Mijn veilige haven in deze wereld

Als het om verbouwen gaat, ben ik heel simpel: de Bevelvoerder krijgt volledig de vrije hand. Hij heeft namelijk de inzichten en de creatieve ideeën, ik niet.
Over de badkamer zal ik ook eens loggen, maar onze keuken is belangrijker. Onze keuken is namelijk mijn veilige haven in deze wereld.

Zijn ideeën destijds bij de verbouwing van de keuken:
* we breken de muur weg en het mini-keukentje wordt een bijzondere open keuken.
* geen hoge kasten of hoog doorlopende kasten: wij willen een compleet vrije ruimtelijke doorkijk richting raam, onze woonkamer is namelijk klein genoeg.
* ter compensatie nemen we 2 tafelmodel koelkasten om te voldoen aan de behoeften van een gezin van 5.
* we nemen een U-keuken met een kook-schiereiland die de woonkamer inkijkt.
* aan de bar met overlopend aanrecht komt de compu: hij kookt, zij computert face-to-face.

Zijn ontwerp van a tot z. Alleen de keuze voor het aanrechtblad deden we samen.  Natuursteen, zwart met bloedrode ader. Bij de bar 90 cm diep met overhang. De keuken staat er nu 5 jaar en hij werkt nog steeds aan alle kanten. Deze foto maakte ik expres met een voor mijn doen rommelig aanrecht en kerstboom. Zelfs met rommelig aanrecht werkt mijn keuken helemaal.

Image Hosted by ImageShack.us

Sterker nog. Mijn keuken is mijn haven. Mijn veilige haven. Niet het fornuis, vergis je niet. Ik kook namelijk niet of nauwelijks, dat doet de Bevelvoerder. Nee, de vloer van de keuken is mijn haven. Daar verstopt in de U van de U-keuken zit ik vaak. Daar op de grond. Ik voer daar lange telefoongesprekken. Ik denk daar na. Ik huil daar. Ik knuffel daar. Gek he? Dat plekje van het huis is mijn veilige haven.

Image Hosted by ImageShack.us

Maar is het echt erger als je moeder bent? Ode aan Wijzemans

Als je eenmaal kinderen hebt, kan je niet meer gewoon “lekker” ziek zijn. Laten we niet vallen over woorden mensen, ziek zijn is nooit lekker, maar vertroeteld worden wel. Dat iemand je even toedekt, dat iemand een kopje thee voor je maakt met een beschuitje. Dus eigenlijk wat wat je moeder voor je deed als je vroeger als kind ziek was. Dat dus.

Mijn verhaal wordt al lang voor ik goed en wel begonnen ben. Draad Repel, kort en bondig en zo. Proberen in ieder geval.

Als je eenmaal kinderen hebt wordt je uit bed getimmerd om half 6, moeten er bammetjes worden gesmeerd, snottebellen worden afgeveegd, met huiswerk worden geholpen, oneindig veel wassen worden gedraaid en… Nou ja: alles wat moeders doen. En dus ook als je ziek bent. ziek zijn is erger als je kinderen hebt: je moet namelijk nog steeds zorgen voor de meute. Maar is het “erger”? Of alleen maar iets zwaarder?

Ik werd ziek op de dag van de kerstviering. De beruchte kerstviering van 2 logjes geleden. Inmiddels had een van de geweldige brandweercollega’s aangeboden een paar uurtjes in te vallen zodat de Bevelvoerder kon komen kijken. (TOP collega’s daar bij de Brandweer, laat ik daar even bij stilstaan: ze staan ALTIJD voor elkaar klaar!) In de loop van de dag stortte ik echter verder en verder in. Zodanig dat ik wist dat ik die kerstviering niet zou redden. Oma Opel moest dan maar gaan met de Bevelvoerder. Maar Murphy dacht dat wij stonden te wachten op een toegift: op het laatste moment had de brandweer een uitruk en kon de Bevelvoerder niet op tijd weg.

Ik heb me aangekleed en ben totaal onverantwoord achter het stuur gekropen en we zijn gegaan. De Bevelvoerder is met 80 door Repeldorp gesjeesd en was er uiteindelijk ook net op tijd. In de klas ben ik nog bijna knock-out gegaan ook (warm, donker, weinig lucht). En de volgende dag kreeg ik reactie van de school: “Vervelend dat jullie dit jaar problemen hadden met het verdelen van tijd en aandacht. Het is inderdaad soms een hele tour om alles voor elkaar te krijgen, ik weet het uit ervaring. Gelukkig zag ik gisteravond dat het toch gelukt was.” Dat dus.

Maar oh wat was ik blij dat ik er was. Kijk Wijzemans in zijn zwarte truitje. En kijk die lieve Spelmaker op het krukje voor hem. Ik houd het dan niet droog mensen, ik houd het dan niet droog.

Image Hosted by ImageShack.us

’s Avonds op de bank kruipt hij bij me. En zegt hij letterlijk: “Mama, een knuffel en een kusje op je hoofd. Dat je snel weer beter wordt!”
Image Hosted by ImageShack.us

Vandaag nam de Bevelvoerder Wijzemans en Spelmaker mee naar het Glazen Huis. Hij stuurde een berichtje toen ze er waren en ik zat klaar met mijn iPhone voor de tv. En dan zie ik ze. Wijzemans op de nek bij papa. Juichend zoals alleen Wijzemans dat kan. Precies onder de tekst “this one’s for mama”. En ook dan houd ik het niet droog.

Image Hosted by ImageShack.us

Ik smeer nog steeds bammetjes als de Bevelvoerder er niet is, maar de Bevelvoerder vertroetelt me en ach…de Daltons vertroetelen me ook beter op hun manier.

Drie-Eenheid-From-Hell

Fletcher en Draakje.
Ze zijn hetzelfde.
Ik weet zeker dat ik van de kinderbescherming geen tweede bench mag aanschaffen voor Draakje, anders zou ik het doen.
Ze jagen elkaar aan. Ze gaan samen kwadratisch.
Samen kunnen ze hun eigen niveau ontstijgen.
En ik kan jullie beloven dat dat eigen niveau op zich al “prijzenswaardig” is!
Echt: Ik roep boos Draakje tegen Fletcher en boos Fletcher tegen Draakje.
Ik kan ze soms niet eens meer uit elkaar houden.
In allebei geen greintje kwaad, geen vezel, maar allebei zo
ondeugend
eigenwijs
stout
Pietje Bell
onstuimig
onstopbaar
dat het niet normaal meer is.

Honden hebben een karakter, zo heb ik ontdekt, en Fletcher heeft Draakjes karakter. Carbon Copy.
Hebben wij weer: “als Draakje de eerste was geweest, was hij de enige geweest!”, mag ik graag roepen; we hebben onze handen VOL aan hem.
En wat doen wij? We halen als vierde een tweede Draakje in huis.
Way to go, Repel en Bevelvoerder! Way to go.

Op 50 meter van ons huis woont een hondje dat 2 dagen ouder is dan Fletcher.
Toen we Fletcher net een dag hadden, zag ik het beestje lopen met zijn baasje en ik sloeg de bejaarde man bijna tegen de grond: MAG IK U VRAGEN WAT U MET MIJN HONDJE DOET?????? Oh my Lord, wat lijkt hij op Fletcher.

Hij is 2 dagen ouder dan Fletcher en zijn naam is nagenoeg Draakje. Laat ik hem hier Drakuultje noemen.
Dit kan geen toeval meer wezen.
Fletcher en Drakuultje komen elkaar elk #rondjemethethondje tegen en zijn niet uit elkaar te ontknopen.

Ergens hebben de Bevelvoerder en ik iets HEUL erg fout gedaan in dit universum om dit als straf te krijgen! Draakje – Fletcher – Drakuultje

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Zonder advies gaat deze mail morgen ZO de deur uit…

Ik twitter alleen maar #ikrukhaarhoofderaf.
In het echt ben ik niet zo.
In het echt heb ik onderstaande mail gedicht.
Tenzij iemand met een terechte “doe het niet, ongelukkige!” opmerking komt, gaat deze morgen de deur uit!
Advies gevraagd dus!
(Jullie kennen me, de mail wordt heus ge-downscaled…..dit is alleen maar de logversie, hoe ik me echt voel.)

Beste Mevrouw ZonderHoofd van de School (maar dan haar naam),

De keuze voor de invulling van de kerstviering voor de onderbouw die de school dit jaar heeft gemaakt, geeft ons gezin grote problemen en zorgen. Ik ben ervan overtuigd dat deze invulling met de beste bedoelingen is bedacht, want ik kan me namelijk niet voorstellen dat het bedoeling van de school is geweest kindjes in de steek te laten met deze kerstviering. Helaas is dat nu wel het geval. Ik wil geen spreekbuis zijn voor andere gezinnen, maar ik heb een donkerblauw vermoeden dat ik niet de enige ben die deze kerstviering logistiek niet voor elkaar krijgt. Ik zal het uitleggen.

Wij hebben 2 zonen in de onderbouw, die op hetzelfde tijdstip, op twee verschillende locaties een kerstviering hebben waar ze iets presenteren. Waar ze op hebben geoefend. Voor de ouders. Ik kreeg van elk van hen een uitnodiging waarop stond dat er maximaal 2 personen mee mogen per “event” en dat broers en zussen niet mee mogen. 

Nu werkt mijn echtgenoot die dag zijn 24 uurs dienst. En wij hebben geen voorraad aan oppassers waar we uit kunnen putten, kan ik je verklappen. Wij hebben die avond dus 1 ouder voor 2 kerstvierende onderbouwers die hopen dat hun ouders er zijn voor hen die avond, en we hebben daarbij nog een kind dat niet mee mag en van ons niet alleen thuis mag zijn. 

Ik heb dus met die randvoorwaarden een aantal keuzes en het trieste is dat bij welke keuze ik ook maak, de kinderen de dupe zijn . Ik kan kiezen mijn kinderen te vertellen dat ze niet mogen gaan naar de viering met hun klasgenootjes omdat ik mezelf niet in 3’en kan hakken. ik kan ook 1 van de 2 kinderen vertellen “jammer de bammer,  jij bent het enige kind dat zonder ouder zijn kerstviering gaat doen en oh ja, je oudste broer blijft alleen thuis, ik heb dus blijkbaar een grote voorkeur voor een van mijn andere kinderen”. Ik vond geen van beide keuzes een optie. 

Met heel veel moeite heeft mijn moeder zich vrij kunnen maken die avond en heb ik weer twee keuzes: ze gaat mee met mij zodat geen van de onderbouwers alleen is, en dan moet ik ’s avonds mijn 9 jarige alleen thuis laten, hetgeen ik TOTAAL onverantwoord vind. Ik kan ook kiezen mijn oudste thuis te laten met oma en een van mijn kinderen melden dat er, jammer de bammer, geen ouder is die bij ze komt kijken.

Nogmaals, ik wil geen spreekbuis zijn voor het aantal mogelijkheden aan éé-ouder gezinnen dat er is op school/die avond, al dan niet met andere kinderen die niet mogen komen, maar ik weet zeker dat ik niet de enige ben, vandaar deze mail:

Ik ga me namelijk dit jaar in allerlei soorten van  bochten wringen om mijn kinderen een fijne kerstviering te bezorgen op de school. Ze verheugen zich er enorm op en ik wil ze niet teleurstellen. Ik hoop dat de directie van de school vanwege deze mail wil nadenken om de kerstveringen in de toekomst zodanig in te vullen dat de kerstviering op school een feestje is voor het kind èn de ouders daarachter.

Met vriendelijke groet,

Repel (maar dan haar echte naam!)

Nine – O – Four

Mijn ouders komen allebei uit een gezin van vier. Beide gezinnen waren samengesteld uit drie zonen en een dochter. Ik heb dus maar één tante. Gehad, moet ik daar helaas aan toevoegen. Ik snap heus dat je kan vallen over de term “favoriete tante” als je er maar één hebt, maar ik kan jullie verklappen dat Tante Cock de übertante was. Ze was een tante van de buitencategorie. Ze zeggen dat ik op haar lijk. Ik kan dat alleen maar een compliment vinden.

Toen mijn vader me zes jaar geleden op werk belde dat de kans groot was dat ze binnen enkele dagen zou overlijden, ben ik met rokende banden die avond nog gegaan. En ze stierf die avond in het bijzijn van mij, mijn zus en de vriendin van mijn vader. Mijn vader was net naar huis om wat kleren te halen om te blijven overnachten in het ziekenhuis. In vier zinnen die dramatische avond beschrijven. Toch knap.

Op 9 april was ze jarig. Da’s een mooie datum dus, 9 april 2012. Als ze nog had geleefd, was het vast een mooi feest geworden. Ik mis mijn tante.

******

Op een goede dag las ik de log van mijn Loopmaatje Ronald. Ik las:
Laat een reactie achter op dit bericht en vertel mij waarom je één van de drie startbewijzen wilt winnen. Een onafhankelijke jury (mijn kids) zal op 5 december de drie prijswinnaars bekend maken! Is dat even een leuk Sinterklaaskado’tje!! SUCCES!!

Ik reageerde met een geintje, het was oprecht niet serieus (hij kent namelijk echte lopers):
Als ik win zal ik me serieus achter mijn oren moeten gaan krabbelen hoe ik in hemelsnaam een marathon in de benen krijg voor april! #planningwaspaseindseptember.

Hij logde 5 december:
Repel. Begin maar met trainen voor jouw eerste marathon, jij gaat naar Utrecht! 

En weet je wat er toen bij mij gebeurde? Ik kreeg er zin an. Er begon van alles te stromen door mijn aderen. Mijn bloed werd verdund door endorfines en adrenaline en hardloopzin.

Ik ga het gewoon keihard doen. Ik kan dit. Als Do het kan en als Caroline Tensen het kan, kan ik het ook! Het moet niet gekker worden. Zij kunnen een personal trainer en nanny’s betalen, maar ik ben een werkende bikkel met drie kinderen. Dat dus.

Vanmorgen rende ik 30,74 km. Gewoon omdat ik het kan. En als ik dat kan, kan ik ook de marathon. En terwijl ik vanmorgen rende, realiseerde ik me ineens dat ze 75 geworden zou zijn, 9 april 2012.

Ik had mijn eerste marathon niet op een mooiere datum kunnen lopen dan deze. Dank je wel Ronald: voor het startbewijs en voor het onbewust overhalen voor deze speciale datum!

Image Hosted by ImageShack.us

Tante Cock heeft Spelmaker meegemaakt. Ik heb daar één foto van, ergens eerste helft 2002. Daar ben ik heel dankbaar voor. Mijn eerstgeborene. Ik loop de marathon ook voor haar. Ik mis haar. 9 april 2012 wordt een mooie datum.

Image Hosted by ImageShack.us

Een decennium – Time flies

10 jaar geleden om deze tijd gingen de Bevelvoerder en ik met z’n tweetjes naar Texel.
Omdat het zeker weten de laatste keer zou zijn dat we samen een weekendje weg zouden gaan.

Ik was 26 januari uitgerekend, de baby zou nog lang niet komen.
(Dat de Spelmaker er een mening over had en al op 28 december al kwam, is nu wel om te lachen.)

Ik beleef deze maand een beetje apart. 10 jaar.
Een tiener. Double digits.
De tijd gaat te snel.
Ik knipperde 3 keer met mijn ogen en het kind dat mij moeder maakte is geen baby meer. Geen kleuter meer. Niet eens een klein kind meer. Maar een prepuber.

De bevallingsverhalen, de dreumesverhalen, de grappige uitspraken van een 5 jarige….
Nee. Die tijd hebben we gehad. Hij wordt 10 binnen 3 weken. Niemand zit nog te wachten op dat.
Hij al helemaal niet.
Hij is lief. Hij is mooi. Hij is het einde. Hij haalt soms het bloed onder mijn nagels vandaan. Maar een grote zoon is fijner dan ik ooit had kunnen weten.
Maar hemel. Binnen 3 weken wordt hij 10. Tien.

Vanaf het moment dat het december werd zit ik met a loss for words.
Ik heb geen mooi verhaal.

Kak. Mijn zoon wordt 10.
Ik geniet. Maar…
Nog 3 keer knipperen en hij is groot en volwassen en uit huis. En zo.

Dat dus.

But after a while
you realize time flies
And the best thing that you can do
is take whatever comes to you
‘cause time flies.
***Porcupine tree*** 

Repel en Bevelvoerder ten voeten uit

***Picture it, Repel op werk na een avond tevergeefs proberen haar nieuwe loopgadget vriendjes te laten worden met de computer, die andere gadget. De telefoon gaat.***

Ik: Met Repel
Hij: Ja, met mij. Het is gelukt.
Ik: Echt?
Hij: Ja, ik heb Garmin gebeld.

***Hij legt uit wat het probleem was***

Hij *op humoristische belerende toon*: Kijk, er is een nummer waar je naartoe kan bellen.
Ik: Ja, maar niet op zondagavond.
Hij *nog steeds met diezelfde toon*: Jij stond op het punt de Garmin en de Mac door de dubbele beglazing te gooien. Dan had je vandaag niks gehad en hadden we een nieuwe ruit moeten plaatsen. Je moet gewoon even bellen voor hulp.
Ik: Ja, maar dat kon niet op zondagavond.
Hij *over the top relaxed pratend*: Dan wacht je gewoon een dagje en bel je dan.
Ik *lachend*: maar ik heb geen geduld!
Hij: Vertel me iets dat ik niet weet!
Hij: En vertel. Waar ga je je vandaag druk over maken?

De week van veel

Zo vaak als ik liep in Duitsland tijens het congres, zo weinig liep ik deze week. Sterker nog; ik liep nul deze week. Ik kan daar slecht tegen, niet lopen. Dan gaat het kriebelen en doen. Maar het is elk jaar na Duitsland hetzelfde liedje: pal na thuiskomst is er de Sinterklaasviering van werk en de drukke tijd op werk richting sluiting der boeken voor het fiscale jaar. De ambtenaren onder jullie zullen dit fenomeen herkennen. Het was een leuke week, vol met spannende dingen en onverwachte successen. Maar erg vol. Ken je dat: die mailbox als je een week niet op kantoor bent geweest?

Deze week was de week van veel op school zijn. Helpen in de plusgroep, helpen met huiswerk en rondkijken in de klas. Zalig. Deze week was ook de komst van de nieuwe auto, de schoolfoto’s, de tandarts, een etentje en ineens weet je van voren niet meer dat je aan de achterkant nog leeft. Gek hè, het zijn echt allemaal leuke dingen, maar als het zo bomvol is raak ik in standje overload. De was blijft liggen, het huishouden blijft liggen en er zinkt zo’n volcontinu gevoel van “must nog forget” in mijn hoofd. Teveel ballen in de lucht. En zonder een rondje draven om mijn hoofd vrij te maken.

Ik heb de laatste weken ook geworsteld met mijn houding op het intermenselijke vlak en die stond in de weg van mijn logzin, van mijn verhaaltjesstroom. Ik ben niet van de directe aanpak, maar op een moment deze week knapte het. Ergens deze week besloot ik te stoppen met mezelf uit te blijven leggen. Ergens besloot ik te stoppen met het blijven verklaren en blijven uitleggen daar waar ik vanuit het diepste eigenlijk de verdediging op voelde borrelen “niet, zo is het niet”. Ik stapte los van de inhoud en ging in de meta zitten. Alsof er een touwtje knapte: klaar mee. Ik vind het niet meer belangrijk of iemand anders het juiste beeld heeft van de situatie. Ik snap het toch? Ik denk weer vanuit mezelf. Misschien ben ik erg laat met het leren van deze les, maar ik heb hem.

Zou mij logzin weer terug zijn nu?

Een week van uitersten. Een week van veel en een week van niks.

Op schoot bij de Sint. Omdat ik ooit logde dat ik voor hem werk. Je kan aan mijn gezicht alles zien: wanhoop, gelatenheid, opgelatenheid, “ik sta er boven”, “shoot him”, “shoot me”.
Image Hosted by ImageShack.us

De juf vond dat ik toch echt even naar de schilderijtekening van Draakje moest kijken. Links het voorbeeld en rechts de creatie van mijn 4 jarige. Echt, ik heb geen idee van wie hij het heeft: maar in ieder geval niet van mij of de Bevelvoerder! Man, wat vinden wij dit knap!
Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us

Lange tijd hebben wij bekend gestaan om onze wansmaak in auto’s. Not anymore! Wij hebben geen pausmobiel meer. We hebben een heule nieuwe auto. Ik ga erin rijden en de Bevelvoerder gaat hem parkeren.
Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us

Kan het nog mooier? Ja, het kan nog mooier.
Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us

Ik hou van de blik van Wijzemans hier. Je kan zien dat hij er een mening overheeft.
Image Hosted by ImageShack.us

Ik ben 40. Ik ben ambtenaar. Ik heb een Opel en ik heb een hondje. Het leven is mooi.
Image Hosted by ImageShack.us