Ik wil toch op Sylvie van der Vaart lijken

Ik stak mijn hoofd met gemengde gevoelens om de hoek van zijn kantoor.
Hopend hem te zien, behoefte hebbend aan zijn gezelschap, maar ook met angst.
“Weet hij het al, djiez, moet ik het hele verhaal weer vertellen, ik ga janken…”
Ik had mijn hoofd op 2 februari ook al om de hoek van zijn kantoor gestoken, toen met een brede grijns en de woorden die ik me had voorgenomen ” jij zou het concert inderdaad V.R.E.S.E.L.IJ.K. hebben gevonden! Veel te veel gepiel voor jouw doen! Man, het was B.R.I.L.J.A.N.T.!”
Maar toen was hij er niet en sindsdien liepen we elkaar alleen maar op grandiose wijze mis.

Hij zag mijn hoofd vandaag en grijnsde een grijns.
Hij pakte een stoel en schoof die tactisch operationeel ten opzichte die van hem. Standje interrogation.
“Ik heb gisteren iets gehoord waarvan ik dacht dat ik het niet telefonisch ging doen.”
Onder de noemer “ijs gebroken” nam ik plaats in de stoel.

***drie kwartier later***

En toen eindigde ik mijn verhaal met mijn standaard stoere “als Sylvie van der Vaart het kan, kan ik het ook!”
In tegenstelling tot de rest, barstte hij niet in lachen uit.
Ja weet je, zei hij, alsof het een verdienste is, dat ze overleefde. Net als Armstrong. Het heeft meer te maken met tijdstip van ontdekken en de mediche wetenschap en techniek en zo.
Hij ging door: Alsof degenen die het niet hebben gered niet net zo hard wilden als Lance en Sylvie: het is niet een persoonlijke verdienste! Sterker nog….

Ik was het helemaal met hem eens, maar het was niet wat ik bedoelde en we hadden het over twee verschillende dingen.
Ik had het alleen nog nooit zo goed verwoord, dat wat ik echt bedoelde.
Kak, hij is bijna nog analytischer dan ik.
Hoor de competitie lui, hoor de competitie. 

***een kwartier later***

Overleven is niet de verdienste van Sylvie en Lance.
Maar wat wel hun verdienste is, wat je wèl op hun conto kan schrijven, is dat ze geen knauw meedragen.
Dat ze niet met een knak aan de andere kant van de ziekte tevoorschijn zijn gekomen en met die knak doorleven.

Ik ken mensen die na de k.anker zijn blijven hangen in de oneerlijkheid van het geheel.
Ik ken vrouwen die na borstk.anker nooit meer intiem zijn geweest met hun partner.
Ik ken mensen die emotioneel geknakt zijn na de k.anker.
Soms gevangen door zelfmedelijden.

Overleven hangt af van vele factoren, dat is niet je verdienste.
Maar ik wil lijken op Sylvie van der Vaart.
Holy kak, dat ik dit ooit zou opschrijven.
Ik wil hier aan de andere kant uitkomen zonder knauw, zonder knak.
Dat gaat mijn verdienste zijn.

Advertenties

37 thoughts on “Ik wil toch op Sylvie van der Vaart lijken

  1. Ik hoop het voor je.
    Ik gún het je meer dan wat dan ook.
    Maar straf jezelf niet als het even duurt of je uiteindelijk niet lukt.
    Neem je tijd meis. Dag voor dag, stap voor stap.
    Het komt goed.
    Heus waar! 😉

  2. Tuurlijk gaat het jou lukken je bent een sterke en positieve vrouw en de wil om voor je mannen er te blijven staan gaat je erdoorheen helpen. En wij blijven je digitaal steunen!!!

  3. Ik hou het liever op: jij en Sylvie delen iets, maar jij bent jij en na vanmorgen, perspreview The Face, zie ik toch liever jou dan Sylvie. Je eigen sterke, lieve, meelevende en soms superzwakke jij. You go girl!!!

  4. Dat is een heel mooi streven. En dat kun jij. Goed gesprek ook met je collega, als ik het zo lees.

    (Even los van het feit dat ik denk dat je bekende persoonlijkheden niet mag beoordelen op wat je van ze leest, wat ze van zich laten zien in de media. Weet jij veel hoe ze echt denkt en voelt als ze thuis op de bank zit? En waarom dat anders zou zijn dan jij of je buurvrouw? Sorry, daar ging het logje niet over, maar moest het even kwijt. Persoonlijke irritaties…)

  5. Ik begrijp je helemaal. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik moeite heb met vergelijkingen naar Sylvie of wie dan ook. Je kent haar niet, weet niet hoe zij het echt beleefd heeft diep in zichzelf. Ieder doet het op haar eigen manier, diepe gevoelens en angsten deel je niet met de media, die toch al bovenop je zitten. Alle vrouwen die bk hebben doen wat ze kunnen, ik heb het gezien van heel dichtbij. Ook hoe anderen soms oordeelden en hoe dat binnenkwam bij mijn vriendinnen. Lieve schat, jij doet op jouw krachtige manier en ik ben trots op je, hoe je alles het hoofd biedt en ten strijde trekt. Dikke zoen.

  6. Had ik gewoon bovenaan je blog gestart met lezen, had de vorige reactie er waarschijnlijk iets anders uitgezien 😦
    Respect voor de wijze waarop je met de situatie omgaat, je focus op die eerste marathon gericht blijft en vastbesloten hier uit te komen.
    Sterkte en succes met het vervolg van de voorbereiding op jou M-day.

  7. Dat gaat je lukken meid! Ik had persoonlijk veel steun aan de dvd van Ellen ten Damme en verder aan iedereen aan wie ik kon zien dat ze gewoon doorgingen met leven en leuke dingen doen. Ook al hadden ze kanker. Maar ieder doet het op zijn/haar eigen manier. En je eigen manier is de juiste manier.

  8. Ik lees pas sinds gisteren je blog. Kom er gelijk maar in.. Respect! En een wijs persoon waarmee je sprak. Sterkte en neem wel ook je eigen tijd, maar blijf voor ogen houden dat je Sylvie “wil” zijn.

  9. Ik begrijp je… mooi gesprek met je collega. Ik heb bewondering voor hoe je alles zo onder woorden brengt… en hoe je met alles omgaat… Je gaat er voor… dat is een héél goed en sterk begin!

  10. Je bent jezelf aan weer behoorlijke doelen aan het zetten hoor. Dit zal best heel goed kunnen werken maar wees je bewust dat je jezelf misschien onbewust teveel gaat opleggen. Hou je vast aan het lopen maar als het niet lukt geen man overboord volgend jaar weer een nieuwe kans. En als je toevallig wel een beetje knakt en een beetje blijft hangen ach dan zie je het wel weer.
    Je bent jezelf en dat is ruim voldoende.
    Groetjes Nicole

  11. Stoere Repel,
    pas wel een beetje op jezelf, zoals Nicole ook zegt, het is een behoorlijk doel…
    En tegelijkertijd, weet ik dat jij dit kunt.. zonder knak, zonder knauw…. Misschien met een klein deukje, zo’n deukje dat je mag koesteren, dat je herinnert aan de goede momenten van deze tijd. En wees er dan trots op dat je een deukje hebt, want het hoort bij jou.
    Knuff

  12. hey repeltje, blijf maar lekker jezelf wil ik je ook zeggen… er ‘moet’ al zoveel als je door de ‘molen van k’ ‘moet’! en eerlijk… sorry dat ik hiermee je stelling weerleg, maar ik denk ook niet dat het je ‘verdienste’ is of je er met een knak uitkomt of niet… dat hangt er allemaal maar net van af hoe zwaar, intens, lang enz… je traject was, toch?! en dan nog… ik denk dat het best normaal is dat je af en toe eens knakt… de kunst is niet niet te knakken, maar wel weer overeind te komen als je even geknakt bent… (hm, vrije bewerking van een iets andere uitspraak geloof ik!) – daarom hou ik zo van zonnebloemen… ze kunnen ook diep buigen, misschien net net knakken… maar ze komen steeds weer recht, en dat vind ik zo mooi aan ze!
    maar nogmaals, blijf gewoon lekker jezelf… heb je het nodig om er een competitietje van te maken, doe maar, maar leg je lat toch maar niet te hoog! en vooral, blijf ondertussen de schoonheid van de dingen rondom je zien! je hebt een goeie basisconditie, dat is al heeeeeel wat… (maar die had ik 4 jaar geleden ook nog, en euh, intussen blijft daar helaas niet zoveel meer van over… maar ook al heb ik heel wat deukjes opgelopen (die wellicht ook niet meer zullen verdwijnen), ik voel me niet ‘geknakt’ hoor!)
    goeie moed!

  13. lieve repel,

    sinds dat ik het weet, wil ik al iets schrijven maar ik ben al niet zo’n schrijver laat staan in 140 tekens 😉 maar dit heb je weer zo mooi verwoord, dat ik je helemaal snap, het wel of niet op sylvie willen lijken is een metafoor is voor de molen die je aangaat. de mallemolen van het leven dat je graag wilt blijven leven op je eigen repelwijze en met de mannen en mensen die je lief zijn en met mannen bedoel ik natuurlijk je 4 daltons anders staat het weer zo raar. het beeld van de zonnebloemen vind ik ook mooi, en inderdaad met of zonder knak, je bent en blijft de enige echte repel die deze horde ook weer loopt.

    warme groets
    Linda

  14. Volgens mij wordt het nooit meer zonder knak of knauw. Want iedereen verandert door de diagnose k.anker. Het zal nooit meer onbevangen zijn, ook al word je honderd. En ieders behandeling en ook de hoe je je daarna geestelijk en lichamelijk voelt is zo verschillend! De een is geestelijk en lichamelijk nu eenmaal sterker dan de ander. Daar heb je zelf niet altijd invloed op.Dus hopelijk sla je je er zo goed mogelijk doorheen (en dat lukt je natuurlijk! 😀 ) en kom je er weer sterk uit.

  15. Zoals altijd geldt ook hier: laat komen wat komt, met of zonder knak(je) of misschien tijdelijk knakje….Goed om je te wapenen en je voor te bereiden, maar wees niet te streng en te hard voor jezelf. Je hoeft alleen maar jezelf te zijn met je analytisch vermogen, je hardlopen, je marathon wens, je liefde voor je Daltons en de Bevelvoerder, maar ook met je onzekerheid en je verdriet dat dit jullie overkomt. Het heerlijke dagelijks leven met kinders, man, poezels en hondje zullen zeker helpen !

  16. Gelukkig is het helemaal aan jou lieve Repel welk ‘boegbeeld’- ‘ijkpunt’- ‘inspiratiebron’…je kiest.
    Of het nu Armstrong, Silvie of de buurvrouw van een paar straten verderop is…
    Waar je ook op wilt lijken, met welke reden dan ook, gelukkig lijk ook jij het meeste op JIJ. Jij, die het samen met haar prachtige mannen idd (met alles wat daarbij hoort) ‘gewoon’ gaat doen. Go for it girl, want iedereen heeft recht op dat wonder. Wij hopen, geloven en vertrouwen in ieder geval samen met jou dat al die ‘pijlen’ precies de juiste kant op staan. Dikke knuffel en heb een mooi weekend!

  17. Die verdienste heb je al binnen, want als je er op die manier ‘in’ gaat, kom je er ook op die manier uit.

    En op Sylvie van der Vaart willen lijken, ach het kan erger ;).

  18. De Repel zal diep van binnen misschien niet dezelfde Repel blijven, maar je bent prachtig zoals je bent en je wordt nog mooier zoals je hier uit gaat komen.
    dikke kus! Je kan het!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s