La la la la, life goes on -II-

Zaterdagochtend. Ik heb een rotnacht achter de rug. Ik heb dit keer geen zin om met de jongste twee Daltons thuis te blijven als de Bevelvoerder met Spelmaker naar voetbal gaat. We besluiten om met z’n allen te gaan, ook al hebben de jongste twee er een hekel aan, twee maal 25 minuten vervelen. Op het veld langs de lijn spreken ouders me aan. Dat is heel fijn. De vader van Rotkind negeert me. Hij heeft me nog nooit genegeerd. Ik weet dat hij het weet, maar hij loopt me voorbij. Hij zal het eng vinden. Hij zal niet weten wat te zeggen, maar toch voelt het naar.

De coach en alle jongens komen vlak voor het begin op me af en geven me een kaart ondertekend door alle jongens: veel beterschap en sterkte. “Jongens wat lief! Zal ik jullie dan allemaal even een hele dikke zoen geven?!” Schitterend, hoe vreselijk jongens van 10 dit vooruitzicht vinden, de ene “ieuw” klinkt nog harder dan de andere.

Vlak voor de rust halen een andere moeder en ik de kannen limonade voor de twee teams voor in de rust. Het voelt even heel lekker om gewoon soccermum te zijn. Als ik in de tweede helft met Draakje naar de kantine loop omdat hij moet plassen zie ik ineens een scharrel, een one-night-stand van 20 jaar geleden op een ander veld. Holy crap wat is hij slecht oud geworden, wat een oude verlopen kop! Wat goed dat ik daar niet aan ben blijven hangen denk ik, terwijl ik naar Draakje’s mooie gezichtje kijk: veel betere genen.

Terwijl ik terug loop zie ik dat Spelmaker reserve staat. “Mam, ik heb gescoord!” “Oh, wat goed! Zeg jongens moet er nog iemand plassen, dan wordt er vast weer gescoord als ik weg ben!” De jongens moeten lachen. Ik ben op dreef, ik geniet. Ik haak mijn arm in die van de Bevelvoerder en we zien het team van Spelmaker verliezen.

Na de wedstrijd gaat het mis. De twee teams staan bij elkaar, scheids erbij, ouders erbij…een donker jongetje van het andere team loopt huilend met zijn vader weg. Vader roept alleen maar “nee, we gaan weg!”, met een zwaar buitenlands accent. Stukjes bij beetjes krijgen we het verhaal te horen. Het donkere jongetje had “doe normaal rooie!” geroepen tegen een ventje van ons team met rood haar. Hierop had onze keeper geroepen: “niet schelden, Turk!” De vader had “t.ering turk” verstaan waarop de keeper huilend volhield dat hij dat niet had gezegd. De scheids had de boel gesust, gaf de scheldende partijen een standje en wilde dat iedereen sorry zei, en dat ze elkaar een hand gingen geven. Nee dus. Geen hand, de vader riep keihard nee. Hij sleurde zijn kind weg. Nog voordat iedereen zijn penalty had mogen nemen.

Gevalletje: aan alle kanten fout, dus.

In de auto zegt Spelmaker letterlijk de volgende dingen: het jongetje had niet mogen schelden, teamgenootje had niet terug mogen schelden ook al probeerde hij voor zijn teamgenootje op te komen, wat hij zei klinkt heel gemeen, sowieso dat schelden, maar die vader had niet zijn zoon mee mogen sleuren, ze hadden elkaar een hand moeten geven, nu was hij ook nog weggesleurd bij zijn team en hij kon niet eens zijn penalty nemen en hij geloofde dat de keeper niet t.ering had gezegd want hij gaf wel meteen toe dat hij turk had gezegd. Dat hij trouwens ooit op het veld is uitgescholden over zijn zogenaamde kankerschoenen en als dat nu was gebeurd, zou hij hebben geslagen, toen niet hoor, maar nu wel.

De Bevelvoerder en ik wisselden een blik. Hebben we opvoedkundigtechnisch gezien nog iets te doen, of is Spelmaker moreel wel klaar voor deze wereld?

Advertenties

17 thoughts on “La la la la, life goes on -II-

  1. Tranen in mijn ogen! Wat groeien kinderen snel en mooi op als er problemen zijn!! En wat worden de banden in een gezin ijzersterk gesmeed! Misschien wil hij wel een knuffel van mij als jij hem geeft……..
    OT: Hoe is het met de dinosaurus afgelopen?

  2. En of hij begrijpt hoe het in elkaar zit, helemaal dus! In dit geval is hij de Wijzemans van de familie, en dat hoeft niets met intelligentie te maken te hebben.

  3. Spelmaker heeft het in het snotje. Alles.
    Jammer dat sommige ‘volwassenen’ niet weten hoe op jou te reageren nu. Al moet je er, denk ik althans, in ieder geval van uitgaan dat dat pure angst/onwetendheid is.

  4. Toch apart om te zien hoe mensen ‘anders’ tegen je gaan doen als er kanker is geconstateerd. Als of je ineens een ander mens bent. En ook ik snap het wel want: hoe moet ik doen? Wat kan ik wel of juist niet zeggen (want dat is bij iedereen weer anders). Dus gaan ze je uit de weg. En dat is jammer. Voor beide partijen. Toch?
    Mijn vriendinnetje heeft MS, dat is nog niet zo lang geleden ontdekt en ineens gaan mensen haar zielig vinden/behandelen terwijl ze toch al wel 6 jaar (of langer) klachten heeft; alleen heeft het nu een naam gekregen.

    Die Spelmaker van jullie is een mooi product van jullie opvoeding. Ik zeg: niks meer aan doen.

  5. Ben trots op je spelmaker.
    Mijn neefje die bij feyenoord speelt c=2 heeft gisteren ook gescoord.
    Wij waren er ook niet.
    Als we er zijn dan scoort hij niet.
    Jammer dat altijd zo moet aflopen op het veld.
    Heel lief van het team van je spelmaker voor de attentie.
    Heel veel sterkte nog lieve repel.
    Liefs Cathleen.

  6. Ik sluit me aan bij Toaske. Jouw spelmaker is een mooie gozer! En ik weet dat niet iedereen zo goed weet hoe hij/zij moet reageren. Maak je er niet te druk over lieverd, dat kost je energie die je veel beter kunt gebruiken voor jezelf en je gezin.
    Top dat je vandaag zo goed gelopen hebt!! Knuf voor de komende dagen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s