte wijfie!! Voor jullie allemaal….
    (Dat Michael Jackson gelukkig met hem mag zijn… *zucht*)

  8. Het is een rotbeslissing en een hele trieste en moeilijke. Wij hebben hetzelfde meemaakt met onze eerste (18jaar oude) kater. Sterkte hoor allemaal. Het is een deel van je gezin waar je afscheid van neemt.
    Maar god wat lief: Lewis is bij Morse. En bij Michael Jackson. Ze hebben het vast heel gezellig met elkaar…

  9. Ik weet bij ieder huisdier wat hier binnenkomt, dat er ook die verschrikkelijke dag komt dat ze weer moet laten gaan.
    Die dagen zijn verdrietig en je gevoel en verstand worden het daarin nooit eens.
    Daarom een dikke knuffel, want ik denk wel dat dit ook voor Lewis de goede beslissing was. Als je straks weer gaat ervaren dat je geen stress meer hebt van het zoeken naar zijn ontlasting en je er niet meer op gefocust hoef te zijn, zul je merken dat het echt al erg met hem gesteld was.
    Maar toch: Dikke knuffel nog een keer!

  10. Sterke ermee. Wij hadden het vorig jaar iets soortgelijks met de hond. 13 jaar en steeds meer aan het achteruit gaan. Op het laatst kon ze bijna geen eten meer binnen houden. Max 100 meter lopen en er was niets meer aan te doen. Toen de moeilijke beslissing genomen om haar te laten in slapen. Afgelopen maart is hier een katje (12 jaar) ingeslapen. Acuut nierfalen. Ik voel met je mee.

  11. Beroerd. Maar het was het beste denk ik ook.

    Als ik er hard over nadenk ben ik een atheist, of op zijn best een agnost. Maar zeker in dit soort situaties (zie ook mijn blog nu weer) geloof (lees hoop) ik met heel mijn hart dat er “iets” is, en aangezien niemand het weet mag je dat iets dus fijn zelf invullen met wat jij denkt dat mooi en fijn is. Wijzemans heeft dus gelijk.

  12. Heel verdrietig dat jullie hem hebben moeten laten gaan.
    Hij hoorde bij het gezin. Het zal een poosje duren voordat de nieuwe vorm van jullie gezin zonder Lewis ‘gezet’ is. Sterkte allemaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s