Een decennium – Time flies

10 jaar geleden om deze tijd gingen de Bevelvoerder en ik met z’n tweetjes naar Texel.
Omdat het zeker weten de laatste keer zou zijn dat we samen een weekendje weg zouden gaan.

Ik was 26 januari uitgerekend, de baby zou nog lang niet komen.
(Dat de Spelmaker er een mening over had en al op 28 december al kwam, is nu wel om te lachen.)

Ik beleef deze maand een beetje apart. 10 jaar.
Een tiener. Double digits.
De tijd gaat te snel.
Ik knipperde 3 keer met mijn ogen en het kind dat mij moeder maakte is geen baby meer. Geen kleuter meer. Niet eens een klein kind meer. Maar een prepuber.

De bevallingsverhalen, de dreumesverhalen, de grappige uitspraken van een 5 jarige….
Nee. Die tijd hebben we gehad. Hij wordt 10 binnen 3 weken. Niemand zit nog te wachten op dat.
Hij al helemaal niet.
Hij is lief. Hij is mooi. Hij is het einde. Hij haalt soms het bloed onder mijn nagels vandaan. Maar een grote zoon is fijner dan ik ooit had kunnen weten.
Maar hemel. Binnen 3 weken wordt hij 10. Tien.

Vanaf het moment dat het december werd zit ik met a loss for words.
Ik heb geen mooi verhaal.

Kak. Mijn zoon wordt 10.
Ik geniet. Maar…
Nog 3 keer knipperen en hij is groot en volwassen en uit huis. En zo.

Dat dus.

But after a while
you realize time flies
And the best thing that you can do
is take whatever comes to you
‘cause time flies.
***Porcupine tree*** 

Advertenties

18 thoughts on “Een decennium – Time flies

  1. Yep time flies. Maar wat zijn wij bofbipsen dat we die tijd door mogen brengen met zulke heerlijke mensenkinderen.

    En gossie, Porcupine tree, De Man luistert die de laatste tijd continu.

  2. Hij is geboren de dag voor dat ik 37 werd. Dat ga ik dus niet meer vergeten.
    Meid, geniet. Geniet met volle teugen! Want echt, voor je het weet gaat hij op kamers….

  3. Erg mooi geschreven hoor, herkenbaar, die van mij zijn nu 19 en 16, het gaat zomaar aan je voorbij, het gaat hard echt hard.
    Door mijn scheiding heb ik toch delen gemist, hoewel ze er wel altijd elke week er waren, is hun hoofdwoning bij mijn ex, zo hebben we het afgesproken, contacten zijn heel goed, we komen nog bij elkaar, ook op verjaardagen en mijn huidige partner gaat ook mee, zo kan het dus ook.
    Probeer dus ook elk moment van de lieverds te genieten en naar ze te luisteren wat ze te vertellen hebben, ook halen soms het bloed onder je nagels vandaan hou ik zielsveel van ze.

    Gr Ton

  4. hé lieffie,
    zit hier met tranen in mijn ogen. Omdat jij geniet met een dubbel gevoel, omdat je zo’n fantastisch kind mag begeleiden naar volwassenheid, omdat het zo waar is wat je schrijft. Om wat Ton v.d. Berg schrijft en jouw antwoord daarop, zomaar omdat ik een beetje melancholiek ben, omdat ik ook in die situatie gezeten heb en niet zo besefte dat het zomaar voorbij was dat ze zomaar volwassen werden. Nu geniet ik trouwens ook volkomen van onze kinderen hoor! maar het IS anders, het is beslist anders……

  5. Mooi stukje. Ik kan me de weken voor de geboorte van zoon (nu 12 jaar) ook zo goed herinneren. Man had twee weken voor de geboorte vrij genomen en twee weken erna. Onze verloskundige begon er steeds over dat hij wel eens vroeger kon komen maar hij had er ook een mening over en kwam een week na de uitgerekende datum ruim 8 pond en met een enorme bos zwart haar. De allermooiste baby van de wereld vonden wij hem en zelfs mijn broer die alle baby’s lelijk vindt merkte op dat hij er zo eentje als onze zoon wel wilde.
    In die drie weken voor de geboorte namen wij echt afscheid van onze tijd als stel zonder kinderen. Ik ben er blij om dat we dat konden doen. Beetje jammer dat man al vrij snel dus weer moest werken na de geboorte.
    Lang leve moeders die nog twee weekjes kwam kramen. Onze zoon was een makkelijke baby die weinig huilde, veel lachte en heel veel aandacht van iedereen kreeg.
    Inmiddels is hij dus 12 jaar en nog steeds een mooi kind. Hij is zorgzaam, open en lief maar natuurlijk ook regelmatig dwars en eigenwijs. We gaan volgend jaar een hele nieuwe fase met hem in omdat hij dan naar de middelbare school gaat en omdat wij onder de rook van Amsterdam wonen is dat een hele klus om een fijne school voor hem te vinden.
    Inderdaad de jaren zijn omgevlogen en dat beloofd niet veel goeds. Collega met pubers waarschuwd me wel dat de tijd soms eeuwig duurt in de strijd met haar pubers haha.
    Groetjes Nicole

  6. En dan zeg jij: “Vanaf het moment dat het december werd zit ik met a loss for words.
    Ik heb geen mooi verhaal”
    Volgens mij zijn juist DIT de mooiste verhalen die je kunt schrijven, recht vanuit je hart…!
    Geniet van die kids, want je hoeft er weinig voor te doen, groeien doen ze toch wel… hahahahhaha

    Fijn weekend.
    Liefs,

  7. De komst van een eerste kind zal altijd een speciaal plekje houden. Het is een prachtige kerel aan het worden, met 2 prachtige broertjes.
    18 (!)jaar geleden was ik vandaag uitgerekend van onze oudste… hij liet alleen nog 10 dagen op zich wachten…

  8. Ja meis dat kun je wel stellen, zo sta je nog met een kleine op je arm en voor je het weet, heeft die kleine je tot grootmoeder gemaakt. Als ik even terug blik, is het in een vloek en een zucht voorbij gegaan.
    Zie maar zoveel mogelijk te genieten van de dagen zelf, kijk niet teveel vooruit en ook niet teveel achteruit, leef bij het moment ,in het nu.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s