Ik was er nooit helemaal “bij”

Wanneer was Tsjernobyl, wanneer werd Olof Palme vermoord? (Footnote aan het einde van deze log!)

Er zijn onderzoeken die hebben aangetoond dat je een “tijd” moet optellen bovenop je educated guess. Het is namelijk meestal langer geleden dan je denkt dat het was. En dat is zelfs onderzoekstechnisch uitgesplitst naar periodes: tussen nu en 5 jaar geleden moet je er zo-en-zoveel bij optellen (als je denkt dat het vorig jaar was, was het vast al 2 jaar geleden, of zo), als de gebeurtenis tussen 5 en 10 jaar geleden was, vond het vast x jaren eerder plaats dan je dacht en ga zo maar door….
Ik ken de getallen helaas niet meer, maar jullie snappen vast mijn punt. En uiteraard hebben we allemaal onze eigen voorbeelden.

Er zijn echter uitzonderingen. Er zijn er vast meer, maar elke moeder (en ook vader?) onder ons, weten het: wereldschokkende gebeurtenissen die samenvallen met zwangerschappen of (bonuspunten!) bevallingen weten wij feilloos in de tijdslijn van het grotere plan der dingen te plaatsen.

11 september 2001
Ik ben hoogzwanger van Spelmaker. Ik zit vast in cursus en weet van niks. Om 6 uur lokale tijd loop ik naar de lobby van het hotel waar het zwart staat van de mensen om de teletext-tv (remember, 2001: geen smartphones, geen standaard wifi…).
Mijn eerste *dummie* reactie: Is er wat gebeurd dan?
Mijn tweede *dummie* reactie: Wat is het WTC?
Mijn derde *zwangere* reactie *mijn buik letterlijk grijpend*: Oh mijn hemel, in wat voor een wereld zet ik dit kind?
“naain-ieleven” viel bij mij een beetje in het niet, want ik was zwanger van mijn eerste kind…mijn wereldbeeld stond haaks op het wereldbeeld van de rest.

2 november 2004
Tegen de tijd dat ik op werk ben, druppelt het nieuws binnen. Theo van Gogh. Ik roep och en ach en oh wat erg , maar ik fake. Inwendig jubel ik. Wat zeg ik: ik ben euforisch! Ik heb namelijk diezelfde ochtend over een staafje gepiest en ik zag een plusje. Na miskraam-nummer-zoveel, pies ik weer een plusje. Theo wie? Who cares? #2 groeit in mijn buik!

7 juli 2005
Ik kijk naar het nieuws. 52 mensen opgeblazen in de metro van London. Ik kijk het nieuws in bed, want mijn #2 is op 4 juli geboren en ik moet nogal bijkomen van alles. De kraamhulp komt mijn slaapkamer in op het moment dat ik het nieuws van de ontplofte bus zie. Er is telefoon van het asiel. De kat die ik weg heb moeten doen wegens huisplassen heeft op mijn aanwijzingen een schitterend huisje gevonden bij iemand anders. Die iemand anders belde na 2 maanden op of het asiel mij wilde laten weten dat het zo goed met de poezel ging. Ik schaam me wel dat ik het moet zeggen, maar in mijn wereldbeeld boeiden 52 doden mij…op dat moment wederom…nul weinig.

Footnote
Ik ben een rare, want ik dacht dat Olof Palme eerder was dan Tsjernobyl. Ik wist wel dat Challenger en Tsjernobyl hetzelfde jaar waren….maar ik wist niet dat Palme ook in 1986 was! Ik koos per ongeluk een leuk voorbeeld.

Wat dachten jullie?

Advertenties

10 thoughts on “Ik was er nooit helemaal “bij”

  1. Wat ik dacht? Huh, wie is Olaf Palme. Nee, da’s nie waar nie. Ik weet heus wel wie dat was. 😉
    Er zijn veel gebeurtenissen die inderdaad blijven hangen, maar ergens, als het je niet persoonlijk raakt, als het je gezin niet persoonlijk raakt, dan glijdt het ook weer op de een of andere manier van je af. Niet dat je het niet verschrikkelijk vindt en zo, maar het is toch een beetje buiten de deur.
    Ik weet nog dat ik naar de beelden van het WTC zat te kijken en een aantal dagen echt totaal van de kaart was. In wat voor wereld groeit oudste op??? Maar toen ging dat slijten en was de buitenwereld weer de buitenwereld en ons gezin ons gezin. Met de allerhoogste prioriteit.

  2. Ik ga maar gewoon eerlijk bekennen… ik weet niet wie Olaf Palme is, euh was dus. Maar ik ben van ’84 dus ik vind dat ik een excuus heb 😉
    Je staat weer in mijn leeslijst, hoezee!

  3. Ik zal dus nooit vergeten wanneer de Estonia in de Baltische Zee kapseisde en verging (28 sept. 1994). Toen ik het hoorde zat ik in het ziekenhuis mijn opname te regelen voor de volgende dag omdat ik toen ingeleid zou worden voor de geboorte van onze jongste. Ook weer dat gevoel dat ik had (wat jij al schreef) dat je nieuw leven op de wereld gaat zetten terwijl er ‘verderop’ zoveel mensen sterven…

  4. Oja, herkenbaar. Ik ben al niet zo’m held in jaartallen en details over nieuwsfeiten, persoonlijke gebeurtenissen herinner ik me meestal wel heel scherp.

    Na de geboorte/bevalling van oudste had ik (naief) tv aangevraagd in het ziekenhuis. NIet wetende dat mijn brein alleen maar baby-dingen op kon nemen. Ik heb echt een maand lang álles gemist wat er buiten mijn mini-gezinnetje gebeurde….

    En voor geboorte van nummer drie lag ik naar een herhaling van “Grenzeloos Verliefd” te kijken, met van die lekkere weeeeen…. Dat programma heeft ook een heel aparte bijsmaak (-;

  5. Euh, ik ben er zo wie zo nooit helemaal bij….. 🙂
    De beelden van het WTC kan ik me nog wel goed herr., de kinderen speelde en rende om me heen en ik keek naar verschrikkelijke beelde op tv.
    Het contrast wat heel groot.

  6. Het is nu eenmaal zo dat het ene je beter bij blijft dan het andere. WTC weet ik idd nog als de dag van gisteren, Theo van Gogh; zou niet meer weten, was waarschijnlijk met hele andere zaken bezig (en nee ik heb geen ijkpunten als zwangerschappen en/of bevallingen) – wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik niet schrok op het moment dat ik het nieuws hoorde op het journaal, maar ik weet echt niet meer waar ik stond, zat, lag of aan het werk was op dat moment. Er is nu eenmaal een eindigheid aan onze opnamecapaciteit….en volgens mij is daar niets mis mee 🙂

    • Natuurlijk hebben jullie het geen van allen over Kennedy, want toen bestonden de meesten van jullie nog niet. Wij hoorden dat pas op maandagochtend op school, terwijl het op vrijdag gebeurd was. Er was toen wel al televisie, maar wij hadden dat b.v. nog niet…..
      Maar inderdaad: als er iets in je persoonlijke leven heel belangrijk is op dat moment, valt het wereldgebeuren even weg. Tenslotte ben je in de eerste plaats verantwoordelijk voor het goed lopen van je eigen leven en niet voor de fouten en rampen bij anderen.

  7. Oudste zat nog net aan ‘veilig’ in mijn buik toen de opstand op het plein van de Hemelse Vrede aan de gang was. Vol bewondering keek ik naar die ene Chinees die in zijn eentje een tank probeerde tegen te houden. Om vervolgens over mijn buik te aaien en oudste liefkozend toe te spreken… Tja, prioriteiten… 😉
    M.a.w.: je bent niet alleen! (en wie weet hebben we inderdaad ergens dezelfde genen… ook al hebben we niet dezelfde moeder…)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s