Make. It. Count.!

De 20 van Alphen. My old hometown. Mijn laatste prestatieloop voor de operatie.
Ik heb mijn autootje bij mijn moeder gezet en na een bak koffie ga ik op haar fiets richting centrum.
Ik ben nerveus, ik voel me opgelaten en raar.
Ik heb afgesproken in de businesstent en ik zie ze daar allemaal, de hardlopers van bloggend, twitterend, facebookend Nederland.
Het is ontzettend gezellig. Ze zijn hartelijk en spontaan en de sfeer is fantastisch.
Het helpt me, ik tril niet meer.

Image Hosted by ImageShack.us

Net wat eerder dan de rest loop ik alleen naar de start. Even behoefte aan paar minuutjes alleen, ik en mijn gadgets.
Ronald loodst me het businessstartvak in.
Naast me, in het vak voor de recreanten zie ik ineens mijn collega van het romantische hardlopen.
Hij ziet me en zijn lachende blik van herkenning slaat direct om in een blik van herinnering en bezorgdheid.
Hij stapt op me af en met een hek tussen ons in spreekt hij me aan.
Wat heb ik nou gehoord? Hoe kan dat nou?
Ik antwoord mijn standaard “tja, het is kak.”
We kletsen een paar minuten. Nee ik jok: we praten echt een paar minuten.
Hij wenst me allerlei soorten van succes en we gaan richting startschot.

Die ochtend dacht ik aan de woorden van de Bevelvoerder:
Jij komt altijd veel te fit over de finish, je durft niet tot het uiterste te gaan.
Je mag best een keer kapot gaan om te zien waar je grenzen liggen.
Ik heb besloten dat ik vandaag kapot mag gaan. Als er een dag is dat ik kapot mag gaan, is het vandaag.
Ik ben in topvorm en Joost mag weten wanneer ik deze vorm weer zal hebben aan de andere kant van kanker. Als ik hem ooit weer krijg.
Ik heb besloten weg te gaan op 5min20sec de kilometer, hopend dat ik bij een goed gevoel kan versnellen naar 5min15sec de kilometer.
Richting 1 uur 45.

Op 1 kilometer zie ik ineens een collega staan in het publiek.
Hij weet het van me en ik weet direct dat hij er voor mij staat.
Hij zoekt tussen de voorbijflitsende lopers, maar ziet me niet. Ik roep zijn naam en hij zwaait.
Bijzonder.

Na een kilometer of 2 komt mijn collega van het romantische hardlopen naast me lopen.
Hey, waar kom jij nou vandaan?, zeg ik verbaasd. Die kerel is veul en veul sneller dan ik!
Ik moest plassen, zegt hij lachend, daar weet jij toch alles van? 
Hij refereert naar de Den Helder – Maastricht estafette waar ik om de haverklap de bosjes inschoot om te plassen.
In plaats van door te lopen, blijft hij naast me. Ik vind dat fijn. Woordeloos lopen we zij aan zij.
Ik ken elke meter van het parcours. We lopen langs mijn oude school, langs de plek waar ik softbalde, langs de plekken van mijn jeugd.
Ik check elke 500 meter mijn horloge. Ik ga te hard, dit red ik nooit. Oh nee, oh ja, lekker doorgaan, je mag kapot Repel.
Op 11 kilometer zie ik haar ineens, met haar dochter. Ik struikel bijna van verbazing.
Helemaal uit Gouda. Yvonn. Lief, lief blogdinnetje.
Ik zwaai en roep naar haar. Dit doet me ontzettend veel.
Ik leg aan mijn collega uit wie het was, de tranen staan in mijn ogen.

Op 12 kilometer legt hij zijn hand op mijn arm, Repel, zegt hij…
Ik neem aan dat hij gaat zeggen dat hij doorgaat, harder gaat.
Maar hij zegt ik red het niet, ik ben duizelig, ga door, zet hem op.
Hij valt terug.
Ik heb het even zwaar zonder hem, maar ik weet dat mijn moeder 2 kilometer verderdop staat.
Ik zet door, ik mag kapot.
Mijn moeder applaudisseert veelbetekenend naar me, en twee duimen omhoog.

Ik weet dat ik voor de pacer loop van 1 uur 45.
Ik weet dat ik onder de 1 uur 45 loop.
Ik weet alleen niet of ik het ga redden.
Maar omdat ik kapot mag, ga ik door.

17 kilometer.
Ik kijk op mijn horloge en reken uit hoe hard ik mag gaan om de 1 uur 45 te redden.
Ik mag verliezen.
Maar dat wil ik inmiddels niet meer.

Mijn horloge zegt dat het 20,11 kilometer was.
20 kilometer deed ik onder de 1 uur 44.
1.43.51 om precies te zijn.
Ik loop onder de finish door en klok 1 uur 44 en 10 seconden.
Ik ben heel moe, maar niet aan snot kapot.
Ik huil. Ik jank. Ik ben trots en ineens toch overmand door de oneerlijkheid.
Dan bel ik de Bevelvoerder. Die is net gearriveerd bij mijn moeder.
Hij springt op de fiets en een kwartier later is hij er.
De vrouw van Ronald heeft me ondertussen de VIP behandeling gegeven bij het halen van mijn tas.
We geven elkaar een dikke knuffel en we kijken elkaar aan. Tot vrijdag he.
Ik neem afscheid van de Wolfjes en we zien elkaar over 3 weken in Zandvoort. Als ik het red.

’s Avonds is de uitslag van de loop binnen.
Ik ben 14e van de 130 vrouwen die de prestatieloop deden.
Ik was de snelste vrouw met borstkanker.
Ik weet ook bijna zeker dat ik de de loop en de dingen eromheen het meest intens heb beleefd.
Deze was mijn. Deze vergeet ik nooit meer.
Make it count.

Advertenties

46 thoughts on “Make. It. Count.!

  1. Ik schiet helemaal vol meid…
    Wat is dit een ontzettend mooi stukje…
    Niet eens zozeer om de prestatie die je hebt geleverd, maar meer om het verhaal van onderweg…
    Wat ben je een kanjer, en wat een super lieve mensen heb je om je heen!
    Menig zou daar jaloers op zijn.
    Jij hebt ze en je hebt “het” maar met hun oom je heen maakt het ietsie pietsie dragelijker!

    Liefs,

  2. Wel verdorie… Wil je wel niet van die ontroerende teksten plaatsen als ik zwanger ben… Daar moet ik van huilen! *hormonenallemaalhormonen*.

    En, wat heerlijk om zo te lopen. Het klonk alsof je vleugels had.
    Maar misschien had je die al veel langer en heb je ze nu pas gebruikt.
    Goed advies van die man van jou!

  3. Oh meid!!! Ik had gisteren op Facebook al je hele schema zitten bekijken. Je kan ook zien dat je versneld bent waar je maatje afhaakte…. Je kunt het zo ZELF! Het is heerlijk dat je zulke fijne mensen om je heen hebt, maar het is fantastisch dat je jezelf hebt. Ik ben er niet donderdag (had me verrekend), maar wel in gedachten. Ik ben er ook niet op 8 april – ik kom pas de tiende – , maar wel in gedachten. Jij gaat het redden. Denk erom: je hebt altijd jezelf bij je en dan heb je ook nog eens allerlei fantastische mensen om je heen. Je bent nog nooit tot het gaatje gegaan blijkbaar, dus je hebt nog een heleboel reserves in je die nog aangesproken kunnen worden als het moet.

  4. Damn. Nou denken mensen dat ik moet janken omdat ‘het systeem’ traag is!
    Ze zijn wel wat van me gewend, maar dat gaat ver…
    Wat een mooi logje. Dus.
    En wat een mooi loopje.
    Wat zeg ik; mooi? Groots loopje. Waarbij ik 20 km bepaald geen loopJE vind. Maar toch.
    Goed gedaan, wijffie!
    Enne… Gouda-Alphen; da’s drie keer struikelen eh.. vallen.
    Om slechts aan de zijlijn te staan.
    Leek me wel ‘Echt Hema!’ 😉

  5. Wat ben je sterk!
    Volgens mij schreef ik het al eerder, maar in elk verhaal staat te lezen hoe sterk je bent en wat voor een wil je hebt.
    En zoals Wiek schreef; vleugels! 🙂

  6. Wat ontmoet jij toch een bijzondere mensen, zou het komen doordat je zelf zo bijzonder bent? Is de collega van het romantisch hardlopen nog goed over de finish gekomen?

  7. Mijn hemel, wat een race!
    Een race voor jezelf. Met hart en ziel heb je jezf erin gestort. Wat een waanzinnig goede tijd heb je gelopen! Wat mooi opgeschreven. Het ontroerd me ontzettend. Ik heb met je te doen wil ervoor zorgen dat het allemaal goed komt, maar dat kan ik niet.
    Jij doet alles wat je kan. Daar wens ik je heel veel sterkte en succes mee.

  8. Wauw ik heb je maar kort gezien zondag, wist niet dat jij ook nog eens met zo’n zware last loopt! Respect en hulde voor je kracht en doorzettingsvermogen!
    sterkte met alles, groetjes en wellicht tot ziens bij een volgend loopje 🙂
    Annemieke

  9. Lieve Repel, ik lees dit logje en het kippenvel staat op mijn armen. Wat ben ik trots op jou. En wat ben ik trots op al die lieve mensen die jou steunen. Al is dat vanzelfsprekend, want je verdient het. Dubbel en dwars. Pay it forward betaalt zich uit of zoiets.

  10. Geweldig Repel, je hebt het gered in in een prima tijd, ik ben trots op je , Utrecht ga je ook redden en die rotziekte ga je verslaan,je hebt een groep geweldige mensen om je heen die je zullen steunen waar ze maar kunnen . En ik ga altijd uit van :” mind over body” XXX

  11. Leuk je ontmoet en gesproken te hebben. Die zenuwen waren helemaal nergens voor nodig 😉 lopers zijn gewoon aardige mensen.
    Zelfs met sub 1:44 niet kotsend over de finish….er zit dus nog meer in.
    Jou dag in Alphen mooi omschreven.
    Met een fit lijf de operatie ondergaan zal hopelijk je herstel bespoedigen. Sterkte.
    We zien elkaar zeker in Utrecht.

  12. Mijn tranen zaten sinds gister al erg hoog, maar na het lezen van jouw blogje heb ik weer een doos tissues nodig; wat geweldig, wat top, hou dit gevoel vast bij de moeilijke momenten die gaan komen!

  13. Ik vind je een heldin!! Diep respect voor je!! Ik weet zeker dat je nog sterker uit je operatie zal komen, je bent een megakanjer!! Vond het heel leuk je gisteren (en de bevelvoerder) nog even te zien.

    Heel veel sterkte de komende tijd en tot snel! Zodra je je weer fit voelt neem ik je mee voor een duoloop door je oude hometown!

    heeeeele dikke knuffffffffffff

  14. Als ik de helft van jou had, zou ik nu nog beginnen met rennen.( 7 km p/u op de loopband is voor mij al als een hel). Als ik de helft van jou had,weet ik zeker dat ik never meer bang was voor de tandarts. (Ben zo’n schijterd, dat ik er voor onder narcose ging). Als ik de helft van jou had, dan werd ik minstens schrijfster, want mèn wat kun jij alles bewonderenswaardig beschrijven. Als ik de helft van jou had, dan waren we zusjes, en ik als enigst kind kan alleen maar dromen, dat ik zo’n zusje had.
    Dan zou ik met je mee lopen en als het dan niet meer ging, zou ik je dragen.
    maar gelukkig lees ik ook in je verhaal, dat je al door veel lieve mensen wordt gedragen…

  15. heel veel respect voor je lieve repel.
    Wat een prestatie heb je weer gezedt.
    Lief van je blog genoot om te komen kijken.
    Mooi blogje geschreven repel.
    Utrecht haal je zeer zeker.
    je bent een top wijffie.
    knuffs en heel veel sterkte.xxxxx
    liefs cathleen.

  16. Wat een verhaal zeg.Mooi om je heel kort even de hand te schudden.Knap gelopen en diep respect voor deze prestatie.Heel veel sterkte de komende moeilijke tijd!

  17. oh wauw, wat geweldig goed gelopen, wat een heerlijke ervaring, wat zal je je sterk voelen! Echt ssssszzzzzuper knap gedaan!!!
    Heel veel sterkte he!!! Lieve Repeltje!!!!

  18. Hoi Repel,

    Via Janneke kwam ik vandaag op je blog terecht. De dag van je operatie. Ik heb jan, feb en maart gelezen met niet alleen tranen in mijn ogen maar ook over mijn gezicht, verscheidene keren. Ik ken je niet, of nu eigenlijk wel een beetje, maar ik bid voor je en ik stuur positieve energie naar je toe. Die loop in Utrecht ga je gewoon lopen en al de andere lopen die nog niet eens gepland zijn ook. Als je dat gelooft, gelooft dat je ze gaat lopen, je ziet jezelf daar al lopen, blakend van gezondheid, je geniet er nú al van dan konen ze ook naar je toe. Je trekt ze als het ware aan als een magneet. veel succes en plezier daarmee dwars door al de ‘kak’ heen, er middenin zittend. Ik denk dus ook aan je, vanuit Zweden.
    Liefs van de Jessica van baasbraals blog

  19. Hoi Repel,

    Net als mijn voorgangster in deze reactiereeks kwam ik via Janneke’s blog op het jouwe terecht. Ik ken je niet maar was gelijk geboeid door je blog en je leven dat daaruit straalt. Toi toi met alles. Je weet zelf het beste wat te doen en wat te laten als het eropaan komt. Zelf heb ik vriendinnen die kort of langgeleden terugkijken op succesvolle operaties. Dat is niet vanzelfsprekend, maar wel hoopgevend. Ik wens je veel steun en warmte toe in deze moeilijke tijd.

    warme groetj
    Dorothé
    ook renner, moeder, enz.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s