Juffen met hoofden

Wijzemans van 6 is een lastig wezen om te begrijpen. Hij ontwikkelt zich anders dan de rest van ons stervelingen. Hij leert anders, hij denkt anders, hij functioneert anders. Daarbij kan hij ook echt alléén maar buiten de lijntjes denken. Hij zit met zijn gedachten vaak in zijn eigen wereld die wij niet begrijpen. Dat lijkt voor ons op dromen, maar hij hoort ondertussen alles. Emotioneel is hij ook nog maar een heel klein mannetje. We zitten nog steeds in het stadium dat zijn intellectuele bolletje oneindig veel meer begrijpt dan zijn emotionele bolletje kan bevatten. Hij snapt de vierde dimensie, hij snapt het concept “oneindig” en tegelijkertijd is hij oh zo blij dat het goed is gekomen met de intocht van Sinterklaas, zeg maar. Dat dus.

Spelmaker van op een haar na 10 is een indrukwekkend wezen om te begrijpen. Hij is een lieve populaire gast. Zonder uitsloverij. Een betrouwbaar typ. Pienter ook; een typische VWO-klant. Spelmaker is open en recht door zee. Ik kan met hem lezen en schrijven; voor mij is hij zo transparant als een net gelapte ruit. Spelmaker is verantwoordelijk en verstandig. En bizar gehoorzaam. Spelmaker is een rots waar je op kan bouwen. En dat doe ik ook. Soms teveel, hij is nog niet eens 10. Spelmaker is van een faalangstige kleuter uitgegroeid tot een vlotte positieve (bijna) tiener. Alle moeders van het schoolplein lijken Spelmaker te kennen: hij is een graag gezien speelvriendje. Wij worden er regelmatig letterlijk op aangesproken.

Wellicht is het omdat Wijzemans van de buitencategorie is, maar de school heeft het met hem altijd goed gedaan. Er was altijd tijd en extra capaciteit om hem te ondersteunen. Hij kreeg de juiste uitdagingen, de juiste stimulans en de juiste waardering. Het was voor de school eigenlijk altijd overduidelijk dat het kind bijzonder was. De uitslag van de testmevrouw vonden ze geloof ik ook wel stoer. Proef de cynische ondertoon mensen, proef de cynische ondertoon.

Wellicht is het omdat Spelmaker zo gehoorzaam is en niet klaagt, maar de school heeft het met hem altijd verkeerd gedaan. Hij is altijd onderschat en hij heeft nooit de juiste uitdagingen gehad. Dat het kind qua lesstof een jaar vooruit liep werd niet gezien: “ja maar, hij is nooit als eerste klaar”, dat soort voorbeelden. Toen de grote balletje-balletje-klassenhussel-truuk van vorig jaar plaatsvond, plaatste ik mijn eerste stomende #ikrukhaarhoofderaf tweets. Mijn voorspelling is uitgekomen: Spelmaker heeft het overleefd zoals ik het destijds de directrice met trillende stem van ingehouden tranen heb gezegd en trillende vinger van ingehouden woede: en dat heeft alles te maken met het karakter van Spelmaker en niks met de keuzes van de school.

Vanavond is het even anders.

Spelmaker heeft voor het eerst in zijn schooltijd een juf die hem op de korrel heeft. Vanavond kreeg ik van haar een verhaal te horen waarbij ik dacht: “Jeetjum, jij snapt het echt!” Daarbij bleek uit het verhaal dat Spelmaker opbloeit. Faalangst verdampt. Onzekerheid verdampt. En wat opkomt en opbloeit is enthousiasme en initiatief. Leergierigheid. De juf werd enthousiast bij het praten over hem. Ik keek naar haar hoofd. Het is een hele mooie dame, dat zei de Bevelvoerder ook al (al hij gebruikte een andere term). Ze is een juf met een mooi hoofd. Een juf met hoofd.

Wijzemans heeft voor het eerst in zijn schooltijd een juf die hem niet begrijpt. Dat zag ik al aan zijn rapport. #ikrukhaarhoofderaf. Maar tijdens het gesprek vanavond bleek dat ze met open vizier uitlegde dat ze tegen dezelfde problemen aanloopt als wij: Wijzemans is een lastig wezen om te begrijpen. Ze zoekt en ze worstelt, net als wij. Ze is net terug van zwangerschapsverlof en probeert binnen 2 maanden Wijzemans op de korrel te krijgen. En daar doet ze verschrikkelijk haar best voor. Ik keek naar haar hoofd. Het is een hele lieve dame met prachtige eerlijke grote ogen. Ze is een juf met een mooi hoofd. Een juf met hoofd.

Advertenties

22 thoughts on “Juffen met hoofden

  1. ‘Hij kan alleen maar buiten de lijntjes denken’…. en dat is lastig als je denkt dat iedereen zo denkt, maar niet zo denkt dus en dat jij dan niet anders dan buiten de lijntjes kan denken enzo… Juist ja. Heel verhelderend weer. Thanx Repel..

    En fijn dat de hoofden er nog op zitten! 😉

  2. Alle juffen die uberhaupt hun bést doen kinderen te begrijpen die niet doorsnee zijn en duidelijk zelf uitleggen “wat ze nodig hebben” zijn wat mij betreft goeie juffen.

    (Breek me de bek niet open, grmbl, grmbl, sputterdesput)

  3. Oh wat schrijf je het goed neer, ik moest sommige stukjes idd ook even 2 x lezen hoor, maar het lijkt me als moeder erg fijn om te zien/merken dat de huidige juffen in ieder geval erg goed hun best doen,voor je jongens,en dan heb ik er wel vertrouwen in… en wat ik btw ook altijd zeg tegen andere moeders die ik wel eens spreek en die bv hun vermoeden van dat hun eigen kind meer begaafd is dan op school op dat moment eruit komt(negatieve testen enzo)…als het erin zit komt het er heus uit, eventueel een jaartje later, maar t zal eruitkomen…naja als je nog snapt wat ik bedoel.
    Ik vind het wel een heel liefdevol blogje 🙂

  4. Mooi geschreven Reep! Jij bent een supermoeder, echt dat meen ik.
    Ik zie op school ook dat het soms best moeilijk is om kinderen te bieden wat ze nodig hebben en elk kind te begrijpen. Met klassen van 30 kindjes is dat niet altijd gemakkelijk, maar als iedereen zijn stinkende best doet (en dat doen we!) komt het goed. En soms bel ik ’s avonds even met een ouder om even ‘de andere kant’ te horen, en dan krijg ik soms moeder of vaders zoals jullie. Vol liefde en begrip, maar ook de kunst om het te verwoorden naar een ander. En dan kunnen we samen kijken wat we moeten doen.

  5. Ja, voor spelmaker ben ik echt heel blij! Hij verdient het ten volle om nu eens een juf te hebben die een ‘probleemloos’ kind ook de moeite waard vindt om zich in te verdiepen en een persoonlijke relatie mee aan te gaan.
    De wending die het contact met de juf van Wijzemans heeft genomen, vervult me beslist met hoop. Als de juf gaat begrijpen dat Wijzemans niet EXPRES zich gedraagt zoals hij doet, dat hij de juf niet (ver)oordeelt, kunnen ze samen een heel eind komen. Als je bereid bent om te leren, kun je heel veel leren!
    Gelukkig dat je die hoofden er nog op laat. Gelukkig dat je je niet hebt ingegraven in de loopgraven van: ik heb gelijk, nee IK! Hoop voor de toekomst. En inderdaad: die drie gozertjes en hun vader mogen in hun handjes knijpen dat ze het zo getroffen hebben met een gouden moeder………

  6. Gelukkig dat je kinderen juffen hebben die zich met het kind bezighouden en zich erin willen verdiepen. Dat is lang niet altijd het geval. Laat die hoofden nog maar eventjes op hun plek, dat lijkt me het beste.

    Met mij gaat het aardig, ik ben nog wel snel moe, maar dat zal ik waarschijnlijk wel houden, dat is inherent aan mijn ziekte. Zolang ik er rekening mee houd , is het prima te doen. Al heb ik wel eens het gevoel dat mensen denken dat ik me aanstel. Je ziet er goed uit dus hoe kun je nu moe zijn? De bestraling heeft prima geholpen, de bult heeft zijn koffiers gepakt en is vertrokken, wel met achterlating van wat littekenweefsel en een paar brandwonden. Maar volgens de radioloog zou dat allemaal weer wegtrekken nu maar hopen dat die loog niet loog maar de waarheid sprak.

  7. Wat heerlijk dat je jongens juffen hebben die hun (proberen te) begrijpen. Ik heb me steeds verbaasd bij elke juf die binnen 2 maanden onze kinderen al doorheeft. En dat zijn hele fijne 10-minuten-gesprekken. De meester van vorig jaar (van onze oudste) stak met kop en schouders boven de anderen (ook niet slecht) uit, en man, wat zou ik blij zijn als hij die volgend jaar in de laatste basisschoolgroep weer heeft. Het zou kunnen, want de leerkrachten rouleren bijna elk jaar in de bovenbouw.

  8. Dit jaar geen tien minutengesprekken. Voor de gesprekken zorgen, dat je alles wat je wilt bespreken goed voorbereidt, als het eenmaal zo ver is, gaan de gewone werkdagen door, en extra: twee avonden alle ouders achter elkaar …. koffie wordt koud, vergeet je te drinken.
    Intensieve dagen – en wat fijn als ouders en leerkrachten tevreden kunnen zijn.

  9. Je begrepen voelen is eigenlijk een eerste levensbehoefte. Voor een kind en voor een volwassene. Soms is het moeilijk maar als je het gevoel hebt dat iemand in ieder geval z’n BEST doet om jou en/of je kind te begrijpen en zich probeert te verplaatsen, is dat vaak al voldoende. Het scheelt zoveel energie om je erkend te voelen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s