Exact 2 jaar, Knobbels, Haiti en Controle

13 januari 2012
We hebben een hondje dat ziek is. Maar het schijnt allemaal goed te komen.
Ik zie beren op de weg. Maar hey: what’s new! Beren op de weg zien is mijn grootste hobby.
Het hondje dat ziek is, is overigens momenteel het grootste probleem in ons gezinsleven.
Lees: het leven is mooi en fantastisch en we hebben de wind mee.

Ergens op de achtergrond echter, daar in mijn achterhoofd begint er wel een stemmetje te zeuren over 14 februari.
“Hey Reeeeeepel…hey Reeeeeepel luister eens: Echo en mammografietijd! Wordt het niet eens tijd dat je alvast gaat stressen en je zorgen gaat maken over alles wat er eventueel mis kan zijn? Het is alweer een jaar geleden Repel! Hey Reeeeeeeeepel! 14 februari wordt een nare dag, hey Reeeeeeepel!”

Ik denk er maanden niet aan, aan mijn Knobbels in Tiet (mijn KIT), maar richting controle begint dat irritante stemmetje zich te roeren. Gaat mijn hand onder de douche onwillekeurig richting de knobbels.
Yep, still there. Groter? Gelijk?

Ik was in december 2009 heel stellig tegen de arts: Weet je wat: Sloop ze maar, die bo.rsten, trek ze maar leeg: ik heb kindjes gehad, en dit is de derde keer dat de alarmbellen op donkerpaars gaan als ik weer eens een knobbel ontwikkel die na belachelijke stress goedaardig blijkt te zijn. Ruk de boel maar leeg! I don’t give a s.hit. Maar je laat het niet zitten met de boodschap: het is een zwaard van Damocles. Zo kan ik niet leven.

Hij keek me aan. Ik meende het, dat zag hij. Maar hij was tegen leegtrekken. We gingen voor het compromis. Ik zou een erfelijkheidsonderzoek krijgen.

13 januari 2010
De Repel zit voor het erfelijkheidsonderzoek op het ziekenhuis.
De Bevelvoerder is niet bij mij. Hij is exact op dat moment op weg naar Haiti.
De Repel hoort de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek ene oor in, andere oor uit (niet extra erfelijk belast, geen reden om leeg te slopen) maar zit met haar kop bij de Bevelvoerder.
Gelukkig heb ik hem de uitslag kunnen overbrengen voordat hij uit bereik was: zonder zorgen het gebied in.

13 januari 2012
Ik denk terug aan 2 jaar geleden en aan de totale ontreddering die ik toen heb gevoeld.
En ik geniet even extra van wat ik heb.
En gek genoeg voel ik een stukje verdriet. Huh? Had ik het niet al helemaal verwerkt?
En ik luister even naar het stemmetje achterin mijn hoofd.
“Hey Reeeepel…..14 februari Repel!”

24 januari 2010
4 dagen na mijn verjaardag kwam hij thuis.
5 jaar ouder in 11 dagen.

Image Hosted by ImageShack.us

Advertenties

28 thoughts on “Exact 2 jaar, Knobbels, Haiti en Controle

  1. Ja… Heftige tijd was dat. En wat herken ik dat stemmetje (van prothesecontroles). Laat het maar gauw 15 februari worden. Of nee… Laat het maar gauw de dag ná de uitslagdag worden. Dan kan dat stemmetje weer een jaar achter slot en grendel. Weg ermee. Daar gaan we voor! Dat stemmetje gaat het niet winnen!

  2. Ben het met Margriet eens laat het maar snel 15 februari zijn. Heftige tijd komt eraan, ik herken het stemmetje niet. Veel sterkte met je stemmetje en ook alvast met de controle.

  3. is dat alweer 2 jaar geleden? mensenlief wat gaat de tijd dan snel!
    Ik moest afgelopen maandag, te t.ietenpletten, ik mag weer terugkomen over een half jaar.
    Ze zijn er nog steeds niet helemaal gerust op, weet je? Eerlijk gezegd was ik op weg naar huis van mijn werk en keek in mijn agenda, zag in het achterste vakje het ziekenhuiskaartje, o ja, wanneer moet ik ook alweer….over een uurtje…..een uurtje k.u.t…….racen…..ik maakte me drukker of ik het wel zou halen dan of ze wat zouden zien……een mens zit gek in elkaar.
    Sterkte met de aanloop er naar toe. Sterkte met het hondje. Komt goed.

  4. Ja, ik denk er ook nog regelmatig aan, aan jouw KIT. Zorgen maken helpt geen steek, waarheid als een koe, maar ja, stop zo’n achterlijk zeurstemmetje maar eens! Sterkte meid! Wat heeft de hond?

  5. Ik weet niet of ‘beren op de weg zien’ nou een hobby is of eerder een soort verslaving …

    Hoe dat toch allemaal werkt he, met irritante stemmetjes, hobby’s/verslavingen, herinneringen etc.
    Sterkte!

  6. Tja, je weet het he. Je zet die stemmetjes niet uit. Ik ben er erg goed in dit tegen anderen te zeggen en kan zelf, als het direct om mij gaat, enorm stressen. Precies als jij. Gelukkig zijn er dan mensen die mij vertellen dat de soep … (je weet het nietwaar). Lieve meid, als ik het kon, zou ik al je zorgen wegnemen. Alle. En verder: heb vertrouwen, heb vooral vertrouwen. Liefs.

  7. Hè jakkie. Zo zielig als dieren ziek zijn, ze kunnen niet vertellen hoe en de wat hè en dan die koppies als ze je aankijken… oooh

    En of het een stresstoestand is… vorig jaar ook mijn tweede controle gehad, het blijft vréselijk. En ik blijf op controle, want die cystes gaan niet weg… maar ja… eigenlijk moet ik er wel blij om zijn, het had natuurlijk ook wat anders kunnen zijn…. pffff, maar ja, ik vind en blijft het eng vinden…

    Alvast sterkte met al die beren… en natuurlijk dat de hondjelief snel weer beter is.

  8. 2 jaar al weer… Kan het me ook nog goed herinneren, je stress, de spanning en de bevelvoerder die zo ver zat.
    Hoop dat de dag van de uitslag er snel is en dat je weer een rustig jaar tegemoet gaat.

  9. Toen ik pas weer hoorde over Haïti moest ik ook direct aan jouw weblog denken, toen je schreef over je man die daar was!
    Tja, contoles ….. bij goede uitslag geeft het weer ruime verlichting, maar ja, daarvóór….. toch weer spannend!
    Sterkte er mee!

  10. Ach lieverd, ik word stil van je logje. Ik ken de beren zo goed. Andere beren, maar ze komen nou eenmaal uit iedere hoek. En als de beren ver weg zijn, zie ik ze opeens uit een andere hoek komen. Of ik verwacht ze om de hoek. Beren zijn er niet om vrienden mee te worden, maar toch; wat zou het leven zonder de beren zijn? De weg zou zonder beren veel minder mooi zijn, denk je niet?
    Jullie zijn prachtige mensen en ik hoop dat 14 februari een prachtige dag wordt!

  11. Ik herken die beren, het gevoel, de onzekerheid, de spanning….en in mij geval ook het slechte nieuws. Maar weet je, in mei is het 5 jaar geleden en dan ben ik ineens patient af, dat is een feestje waard…..maar ook wel weer eng, want wat als..(beren). Ik denk dat dat stemmetje samen met ons oud gaat worden Repel, en dat is dan toch weer goed nieuws nietwaar!

  12. Rustig aan maar Repeltje, het komt allemaal weer goed en veertien februari is gewoon controle voor alle zekerheid.
    Zelf moet ik na de bestralingen van september weer elke drie maanden op controle, komende controle is in maart. En dan zien we wel weer, trouwens in juli komt er weer een ct scan (jakkes weer contrasttroep drinken)
    Maar ik ga er gewoon van uit dat alles weer in orde is de komende tien jaar. En zo niet, nou dan is er nog tijd genoeg om me zorgen te maken.

    Laat vandaag niet bederven door morgen, het is een mooie dag en die komt nooit meer terug geniet ervan meis.
    En je hondenbeest wordt ook weer gezond

  13. FF iets heel anders. Hoe staat de teller over deze log? Want ik weet mij te herinneren dat als jij ook maar iets begon te schrijven over memmenpletters ed. dat iedereen als een gek jouw site begon te lezen al dan niet een lief berichtje achterlatend.
    ’t Is en blijft heftig en het zal nooit wennen. En die beren op de weg… zelfs met een mortiergranaat krijg je die niet weg dus kun je dan niet beter bedenken dat het heel mooie beren zijn?

    • Mooie beren…da’s een leuke insteek….zal ik eens over nadenken!

      Ik heb bij dubieuze woorden puntjes gezet in de woorden…daar filter je de meeste troep mee uit…..alles? nee….

  14. LIeve Repel,

    wat een herkenning…
    Niet zozeer de beren, of misschien toch wel… maar vooral ook dat alles van 2 jaar geleden weer zo naar boven kan komen.
    Stom is dat toch soms. Ik heb heel lang moeite gehad met de datum dat manLief zijn vrijgezellenfeest ooit had, een stom feest waar hij geen zin in had, wat slecht georganiseerd was en wat ook nog eens heel erg samenhangt met het huwelijk dat hij nooit had moeten aangaan. En dan een paar weken later de daadwerkelijke huwelijksdag… Lastig is ook dat manLief zelf er helemaal geen last van heeft. Dus ik moet er aan denken dat ik zeg waarom ik loop te zieken en te griepen. Ach, het slijt wel… langzaam, heel langzaam…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s