Realisation kicking in

Ongelofelijk dat de slechte uitslag van de memmenpletter pas twee weken geleden was.
En dat ik het echt slechte nieuws pas acht dagen weet.
Feels like a lifetime ago.

In het begin was ik zuiver rationeel en feitelijk en handelend.
Okay, bring it on, hier ga ik mee dealen.
Laat mij een doener zijn.
Een waslijst aan afspraken en actielijstjes.
De medische molen is namelijk echt een malle molen.
Er komen dingen op je af waarvan je het bestaan niet weet.
Onderzoeken, apparaten…de hoeveelheid naalden, foto’s en echo’s is overweldigend.
Je wordt geleefd en daarop overleef je die eerste dagen van surrealiteit.

Maar toen werd ik ingehaald door mijn emoties.
En de Bevelvoerder ook.
En toen werden wij onderling ingehaald door emoties.
En toen ging het even niet goed.

Langzaamaan beginnen de feitelijke ik en de emotionele ik weer in elkaar te passen.
Heel langzaam beginnen mijn emoties in de pas te lopen met mijn rationele handelende ik.
Heel voorzichtig, dat wel.
Ik ben een dagboek begonnen om niks te vergeten.
Het aantal ziekenhuisbezoeken, het aantal afdelingen, het aantal adders onder het gras.
Helemaal echt met vulpen en zo, en ingeplakte plaatjes.

Ik ging vandaag voor een uitslag en een bezoek aan de anesthesist.
En het rare is dat het bezoek aan de anesthesist ingrijpender was, omdat dat bezoek maar liefst vier nieuwe afspraken opleverde.
Niet omdat er iets geks was, maar gewoon omdat het een medische molen is.

Ik liep het ziekenhuis uit nadat ik 20 minuten in de rij had gezeten bij de ziekenhuisapotheek.
Ik was bijna aan de beurt maar ik kon niet meer wachten, ik kon geen minuut langer meer daar zijn.
Ik moest weg. WEG.
Ik ga morgen wel weer, als mijn emoties het toestaan.

Ik liep ook het ziekenhuis uit met de eerste gunstige uitslag sinds iemand de molen aanzette met windkrachtje 11.
En ik wilde alleen maar naar huis, intiem zijn met mijn Daltons.
De mammacare verpleegkundige was helder: lichamelijk is de impact niet zo groot.
Ik begrijp het inmiddels volledig. Niet eens meer verstandelijk, maar ook emotioneel.

Thuisgekomen stond alles van antwoordapparaat tot post tot telefoon tot andere telefoon roodgloeiend.
Ik ga iets moeten verzinnen omtrent de informatievoorziening.
Ik ben nu al zo moe.
Belcirkel, anyone?
Of ik moet leren dat het me geen reet gaat interesseren als ik een keer geen antwoord geef?

Advertenties

36 thoughts on “Realisation kicking in

  1. Als je geen zin hebt om iets te zeggen, heb je geen zin om iets te zeggen simpel duidelijk. Iedereen die je situatie kent zal dat snappen, zo nietis het hun probleem niet het jouwe!! Jij hebt belangrijkere dingen om je druk over te maken.

  2. Kan ik je verblijden met een kop Starbuckskoffie en gezelschap bij de ziekenhuisapotheek?
    Voor mij om de hoek en zo’n dikke buik is misschien net de emotionele bliksemafleider die je kunt gebruiken…?

      • Fijn, dat je nog in Repeldorp terecht kunt. Had ik me niet gerealiseerd. En inmiddels zijn de medicijnen in huis, fijn zo’n Bevelvoerder om op terug te vallen.
        En het aanbod staat, zowel van de starbucks als van de emotionele bliksemafleider, al zal ik daarvoor dan niet mijn buik maar ons kindje meebrengen tegen die tijd 😉

  3. Tja meisje, hierin moet je zoeken naar wat voor jou de prettigste manier is om al die mensen te informeren. Niet wat voor die mensen het prettigst is (behalve voor mij dan ;-)) Nee, serieus; het is moeilijk om steeds weer hetzelfde te vertellen, dus via de mail misschien?
    Als ik dit zo al lees is het echt een mallemolen. Ik kan me voorstellen dat je bijna wordt geleefd. En misschien kun je op die manier ook overleven in deze periode. Hoewel het heel goed is om je emoties ook de kans te geven. Ach, als ik dit zo lees, weet je het zelf ook heel goed. En heb je een rots in de branding in de vorm van de Bevelvoerder. En fijne afleiding door je Daltons.
    Ik geef je nog maar eens een dikke knuffel. Ik hou je heel heel stevig vast……
    liefs

  4. Het laatste! Wij snappen wel dat je even geen antwoord geeft. Dan ben je het gewoon even zat en dan komt het wel. Lekker je eigen ding doen, ook hierin!

  5. Goede uitslag! Yes! Wat fijn.
    En de rest… Je bent een mens, hè, wijffie. Je brein en hardlopen zijn je wapens, maar de rest is niet weg te poetsen.
    Voor wat betreft belcirkel: ik zal eerlijk zijn; ik ben een slechte beller, heb er een hekel aan, ga het uit de weg. Als je een mailer nodig hebt, mag je me gebruiken.
    Respect, lieverd, respect.

  6. Gefeliciteerd met in ieder geval déze goed uitslag! Die is in the pocket!
    En verder? Ach, je doet het op jouw manier en dat is de goede manier, samen met je mannen.
    Een mailcirkel lijkt me ook wel wat, maar dan alleen als ook dit jóuw manier is.
    *Ik hou je even héél stevig vast!*

  7. Aan jezelf denken en de wereld even de wereld laten.
    Mensen snappen ook dat je genoeg aan je hoofd hebt.
    En zo niet, dan is dat heel erg jammer voor hun. Steun is geweldig, maar moet geen informatie verplichting worden! Sterkte!

  8. Op zich is het goed dat mensen belangstelling tonen, je bellen of op een andere manier benaderen. Maar, er zijn nu eenmaal momenten waarop je dat even niet wil of niet kan hebben. Hier bij ons heb ik de regie in handen genomen om mijn vrouw er mee te ontlasten. Ik schreef wat er gaande was en mailde dat naar de familie of knalde het op een site waar alleen vrienden en familie het kon lezen. Ook voor mij een goede oplossing want ook ik, aan de zijlijn, zat er echt niet op te wachten om een hele avond de telefoon avond hetzelfde verhaal te moeten vertellen.

    Je moet, zoals iedereen zegt, aan jezelf denken. Toch moet je vooruit en heb je ook hulp van naasten nodig. Probeer je weg hierin te vinden en overleg goed met de bevelvoerder en eventueel een andere dichtbij staande figuur.

    Sterkte repel!

    Martin

  9. Heel goed, dat dagboek! Hoef je ook geen reacties te lezen:) serieus, ik denk dat het je helpt je gedachten te ordenen. Jouw manier meis, is de enige manier. En zelfs die kan per dag verschillen zie ik bij anderen. Knuf!!

  10. Kinderen krijgen voor elke behandeling die ze ondergaan m.b.t. hun behandeling tegen kanker een kraal… een zogeheten kanjerketting. Dat maakt visueel zichtbaar wat je allemaal meemaakt en welke type behandelingen ze hebben meegemaakt. Het geeft ook aan hoe ongelooflijk stoer ze zijn! Voor volwassenen zou er ook zoiets mogen zijn wat mij betreft… want het vraagt nogal wat! En je bent stoer… en tranen zijn ook stoer!

  11. Maak je op dit moment vooral druk om jezelf en je eigen gezin, en niet om de rest. Mocht ik iets willen weten en (even) geen antwoord krijgen, begrijp ik heel goed hoe het zit.

  12. Eh, dat laatste, denk ik?! Kan me wel voorstellen dat mensen willen weten hoe het gaat. Ook de bloggers en de lurkers, maar vooral je naaste familie en vriendenkring, buurvrouwen etc. Ik heb meegemaakt dat iemand met een nare ziekte en veel ziekenhuisgedoe gewoon wel alles lekker op een social media plantte, en het verzoek te mailen/sms-en ipv bellen om zo wat rust te creeeeren. Anders sta je in dienst van de telefoon en de mail.

  13. hier drijvend in mijn eigen kleine poeltje van zelfmedelijden lees ik dit en denk: Tjezus JC stel jij je even niet zo godsallemachtig aan zeg!

    #knuf

    En het kan je gewoon geen fuck schelen. Wij volgers, lezers en FB-ers, houden toch wel van je.

    enne we schrijven zelfs met dezelfde pen, alleen heb ik hem in limegroen….(Header van je blog)
    Griezelig zus! 🙂

    sterkte! (maar dat wist je al. )

    • Ik heb hem lekker puh ook in limegroen (en in paars)…..zonder dat ding schrijf ik onleesbaar. Lamy vulpennen zijn dus vast ook iets voor jou!

      Zalig, off topic reageren…..houdt me gezond….

  14. De Lamy heb ik…….ooit aangeschaft voor kroost en meteen ook maar voor mezelf. Heb er een haat-liefde verhouding mee. Oftewel, zo ligt ie jaren in de kast, zo schrijf ik er de ene na de andere vulling mee leeg.

    M.b.t. roodgloeiende apparaten: ik kreeg mbt het CVA ooit de tip op een soort van nieuwsbrief te maken en die aan ieder die ‘m lezen wil uit te delen (én aan de mensen die ondanks jouw vriendelijke verzoek toch koppig blijven volhouden om je wél het hemd van ’t lijf te vragen). Je kunt daarin uitleggen dat jij nu even al je energie voor jezelf en je herstel nodig hebt en als er iets over is, dat dat dan voor je Daltons is. En ook kun je erin zetten dat de Daltons niet alleen jou nodig hebben, maar jij ook de Daltons en dat zij dus ook een beetje ont

  15. sorry, foutje…….dat zij dus ook een beetje ontzien moeten worden. Spreek samen af welke mensen je wél te woord wil staan en wie zeker niet. Die nieuwsbrief maar je 1 keer in het begin en dan bijv. telkens als er nieuwe ontwikkelingen zijn. En verder krijgen mensen dus ’n uitdraai of mail. Scheelt massa’s energie. En ook anderen kunnen die voor je maken trouwens.

  16. Ik vond de mail die je laatst stuurde echt heel erg fijn. Omdat je dan, uit de eerste hand, informatie krijgt. Een dergelijke massamail dus misschien? Of je blog gebruiken als je iets wilt melden? Of gewoon denken: ik heb genoeg aan mezelf, de Daltons en de bevelvoerder: nu even niet jullie allemaal. Dat mag ook. Want het is jouw leven! Je weet dat wij allemaal enorm met je meeleven en dat we voor, achter en naast je staan, maar jij en je thuisfront zullen het moeten doen. Dus steek je energie vooral daar in. Niet in dingen waartoe je je verplicht voelt.
    Ik vind je in ieder geval een kanjer.

  17. Lieve Repel,

    Ik ben door allerlei redenen een tijdje niet meer in blogland geweest. Wist dus ook niet van die achtbaan in jouw/jullie leven, maar nu dus wel… Ben er stil van meis..
    Volg vooral je eigen hart en gevoel, blijf dicht bij je eigen kleine kringetje en vooral heel veel sterkte met de mallemolen.
    Dikke knuf vanuit hier. Ik denk aan jou/jullie!!

    X,
    Nanna

  18. Wat een heksenketel… je beschrijft het zo logisch, maar ook heftig… wauw… heel veel sterkte met alles… En een dagboek… schrijven heeft iets rustgevends, juist ook met pen en plaatjes…

  19. Het laatste natuurlijk! Jij bent nu het belangrijkste, het proces naar beter worden en herstel. Het plaatsen van emoties & gevoelens. Daar heb je al je energie voor nodig. Voor de bevelbevoerder en de Daltons.
    Zoals anderen al schreven; een mail naar een selecte groep of een blog voor diezelfde groep. Dan weten mensen hoe het gaat en hoeven ze het niet altijd te vragen.
    Je beschrijft de mallemolen en een dagboek zoals je die begonnen bent lijkt me een goed middel om alles vast te leggen. Er gebeurt zoveel, morgen ben je bij wijze van alweer vergeten wanneer er wat gebeurde.
    Hoe reageert het hondje op dit alles? Ik bedoel; zoveel emoties in het huis, beesten voelen dat vaak heel goed aan.

  20. Jij en je mannen en jij en je mannen en jij, daar gaat het om, op jouw manier, maar dat wist je al 🙂 en wij, wij blijven – met of zonder info – voor je hopen, geloven en vertrouwen, op onze manier 🙂 Dikke knuffel de dag door!

  21. Wat een molen moet het ook in je hoofd zijn……….
    Een scenario waar niemand in terecht wil komen.

    In de tijd dat het in onze familie moeilijk was, heb ik via een mailgroep familie, vrienden en belangstellenden op de hoogte gehouden.
    Wie meeleeft is op de hoogte.
    Mensen begrijpen dat je niet altijd antwoord op vragen kunt geven, en soms is het juist heel fijn om even op een mailtje te reageren.

    Nogmaals, sterkte!

  22. Is allemaal heel erg bekend wat je schrijft lieve repel.
    Ik heb het ook meegemaakt en weet wat je meemaakt.
    had ook heel veel steun aan mijn mannetje en een paar familieleden,
    Op inernet op mijn eigen blog heb ik pas vertelt toen ik klaar was met mijn operatie.
    Ik heb een open hart operatie gedaan 11/2 jaar geleden gedaan.
    Wel goed dat je nu een dagboek bijhoudt.
    Die apotheek in het zh zijn erg langzaam.
    Kan begrijpen dat je weg ging.
    Als je wilt huilen moet je doen.
    Vindt je erg stoer en flink lieve repel.
    Wens je heel veel sterkte met alles en als je geen zin in loggen begrijpen we he wel hoor.
    Ik hou je digitaal heel stevig vast.
    Dikke kus lieverd.
    Liefs Cathleen.

  23. Ja, wat jij wilt en kunt natuurlijk. Alles dat als ‘moeten’ voelt, gooi je nu maar aan de kant. Bloggen en reacties lezen: alleen als het positieve energie geeft. Grenzen trekken dus. Sterkte meis!

  24. Dat alles bepaal je zelf en jij alleen. Natuurlijk willen mensen weten hoe het met je gaat en die belangstelling is ook heel erg fijn, maar soms even niet. Dat moeten ze dan ook maar even begrijpen (of niet), je mag nu best egoistisch zijn, je zit per slot van rekenng ongevraagd in een periode waarbij de regie wordt overgenomen door artsen, verpleegkundigen ed.. dus voelt het goed om dat kleine deel waar je zelf nog de hand in hebt ook zelf onder conrole te mogen houden. Er zullen vast momenten zijn dat je even niet wilt delen, dat mag, het is jouw lijf, jouw regels. Ook voor bevelvoerder zal dit af en toe een issue zijn, want ik heb ervaren dat het soms makkelijker is hem de vraag te stellen dan de patiënt zelf en na tig keer hetzelfde verhaal heb je het wel weer even gehad.
    Goed plan dat dagboek, voor nu, maar ook voor de periode erna.
    Knuffels

  25. Lieve Repel, je maakt zelf uit wat je openbaar wilt maken en ook op welke manier je dat gaat doen.
    Ik ben blij dat je in ieder geval al één positieve uitslag binnen hebt, dat geeft de burger weer moed.
    En ja al die ziekenhuis onderzoeken en steeds maar weer andere afspraken, ik werd er ook stapel van. Dat zouden ze eens snel op dezelfde dag moeten regelen, zodat je niet als een pingpongballetje ziekenhuis in -ziekenhuis uit-ziekenhuis in. . . . .enz.
    Maar het is zo’n logge omslachtige organisatie en onderling wordt ook nog eens beroerd gecommuniceerd, de patienten lijken soms op de laatste plek te komen denk ik wel eens.
    Maar als je lekker met de jongens een knuffelweek wilt houden en helemaal niets anders wilt, dan moet je dat gewoon doen.
    Een heel dikke knuffel voor jullie allemaal.

  26. Geweldig idee, dat dagboek! Schrijven in de puurste vorm (alleen voor jezelf) kan ook helend werken… Maar ik begrijp ook dat je ontzettend door elkaar gehusseld wordt! Alsof je in een slechte truck zit die voort dendert over een zandweg die vol ligt met stenen en kuilen… Je denkt beurs te zijn aan het eind van de rit! Maar weet je, ook dat heelt weer, hoewel je dat nu niet denkt misschien. En ook hier staan er weer heel veel naast je. Om je beurse plekken in te smeren. Te aaien. Te masseren. Er gewoon voor je te zijn.
    Je gaat het redden, de eerste resultaten zijn goed! 🙂
    Enne… als je wilt bellen mag dat altijd, ik wil het dan wel weer voor je verwoorden in een mail naar de meiden…
    Kijk maar wat je doet. *kus*

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s