De Redding van de Repel

De hele week op congres in het buitenland.
Circa 350 man.
En dan bedoel ik ook echt mannen.
Ik denk dat het aantal vrouwen op de vingers van een hand te tellen waren.

Inmiddels behoor ik daar tot the incrowd.
Ze kennen mij en ik ken hen.
Een week weg van huis is zwaar, maar door dit jaarlijkse festijn te doen ken ik de mensen die ik moet kennen. En zij kennen mij.
Ik ga het woord netwerken niet gebruiken, gewoon echt niet!

Ik ben one of the guys.
Ik ben net zo stoer als zij, ik zuip even hard mee met hen, en mijn grapjes zijn dankzij mijn opvoeding in de brandweerhumor even ruig.
One of the guys, ben ik. Op een verschil na.
Ik draag mijn panties, mijn rokjes en mijn hoge hakjes.
Ik krijg continu knuffels van de mannen maar die knuffels getuigen van respect.
Ik ben namelijk one of the guys: ik weet inhoudelijk waar ik het over heb, net als zij.
Nooit over de lijn.

Tot ergens een avond dit jaar.
Die ene buitenlandse gast stapt op me af en begint midden in de bar een halfbakken “hoe kan het dat we nog nooit hebben gebabbeld hier” en vervolgt met een letterlijke uitnodiging. Ik roep verbouwereerd een verontwaardigde “nee” waarop hij gewoon mijn ketting pakt, een stap dichterbij doet en over de hanger begint.
Ik ben zo verbaasd en beleefd en wil geen scene schoppen, maar ik ben totally unhappy met de situatie.

Wat ik niet weet, is dat T mij inmiddels heeft gespot.
Dat hij mij ziet staan met een gedachtenwolkje “help” boven mijn hoofd.
“W, come with me! Repel needs rescueing!”, heeft hij geroepen naar W, zo blijkt.
Ze zijn met z’n tweëen op ons af gehaast.

W stapte in de nauwe ruimte tussen mij en de Engerd in en begon enthousiast een gesprek met hem. In diezelfde halve seconde haakte T mijn arm en nam me in een vloeiende beweging mee naar veiliger volk.

De rest van de week was de Redding van de Repel de Running Gag.

Ik ben one of the guys. Da’s een prettig gevoel.

Advertenties

15 thoughts on “De Redding van de Repel

  1. Hoewel het waarschijnlijk hoogst “Inappropiate” is had ik die kreep de vuist gegeven en de knie! Maar fijn om te zien dat er mensen zijn die je willen redden en dat ook doen. Welkom thuis! Nu kan jij je brandbeerkanjer gaan redden.

  2. brrr, nare situaties zijn dat…
    Ik had ooit zo’n collega, waarbij ik me altijd afvroeg: ‘wat wil je nou?’
    Maar die ging blijkbaar met iedereen nogal amicaal om. Ik vond het in ieder geval niets…
    Fijn dat je dan toch maar gered wordt, al ben je zelf uiteraard stoer genoeg 😉

  3. Wat een heerlijk idee dat er van die moderne ridders bestaan, die een vrouw in nood ook herkennen als ze niet haar lange haren uit het torenraampje hangt ;).

    Groetjes
    Carla

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s