Empathie van de Bovenste Plank

Zondagmiddag. Casa Repel. Picture it.
Ik heb een loopje gedaan.
Spelmaker is naar Kind aan Huis, Bevelvoerder is met Wijzemans naar zwemles.
Draakje kijkt tv en ik doe de was.
Zondagser dan dit kàn je ons bijna niet aantreffen.

Mijn iPhone gaat en ik zie het smoelwerk van Mi in mijn scherm.
Ha fijn, denk ik nog, was gisteren nog zo gezellig, ze gaat vast vragen of Spelmaker mag blijven eten. Nog voordat ik opneem besluit ik dat mijn antwoord ja zal zijn.

Ik neem de telefoon niet op met “met Repel”, maar met “Heeeeey! Mi! Hoe is het?”
Ik krijg een huilend antwoord.
“Hey Reep, niet zo goed. Eigenlijk helemaal niet.”

Later is ze bij ons. Telefonetisch aan haar kladden door de glasvezel getrokken, zeg maar.
We bonjouren onze oudste *veel te wijze* jongens weg: Mi en ik willen babbelen, dit is onze wereld: ik mag jou geen afscheidskus geven op het schoolplein, en vergelijkbaar met dat mag jij hier niet bij zijn!
Zij praat. Ik praat. Op haar in.
Maar hoewel mijn troost en steun wel helpen, mijn woorden landen niet.
Ik praat te rationeel en te analytisch.
Moet ik nog toelichten aan de lezertjes dat ik heus wel vol emoties was op dat moment? Nee toch? Huilen deed ik later in bed.

De Bevelvoerder praatte totally unlike his usual self mee.
Hij sprak niet op haar in. Hij brak af en toe in, en legde kil en ragfijn bloot over wat voor een oetlul we het eigenlijk hebben. From a good man’s point of view.
En die woorden landden wel.

Mi is de nacht nauwelijks doorgekomen.
De oetlul heeft haar die nacht via de telefoon geestelijk bijna, maar nog net niet helemaal, gesloopt.
Tot ze bij haar huisarts terecht kon, whatsappte ik me het apelazerus met haar.
Ik en een paar anderen hielden haar de ochtend overeind.
Op het moment dat ze even uit de lucht was, zat ik met rokende hakken op de fiets naar haar, zo ongerust was ik.

Vanavond kwam ze gelukkig weer eten.
Ze was bij de huisarts geweest.
De blinde radeloosheid en paniek hebben plaatsgemakt voor een murw soort van verdriet. En een übervermoeidheid die aan alle kanten van haar afstraalt.
Emotioneel bont en blauw geslagen en beyond.
Dat ik die toestand herken, maakt dat ze bij me durft te komen.

“Die gekke moeder van jouw vriend, hè?!”, verontschuldigt ze zich met rode ogen en een halfbakken glimlach naar Spelmaker.
Spelmaker kijkt niet op of om, maar zegt met dezelfde matter of fact toon van zijn vader:
“Jij bent niet gek! Je bent lief!”
Hij zei het met een toon zodat iedereen direct van hem aanneemt dat het een natuurwet is.
Mi mocht hem toen wel een knuf geven, want we waren niet op het schoolplein. of zo.

Later tijdens het eten komt Wijzemans ineens out of the blue (let wel: hij was niet eens aanwezig bij bovenstaand incident, sterker nog: hij was aanwezig bij geen van de gesprekken, hij heeft alleen Mi en haar gezichtsuitdrukking gezien:):

(tussen de happen door)
“Mi?
Ik vind jou en Kind aan Huis een beetje lief.
Nou. Eeeeehm. Eigenlijk niet een beetje.
Eigenlijk gewoon heel veel.”

Laat gezegd zijn dat Spelmaker een hele wijze bijzondere prepuber is.
Wat een lef om dit te zeggen.
Petje diep af. Heel diep.
Wat gaat hij een mooie bijzondere grote kerel worden.

Maar….Wijzemans, met 6.
Wijzemans zou autistisch zijn? Zei iedereen?
Testmevrouw had het heel goed in de smiezen: dat je “best wel” laat bent met false belief wil niet zeggen dat je niet empatisch bent.

Best wel niet.

Mi komt de rest van de week bijna elke avond eten.
Ik hou mijn waffel, ik knuffel haar alleen maar.

Mijn 4 Daltons doen de rest.

Advertenties

25 thoughts on “Empathie van de Bovenste Plank

  1. Geweldig blog, geweldige vriendschappen, geweldig gezin met een gouden randje…..wens Mi sterkte, de geestelijke blauwe plekken trekken weg maar dat duurt iets langer dan met gewone blauwe plekken maar met jullie om haar heen en de Whatsapp als ruggesteun komt ze er wel bovenop.

  2. Ach meisje, ik zit hier met tranen over zoveel warmte, liefde en precies-op-het-goede-moment, zowel als precies-wat-ze-net-even-nodig-heeft. Grote verschrikkelijke boerenhufters zijn er genoeg, maar gelukkig zijn er af en toe mensen die voor een evenwicht zorgen. Om het vertrouwen in de mensheid weer een BEETJE te herstellen. Lijkt me ook voor kind aan huis erg belangrijk. Dan kan hij zien dat niet alle mannen (jongetjes zijn ook mannen) zo zijn als zijn eigen vader.

  3. Wat een hel om een mooi mens zo te moeten zien. Maar wat fijn dat jij/jullie er zijn voor haar. Met allemaal je speciale eigenschap om het haar een beetje gemakkelijker te maken. Ik hoop dat ze snel boos kan worden, want boosheid is een veel minder pijndoenende emotie dan verdriet. Al is de hele situatie natuurlijk hopelijk k*t. Ik neem aan dat je begrijpt wat ik bedoel met boosheid in plaats van verdriet.
    Lief dat je er al weer voor iemand bent. Maar pas je wel goed op jezelf?

  4. Ach meis, ik zei het al, jouw man en jullie jochies zijn kanjers! Prachtige mensen gewoon … en dan hebben ze ook nog eens een onbeschrijfelijkgeweldige vrouw en mama!

  5. Ik hoop dat je vriendin door zet en van die kerel af komt. En dat jullie er zijn als haar vangnet kan dan net het duwtje in de rug zijn omdat ze weet dat ze opgevangen wordt. Zulke vrienden zijn goud waard en je jongens halen dan net weer op zo’n nonchalante manier af en toe de zwaarte van het geheel af. Mooi hoor!

  6. Fijn toch, als jouw rationele woorden zo hardstikke mooi ondersteund worden.
    Als jouw mannen het goede voorbeeld geven, laten zien hoe het ook kan, hoe het zou moeten zijn.
    En smeer nog maar wat van die geestelijke arnicazalf, dat kun je niet genoeg (blijven) doen.
    Veel veel sterkte, voor Mi en haar kinders, maar ook voor jou want het drukt op je schouders. Gelukkig heb jij een man die de druk op jouw schouders een beetje kan verminderen!

  7. Zit ik hier te huilen om iemand die ik niet ken. Hier mag het. Mooi geschreven. Veel sterkte voor Mi. Voor mijn werk ben ik ook af en toe in gesprek met vrouwen in deze situatie. Dan huil ik van binnen. Kl…zakken zijn sommige mannen toch.

  8. Wat zijn jullie toch een bijzonder gezin met ieder zijn of haar kwaliteiten. Ik neem mijn petje heel heel diep af voor jullie allemaal!
    Ik ben erg ontroerd door de manier waarop jullie Mi steunen, maar tegelijkertijd is het ook heel triest dat het nodig is. Waarom sommigen het soms zó moeilijk maken voor anderen, ik snap het niet…
    Sterkte voor jullie allemaal *knuf*

  9. Om in de sfeer van de kinderboekenweek te blijven: jouw jongens zijn pas echte helden! Er is lef voor nodig om je gevoel te uiten, zeker tegenover de persoon zelf. Lef, en een heleboel empathie. En zo te horen hebben ze dat in overvloed.

  10. Ach liefje, ook bij jou en je vriendin is het grote verdriet binnen getreden…. Jouw liefde en vriendschap zal veel schelen! Niet alles, maar veel, heeeeel veel!! Knuffel je gek, luister alleen maar en onthoud goed: je hoeft er alleen maar te zijn voor haar. Dat is echt genoeg. *knuffel* (zie zij die ervaringsdeskundige is…. helaas… 😉 )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s