Dat dus.

Dat je de medische molen wordt ingezogen en dat je uit voorzorg 60% van je contacten delete.
Dat je dat op je gevoel doet, maar dat je ook weet dat je gevoel andere zaken aan haar hoofd heeft.
Dat je dus niet zeker weet of je het goed doet.

Dat je een logje dicht over Giraffe,
Dat je een berichtje krijgt vanuit de logcontacten.
Over een Giraffe die ligt te vegeteren in een kelder.

Dat Draakje aanhankelijker is dan normaal.
En het ontvangen pakje omhelst like there’s no tomorrow.

Dat je emotioneel bent.
Dat je bizar blij bent met het pakje.
Dat Draakje over the top blij is met het pakje.
Dat je je afvraagt of je iedereen wel had moeten deleten.
Dat je je afvraagt of je het gaat overleven.
Of je je jongens gaat zien opgroeien.

Dat dus.

 Image Hosted by ImageShack.us

Advertenties

32 thoughts on “Dat dus.

  1. Die grote gewoon zelf meenemen als je gaat slapen.
    Draakje en kleine krijg je er dan wel bij, maar of dat zo erg is…
    Meisje, wat zou ik graag even 2 armen om je heen slaan…
    Je willen zeggen dat je het maar over je heen moet laten komen…
    Dat piekeren (wat wel heel logisch is hoor) echt geen nut heeft…
    Je gewoon even willen laten weten dat ik aan je denk…

    Mocht je ze willen voelen… één seintje en ik ben bij je! (weet je nu te vinden ‘-) )

    Voor nu dan een {{{Dikke knuffel}}}
    Liefs,

  2. Poeh… Wat moet ik daar nou toch op zeggen.
    Nou, in ieder geval dat de giraf-actie een fantastische is.
    Daarnaast dat je groot gelijk hebt / had in het kleiner maken van de kring digi-bekenden; een te grote kring biedt nou eenmaal niet het overzicht dat je nu even nodig hebt op de fronten waar dat mogelijk is.
    En dat als het zo blijkt te zijn dat je daarin een, achteraf gezien, een onjuiste keuze hebt gemaakt je nog zat tijd krijgt om het goed te maken; Draakje brengt je met vrouw en kinderen vast met liefde naar je blogdate/tweetup zodat je lekker niet, op jouw leeftijd, met het OV hoeft! X

  3. Weet je, niemand verwacht iets anders van je dan dat jouw prio de komende maanden beter worden is. En de marathon lopen 🙂 En hoe jij die bestemming gaat bereiken, met wie, met welke communicatiemiddelen, enz is helemaal aan jou. En daar zal echt niemand die het beste met jou voor heeft ook maar iets van vinden. Want deze reis is onzeker en natuurlijk maakt dat je hartstikken emotioneel, als dat niet zo zou zijn zou het pas echt zorgwekkend zijn. Geniet van je mannen, zorg goed voor jezelf en laat je helpen waar en door wie jij er behoefte aan hebt. Whatever it takes honey!

  4. Dat je `s ochtends om half vijf aan de comp zit te janken. Dat je blij bent met zoveel lieve mensen om #zussie heen. En dat je ervan overtuigd bent dat dit #zussie over een paar jaar de haren van de bruid van Spelmaker verzorgd want dat kan ze zo goed. En dat je weet oma ooit gaat tutten met haar kleindochter – haartutspul, oorbellen, nagellak en later highheels gaat kopen.
    En dat het zo rot voelt dat je NU alleen maar een virtuele knuffel kunt opsturen. Dat dus…..

  5. Repel kijk niet te ver vooruit en niet terug, leef vandaag, loop je trainingen want Utrecht gaat je zeker lukken en wat hierboven staat is een prima beeld Repel tuttend met haar kleindochter.
    Alle positieve gedachten die in jouw richting komen zullen een steun voor je zijn. Je bent een knokker dus gewoon doorgaan !
    Weer een heel stevige knuf uit Zeeland .

  6. Ontzettend lief.

    Logisch dat je wat mensen hebt geschapt. (Ik zag dat ik op twitter ook geblockt was, haha! ;)) Je hebt andere zaken aan je hoofd. Je moet je focussen op de meest nabije mensen, de allergeliefdes. Ik denk dat de mensen om je heen dat wel snappen. Ik wel iig.

    Hou je taai meid!

  7. Oh wat een lieve foto.
    IK schiet ff vol van je verhaal.
    Lieve repel natuurlijk ga je je daltons zien opgroeien.
    Overal wordt aan je gedacht lieve repel.
    Heel veel knuffs voor je lieverd.
    Zal elke dag een kaarsje voor je branden en misschien heb je hier wat aan neem een bijbel en lees veel erin.
    Dat had ik wel toen ik geopereerd moest worden.
    Liefs Cathleen.

    Sterkte xxxxx.

  8. Ik denk niet dat er een goed is of een fout in deze kwestie. Jij hebt het moeilijk maar je hoeft je niet te verontschuldigen tegenover al die mensen voor het verplicht uitzitten van deze rollercoasterride. Je weet wie je intimi zijn en de rest van de wereld leest het wel op je blog als jij er aan toe bent om er iets over te schrijven. En je bent niemand verplicht een antwoord te geven voor alle reacties die er worden achtergelaten. Geef jezelf rust. De mensen begrijpen dat heus wel.

  9. Mooi hoe je je verhaal deelt! Dank daarvoor…. Ik wens je toe dat je daarvoor ook veel terug krijgt! Draakje krijgt een fijne Giraf.. ik gun jou dezelfde mate van steun en troost.

  10. Och meissie… degenen die contact willen houden doen dat toch wel – al dan niet door Girafjes op te sturen – zonder dat jij er iets mee hoeft. Echt.
    (En wat een gewéldige actie van de giraffen-stuurd/ster!)

  11. Dat het meer dan logisch is dat je je al deze zaken afvraagt.
    Dat je die marathon gaat uitlopen, no matter how.
    Dat je wolken van positiviteit toegestuurd krijgt, IRL en virtueel.
    Dat je beter kan denken dat je je daltons wel degelijk op gaat zien groeien.
    Dat dus!

    Een warme en dikke virtuele knuffel van een onbekende.

    Lieve groet
    Irene

  12. Via via via via kwam ik zo’n twee jaar geleden bij je blog terecht. Zo struinend door blogjesland kom je allerlei verhalen tegen- en het ene verhaal blijft of blijkt interessanter of spreekt je meer aan dan het andere. En dan blijf je hangen. Toch weer even meelezen. Dat gebeurde hier ook. Ik bleef lezen- niet alleen door je mooie schrijfstijl maar ook door karaktertrekken die uit jouw verhalen naar voren kwamen. Karaktertrekken waar ik veel bewondering voor heb- omdat ik ze zelf niet heb wellicht of een tekort? Jouw doorzettingsvermogen, je positiviteit, je assertiviteit, je nuchterheid- de manier waarop jij in het leven staat en in dat van je Bevelvoerder en je kinderen- daar straalt een soort kracht uit en dat komt heel duidelijk naar voren in je blogs. Het maakte mij nieuwsgierig, gaf mij inspiratie, of leerde mij op een andere manier naar het leven te kijken. Vreemd is dat eigenlijk, want we kennen elkaar verder helemaal niet. Maar je leven beschreven door jou in je blogs, leest als een verschrikkelijk interessant en goed boek. De perikelen met je kinderen en school, vriendschappen, je man in Haïti- noem maar op. Ik lees mee en wordt in het verhaal gezogen- en ben altijd weer nieuwsgierig naar het vervolg.
    En dan ineens die laatste berichten. Slecht nieuws. Allemachtig. Die draai had ik niet verwacht in het verhaal… Maar dan weet ik ook dat juist die karaktertrekken die mij zo aanspreken, jou hierdoor gaan helpen. Het kan niet anders. Jij gaat jezelf ‘redden’, ik ben ervan overtuigd.
    Ik kan me voorstellen dat het vreemd moet zijn om dit van een -in principe- wildvreemd iemand te moeten horen. Die meeleest en meeleeft en allerlei ins en outs van je leven weet. Ik weet zelf ook- dat gebeurt nu eenmaal als je een blog schrijft en je ‘openbaar’ gaat. Maar het is net als in het ‘echte leven’: soms kom je mensen tegen die indruk maken, die iets raken bij je- en dat kan dus ook online gebeuren.
    Nogmaals, ik wens je alle sterkte in dit hele proces toe. Alle kracht. Maar iets in mij zegt dat je dat niet nodig hebt. Dat heb je namelijk al- and it’s working for you girl! Zet hem op tegen die k*tkl*tenziekte!!!

  13. Pingback: La la la la, life goes on, deel -III- « Running Repel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s