Niet meer Zwaarden van Damocles

Ik ben er nu zeker weten over uit.

Het ergste wat mij blijkbaar kan overkomen, is bang zijn voor iets. Het niet weten. Beren op de weg. Onzekerheid.
Doe mij in godsnaam een vaste baan, in gemeenschap van goederen, de hypotheek voor 30 jaar vast, een opel en een hondje.
Oh wacht, ik beschrijf mijn leven.

Dinsdag ging ik op de jaarlijkse controle.
En toen klopte er ineens iets niet.
Maar dat iets was zó vaag en het niet kloppen kon ook nog zó alle kanten op, dat ik er niets mee kon.
Ik was niks meer waard.
De angst regeerde.
Voor de vierde keer de alarmbellen op donkerpaars.
(Ja-haa lui, ik weet dat het geen paars moet zijn in correct Nederlandsch.)

Donderdag wist ik nog niet zo gek veel meer, maar ik wist wel dat het sowieso niet “allemaal in orde” was.
Er zit iets nieuws verstopt in een woud der goedaardigen.
Vorig jaar was hij er nog niet, nu wel.
En de nieuweling kwam met eigen eigenaardigheden.
De nieuwe uitslag is dat het weefsel a-typisch is, maar definitief uitsluitsel over het k-woord konden ze nog niet geven.
Voor een diagnose en een behandelplan hebben ze wel dat bewijs nodig.
Een ander, pijnlijker monster werd genomen.

De blikken en de woorden en de context sprak echter boekdelen.
Het werd niet uitgesproken, maar tussen de regels werd veul gezegd.
Maandag komt de uitslag.
Of niet, als ook dit monster weer geen uitsluitsel geeft.
Maar ergens weet ik voldoende: wat het ook is, het is sowieso niet “okay en niks aan de hand en we zien u volgend jaar”.

Al 14 jaar lang is die plek een bron van ongerustheid.
En niemand die wilde luisteren: sloop de boel maar leeg, ik kan niet tegen de onzekerheid!
14 jaar lang werd me gezegd dat het beter was om te leven met een zwaard van Damocles dan met zekerheid.
Ik ben de omgekeerde mening toegedaan.
De chirurg zei donderdag: als we geen zekerheid hebben maandag, lassen we een pauze in en volgt na een poos een scan.
Ik zei meer resoluut dan emotioneel: ik dacht het niet, in dat geval snij je het er maar uit en bekijk je op je gemakje achteraf wat het was.
Ze zag dat ik het meende. “Dat is ook een optie”, zei ze.
Toen wist ik echt voldoende.

Ik heb iets ontdekt.
Ik ben de rust zelve.
Ik ben heus enorm verdrietig, vergis je niet.
En ik zie op tegen de molen die ik inga, maar ik ben niet in paniek.
Ik ben niet overstuur.
Maandag volgt een soort van uitslag en het boeit me niet.Ik kan hier iets mee.
Maandag gaat de molen draaien.
En ik ga head first die molen in.

Ja, ik ben bang dat ik mijn Daltons niet zie opgroeien. (als dat al aan de orde zou zijn)
Maar met handelen en doen kan ik meer dan met afwachten en zwaarden van Damocles.

 

Advertenties

45 thoughts on “Niet meer Zwaarden van Damocles

  1. Ik zit niet in jouw situatie, maar ik kan er me alles bij voorstellen. Dat je van die zwaarden af wilt. Want dit is heel, heel, heel erg akelig. En steeds opnieuw die angst. Dat is killing en dan denk ik dat dat nog een understatement is.
    Ik vind je dapper. Heel erg dapper.

  2. Waarom vind ik het nou altijd zo moeilijk om op dit soort logjes te reageren. Het klink allemaal zo cliché voor mijn gevoel. Je komt hier zeker sterker uit. We denken aan je maandag en hopen dat alles meevalt. Sterkte en veel liefs

  3. Het is ‘fijn’ als een arts laat merken dat je zelf ook nog wat in te brengen hebt. Dat wat zij bedenken niet in steen is gebeiteld. Het gaat immers over jou!

    Die kalmte maakt je sterker en sleept je er doorheen. Met een beetje extra steun in de vorm van kaarsjes en knuffels via het digitale wereldje.

    *knuf*

  4. Mooi en knap beschreven. Aangrijpend. Woorden schieten tekort. Heel veel sterkte de komende tijd. Pak het zwaard wat boven je hangt en ga de beren op je weg te lijf. We denken aan je en duimen voor je.

  5. 14 Jaar is lang genoeg lieffie. Té lang.
    Je hebt de keus al gemaakt, ongeacht de uitslag.
    En geloof me: we laten je niet los nu, niet nú, niet voordat alles achter de rug is.
    ***Knuffel***

  6. Alle alarmen op paars. Ja, paars is de kleur van het lijden en dat doe je nu. Klopt dus wel, helaas…
    Ik denk aan je, de onzekerheid maakt je stapel ik weet het helaas ook uit ervaring.
    Wat voor uitslag het ook w

  7. * geeft dikke virtuele knuffel*

    Enne, het is beter te leven en weten waar je mee bezig bent, dan te leven in onzekerheid. In beide gevallen weet je niet waar je naartoe gaat, maar in het eerste weet je tenminste hoe je ergens naar toe gaat!

    Sterkte.
    Irene

  8. Lieve, stoere, dappere Repel, de meesten van ons kunnen alleen maar (virtueel) met je meelopen en-leven en ik wens jou/jullie dan ook alle geloof, hoop en liefde; de kracht die nodig is voor die (oneerlijke en onzekere) malle molen! Hele dikke knuffel en een hele mooie Repelse zondag gewenst!!

  9. Ja. Ja, ik denk dat ik hetzelfde zou hebben.
    En het is natuurlijk ook heel logisch om je sterkste wapen in te zetten: je brein. Die en je conditie zijn beresterk. Je hebt geweldige troeven in handen. Toch vind ik je stoer en dapper en cool. En ben je constant in mijn gedachten. En ik baal dat ik daarmee geen enkel verschil kan maken.
    Ik houd je vast schat, op alle momenten dat jij daar behoefte aan hebt; als je daar behoefte aan hebt.

  10. Repel, ze hebben de boel dus weggesneden ik hoop helemaal, dan heb je dat maar weer gehad, steeds een stukje voor onderzoek, daar zou ik ook dol van worden. Maar je zult nu maandag wel horen van het hoe en het wat en vooral wat gaan we nu doen. Hoe gaan we ertegen vechten .
    Denk niet gelijk zo zwart dat je je Daltons niet op ziet groeien, dat kon nog wel eens heel veel meevallen. Niet de slechte kant opzoeken, maar juist het licht.
    Morgen zul je het pas weten. Sterkte meissie en een dikke knuffel vanuit het zuiden XXX

  11. Je kent me niet, ik kwam een poos terug bij je blog en je teksten grijpen me. Ik bleef dus hangen en lezen.
    Ik steek een kaars aan voor jullie! Heel veel sterkte!

  12. geen woorden voor….. gekukkig heeft iemand ooit deze woorden geschreven:

    Vriendschap is zwijgen, niets zeggen,
    maar een arm om schouders leggen.

    Vriendschap is in iemands leven,
    vreugde en verdriet mee beleven

    Vriendschap is niets vragen,
    maar gewoon helpen dragen

    Vriendschap is gauw even bellen,
    om laatste nieuwtjes te vertellen.

    Vriendschap is durven tonen,
    welke gevoelens in je wonen

    Vriendschap is delen in iemands geluk,
    en dan bidden; “Ga toch niet stuk”

    Vriendschap zit in kleine dingen,
    die je niet tot wedervriendschap dwingen

    Aan goede vriendschap komt geen eind,
    waar ter wereld je ook bent

    Vriendschap is een kostbaar kleinood,
    dat met je meegaat tot in de dood

    En heb je echte vriendschap gevonden,
    legt het pleisters op de vele wonden

    *knuffel* Ellen

  13. Fijn meis, een arts die jouw ‘en nu is het genoeg’ begrijpt. Wat heb je aan die t.ieten met kn.obbels als ze elk jaar weer een bron van spanning zijn, als ze zomaar ineens een stressfactor niet alleen voor jou maar ook voor je Daltons worden… Als je ze niet meer nodig hebt om de Bevelvoerder mee te verleiden (want die houdt van jou, ongeacht…), als je er geen kind meer uit hoeft te voeden… Als….
    Vorige week maakte ik me kwaad toen ik hoorde dat het tegenwoordig ‘gebruikelijk’ is om vrouwen onder de 40 niet te steriliseren, ‘komt u over een paar jaar maar terug, ook als je een heel goede reden hebt om…’. En nu maak ik me kwaad dat ze jou al 14 jaar laten modderen… Kom op zeg…
    Niet dat jij er veel aan hebt, dat ik me daar kwaad om maak…
    Sterkte! Knuff!

  14. Lieverd, ik heb echt veel gemist dit jaar. Maar toch via Wondel weer even hier. Je krijgt een knuffel en kus. Je bent zo moedig, zo dapper… nu niet inkakken, natuurlijk zie je jouw Daltons en ook je heel toekomstige kleinkinderen opgroeien. 94 jaar is de streefdatum en ja.. en mens lijdt dikwijls het meest, om datgene wat hij vreest,,,

    Een goed besluit om zelf het heft in handen te nemen. Ik duim en brand een kaarsje en hoop dat het ingeperkte cellen zijn.
    Sterkte, jij moedige vrouw!!

  15. Eerlijk gezegd is het eerste dat in me omhoog komt na dit gelezen te hebben een lelijke vloek. Daarna blijft het stil, komen alleen maar zuchten en nog meer vloeken. Maar daar heeft niemand wat aan natuurlijk. Maar ik weet gewoon niet wat ik hierop moet/kan zeggen. Ik wens jou en de jouwen heel veel sterkte natuurlijk! En ik hoop dat het nu gedaan is met onzekerheden.

  16. Ik snap, geloof ik, wel wat je bedoelt. Ik kan ook niet tegen onzekerheid en angst. Dat legt me lam, ik kan er niets mee. En op een ander niveau dan jij werd ik de laatste jaren meerdere malen getest op dat gebied. Maar denk maar niet dat het heeft geholpen: ik blijf er slecht in.

    Heel veel sterkte vandaag, ik denk aan je!

  17. onzekerheid is ook wat mij betreft hat ergste, het werkt verlammend, en gekmakend! Ik kan me heel goed voorstellen dat je actie wil, hopenlijk wordt het een preventieve actie, zoniet kun je het aan, ik weet het zeker!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s