Mijn oorlel was het minst van mijn zorgen?

Donderdag keek ik verbijsterd naar het wattenstokje waar grote bloedkorsten op zaten. “Ze hebben echt alleen maar naar mijn oorlel gekeken…wat slecht?” Ik was te verbijsterd om boos te zijn.

De dagen na mijn klapper evalueerde ik alleen de schade aan mijn oorlel dagelijks (uurlijks? minutenlijks?) en minitieus. Gat nummer 2 van de 5 (tellend vanaf de binnenkant) was eerst horizontaal naar boven uitgescheurd en vervolgens zijwaarts omlaag tot “compleet door”. Een klassieke indrukwekkende winkelhaak. Gaten nummers 3 en 4 waren aan de voorkant intact, maar aan de achterkant wel uitgescheurd. Het was dus niet zo gek dat bij de eerste aanblik van mijn oor in die spiegel, mijn oorlel voor mij meer weghad van rundertartaar dan van de mooie lel die ik was gewend met 5 mooie bellen.

Aan mijn hoofdpijn besteedde ik niet zoveel aandacht. Dat hadden ze op de eerste hulp namelijk ook niet gedaan. Sterker nog, “Mag ik de Ladies Run nog lopen vanavond?”, had ik gevraagd. De dokter had gezegd dat dat voor mijn dijbeenspier nog niet eens zo’n slecht idee zou zijn, want daar was net een tetanus in gezet. Die zou wel eens stijf kunnen worden. Ik liep niet die avond, maar jeetjum: als ik die avond 10 kilometer mocht draven van de arts van de eerste hulp, dan kan ik moeilijk met droge ogen verkopen dat ik het rustig aan ga doen. Toch? Dus de volgende dag was ik de gastvrouwe op het verjaardagsfeestje van mijn zoon en liep ik als een bezig bijtje rond. Met bloedkorsten op mijn knieen en ellebogen. Pas later ontdekte ik mijn hoofdwond, de beurse plekken op schouder, heup en de pijn in mijn nek en pas veel later ontdekte ik mijn hoofdpijn. En zes dagen na mijn smakker zakte ik met een bijna verwaarloosde hersenschudding door mijn hoeven.

Toen de hechtingen na acht dagen uit mijn lelletje werden gehaald, kon ik het resultaat bewonderen van de noeste arbeid van een trauma-arts die later vast een briljant plastisch chirurg gaat worden. Mijn lel is schitterend. Maar van trauma heeft die arts denk ik, met alle *kuch* respect, iets minder verstand. De dienstdoende arts van de hechtingen controleerde acht dagen na mijn doodssmak mijn nekwervels. “Goh,”, merkte ik droog op, “het was wellicht slimmer geweest als ze dat hadden gedaan toen ik die vrijdag binnenkwam…nu heeft het denk ik niet zoveel zin meer!” Ze keek me aan met de volleerde blik van iemand die zijn collega niet afvalt.

En een paar dagen later komen er dus als bonus op donderdag ineens een paar flinke bloedkorsten uit mijn oor. Blijkbaar was er dus ook van alles kapot aan de binnenkant van mijn oor. Ik kijk in de badkamer verbijsterd naar het wattenstokje en kijk mezelf aan in de spiegel. “Djiez.” Je evenwichtsoorgaan zit daar toch ook ergens? Ik ben die middag volkomen daas na mijn doodssmak in mijn dooie uppie alleen naar de eerste hulp gefietst…en daar werd gezegd dat alles voorrang kreeg boven een oorlel. De eerste hulp had blijkbaar een fettish met mijn oorlel, want er is naar geen enkele andere millimeter van mijn lijf gekeken dan naar de rundertartaar die ooit mijn oorlel was.

Ik heb gezegd dat ik fietsend, met mijn kaak, oor en nek tegen een geparkeerd busje ben geklapt en vervolgens ben gevallen. Ik heb gezegd dat het busje geen schade had omdat mijn kaak en nek zachter waren dan de hoek van het busje. Zelfs met een trauma probeer ik grappig te doen. Ik heb gezegd dat er niemand bij was en dat ik na een poosje ben opgestaan en ben weggefietst. Ik heb me zodanig debiel gedragen dat elke willekeurige toiletdame moet hebben kunnen zien dat het serieus mis had kunnen zijn, sterker nog: mis was. Ik met mijn geschuddelde grijze massa zag dat niet en hey, ik mocht die avond 10 kilometer draven…wat kon er mis met me zijn behalve een lel als rundertartaar?

Image Hosted by ImageShack.us Ja. Het is every woman’s nightmare, een uitgescheurde oorlel. Maar mijn slechte-arts-slash-briljante-plastisch-chirurg-in-spe heeft zodanig mooi werk verricht dat het zelfs met de allerslechtse belichting een rood litteken is dat nog gaat vervagen. En ik, wellicht nog steeds daas van de schuddels, heb een belletje gepakt en voorzichtig geprobeerd. En verdomd als het niet waar is: alle gaten zijn nog intact.

My earlobe was the least of my worries…Voor de rest heb ik denk ik heel veel geluk gehad.

Advertenties

15 thoughts on “Mijn oorlel was het minst van mijn zorgen?

  1. Wat ontzettend eh…. Vreemd *zich netjes uitdrukt* dat ze alleen maar op je oor hebben gefocusd! Het had gekker kunnen aflopen, zelfs zonder jouw niet-lullen-maar-poetsen-heldengedrag. Eerlijk gezegd denk ik dat je door het oog van de hechtnaald bent gegaan. Of beter: door het oorbelgaatje van een lel. Bofbips! (….)

  2. Heerlijk he om zo van je af te kunnen schrijven 🙂 en het kan altijd erger, maar helemaal kloppen doet het natuurlijk niet. Gelukkig heelt de tijd….. Dikke knuffel en mooie zondag morgen!

  3. Zo langzaam aan ga je je toch afvragen waar ze dat diploma halen.
    Zal de werkdruk wel zijn,
    Hoorde van mijn nichtje die alsTraining artsass.stage liep op 1ste hulp dat ze nauwelijks tijd hadden om te slapen. Denk dat jij er zo eentje voor je had. In ieder geval geen uitgeslapen type denk ik..

    Sterke lieverd ben blij dat je lel in ieder geval toonbaar is .
    X leni

  4. Ik kan hier natuurlijk een vrij neutrale reactie neerzetten. In de trant van ‘balen, gelukkig met een sisser afgelopen en straks kan je weer bellen in’. Maar eigenlijk word ik van het lezen van je blog, bovenop een programma dat ik eerder vanavond heb zitten kijken en dat mijn eigen ziekenhuishorrorervaringen oprakelde, vooral ook heel erg boos.

    Ja, het is met een sisser afgelopen, maar oooh… Wat is dat niet te danken aan die slechte-arts-slash-briljante-plastisch-chirurg. Bloed in je oor. Theoretisch gezien kán het natuurlijk best zo zijn dat dat vanuit je lel in je oor is gesprongen. Denk ik. Bloed kruipt soms waar het niet gaan kan. Maar ik kijk ook heel veel van die rescueprogramma’s. Van die programma’s waarin ze schrikken als mensen bloed in hun oor hebben. Omdat dat zomaar een teken van ellende in het hoofd kan zijn. En daarom wordt er dus ook altijd even in de oren gekeken. Of alles daar nog oké is.

    En in diezelfde programma’s wordt ook áltijd gevraagd, als iemand een klapper maakt waarbij het hoofd soms niet eens betrokken is, of ze last hebben van hun nek en wordt die nek gecheckt. En als er ook maar ietsiepietsie klein beetje twijfel is dan gaat iemand zonder aarzelen op een plank en/of krijgt een nekspalk om. Niet dat je daar op zit te wachten ofzo, maar toch. Better safe than sorry toch?

    Ik ben, ondanks al die rescueprogramma’s en mijn eigen ervaringen, geen arts. Maar mijn gevoel zegt me dat jij niet goed nagekeken bent die dag. En dat het zomaar op een logeerpartijtje had kunnen uitlopen als dat bloed een andere oorsprong had dan je lel. Laat staan dat je toestemming had gekregen voor de Ladies Run. Gelukkig waren er op twitter wat dames die je zeiden (dwongen?) om toch wat meer naar die hoofdpijn te gaan luisteren. En dat dat nog op tijd was waardoor je er nu toch redelijk vlot vanaf bent gekomen.

    Maar wat ik net al zei op twitter. Misschien kan het geen kwaad om een brief te sturen naar het ziekenhuis (ze hebben vast wel een meldpunt of klachtenfunctionaris). Niet omdat je die arts eens flink wilt aanklagen ofzo, maar omdat hij er van kan leren. Net als zijn collega’s van de SEH. Want misschien is het bij jou al wel mis gegaan bij de anamnese bij binnenkomst. En heeft iemand het daar nogal (understatement) verkeerd ingeschat.

    ‘Waar mensen werken, vallen spaanders, dus ook in de zorg’ werd er gezegd in dat programma dat ik vanavond keek. Er werd op gereageerd met ‘in de luchtvaart en in de zorg kan je dat gezegde niet gebruiken als excuus, want daar gaat het om mensenlevens’.

    Maar gelukkig. Het is met een sisser afgelopen en over een tijdje kan je weer mooie bellen in. 🙂

  5. Weinig toe te voegen aan de reactie van Margriet. Ik zou er zeker een brief aan wagen. Inderdaad, om ze wakker te schudden, om ze jouw verhaal te vertellen.
    Want pffft, het is gelukkig goed afgelopen, maar het had heel anders kunnen gaan natuurlijk.

  6. Beter tartaar in je oor, dan tartaar in je hersenpan, je hebt helemaal gelijk 😉

    Waardeloos dat je niet meteen goed bent nagekeken. Mijn -helaas vrij recente- ervaring met de SEH is dat ze het veels en veels te druk hebben. En dan worden er fouten gemaakt. En zijn er mensen het haas. Jij dus nu. Shit 😦

    Herstelze!

  7. Dus niet alleen het ziekenhuis hier is zo chaotisch dat er grove fouten worden gemaakt. Als iemand vertelt dat ze is gevallen met de fiets en dan nog met het hoofd tegen een hoek van een bestelbus, haar oorlel er zo aan toe is dat het tartaar lijkt. . .
    Nou dan mag je er toch wel vanuit gaan dat er iets meer aan de hand kan zijn en dat dat gelijk onderzocht moet worden.
    Dat denkt toch ieder normaal mens, die niet voor arts heeft gestudeerd. Tja die vier jaar unief , lijkt mij toch te weinig. Geef mij dan maar een ouderwetse arts die minstens zes jaar over zijn studie heeft moeten doen en daarna nog is gaan specialiseren. Maar gelukkig ben je er nog redelijk goed vanaf gekomen meis.

    Ik heb zelf ook de ervaring, dat als je niet overal over gaat zeuren , je soms niet serieus wordt genomen, totdat het een keertje faliekant fout gaat en dan ben je nog altijd zelf de klos. De heren en dames medici wassen hun handen in onschuld.
    En een procedure opstarten bij de tuchtraad heeft meestal geen enkele zin.

    Maar je oor is in ieder geval wel netjes in elkaar geborduurd.

  8. Pfff wat een naweeen, zoals gezegd wordt gelukkig loopt het met een sisser af.
    Een brief is geen slecht idee, ik zou het wel doen.

    Maarre, is er uitverkoop bij de eigen domein bedrijven :).
    Ik zat vorige week na te denken om ook mijn eigen domein te nemen 🙂

  9. Ik ben in maart geschept door een auto. Ik had geen voorrang verleend. Eigen schuld dikke bult. Flinke klapper gemaakt over de motorkap. Pijnlijke linker schouder. Sleutelbeen gekraakt maar niet gebroken. Tijdens bezoekje SEH volledig doorgelicht, inclusief röntgenfoto’s en hartfilmpje. Het bot dat van je schouderkop naar borstbeen loopt staat nog steeds scheef en van de klassieke knobbels bovenaan je borstbeen is er 1 weg! Verder weinig last. Leasons learnt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s