The road continues

De opname
De verpleegkundige zegt “ik zal u even naar uw kamer brengen”. De Bevelvoerder en ik lopen gedwee achter hem aan. Ik ben uiteindelijk toch best gespannen: het gaat gebeuren, nu. We lopen een vierpersoonskamer in. Ik zal mijn best doen te beschrijven wat we zagen:

Vier bedden. Op het bed linksvoor ligt een bejaarde man met alleen een t-shirt aan. Zijn ene blote been bungelt naast het bed, zijn andere blote been ligt er op. Dat been is knalroze van een ontsmettingsmiddel. Hij rochelt en praat in zichzelf.
Bij het bed rechtsvoor staat een oude man met een hele lelijke arm in het gipsverband. Hij heeft een grauwe kop van een leven lang alcohol en sigaretten. Hij blokkeert alle kastjes waar ik ook zo in moet zijn. Zijn bed is een bende.
Het bed linksachter is bezet, maar de bewoner zit met een stoel bij het raam achter het lege bed dat mijn bed moet worden. Hij heeft zich twee plekken toegeeigend. Hij is wellicht de oudste. Hij heeft een ochtendjas aan en zit met zijn benen wijd zodat ik zo tegen die oude mannenonderbroek aankijk. Bijna mopperend maken hij en zijn driepoot met antibiotica plaats voor mij. Lopend op zijn slippers met platgetrapte hiel. De eeltlaag op zijn hiel is indrukwekkend weerzinwekkend. Wat is de huid op zijn blote benen eng en lelijk. De hele kamer ruikt naar oude mannen.

De mannen zeggen niks, geen knikje, geen blik, niks. Ze rochelen en mompelen in zichzelf. De verpleegkundige loopt weg met de opmerking dat ik mijn operatieschort en papieren onderbroek moet aantrekken. Te radeloos om te huilen kijk ik de Bevelvoerder aan. “Ik kan hier niet blijven!”, sis ik tussen neus en lippen tegen hem. Ik kan dit echt niet. Al mijn moed, al mijn vechtlust verdwijnt. Wat zeg ik: is verdwenen. Ik kan mijn radeloosheid met geen toetsenbord beschrijven.

Het laatste onderzoek
De verpleegkundige komt terug: “we gaan ruilen, ik heb een andere kamer voor je geregeld.” De eerste tranen zijn een feit. Maar als een andere verpleegkundige even later komt om me te halen, is er een kink in de kabel. Het komt op mij over alsof ruilen misschien niet gaat lukken. Ik ga het laatste onderzoek in met die gedachte. Bij het laatste onderzoek kunnen ze ineens ook de tumor niet meer vinden door de bloeduitstortingen van de vele prikken. “Weet je wat, dan snij je alles toch weg?” Maar de radioloog geeft aan dat het zo niet werkt. Alles duurt en duurt maar en ik moet wachten en ik kijk naar de klok. Ze hadden tegen de Bevelvoerder gezegd dat ik met 20 minuten terug zou zijn. De klok zegt 55 minuten. En de tijd begint te dringen voor de operatie. Ik voel me dood- en doodongelukkig. We zijn alweer drie naalden en twee mammo’s verder vandaag. Als een verpleegkundige even later zegt “ga maar even liggen, dan kijken we of de foto’s en de localisatie geslaagd zijn”, denk ik, “oh ja, dat kan ook nog.” Moedeloos. Ik ben echt al mijn cool kwijt, ik kan niks meer aan, zo lijkt het.

Maar de foto’s en de localiatie zijn gelukt en als ze me terugrijden naar de verpleegafdeling weten ze me te vertellen dat ik verhuisd ben. Ik lig op een tweepersoonkamer met een jonge vrouw. Een lotgenote. Het gaat goed komen, ik weet dat gevoel weer langzaam te herpakken.

Mijn kamergenote
We hebben pijn. En we hebben na de operatie een slechte nacht. Zij had geen vooronderzoek, maar ik heb veel minder last van mijn oksel. We kampen allebei met onze eigen dingetjes en de pijn. We vinden elkaar; zij is net zo’n optimistische knokker als ik. Normaal ziet zij ook beren maar net als ik, maar nu het voor het echie is staan we er vechtlustig in. Head first. We gaan een spannende week tegemoed. We horen onze uitslagen volgende week op dezelfde dag. Ja, dat is spannend, maar ook daar gaan we weer mee dealen, want dat is wat we gaan doen. Ons traject zal vergelijkbaar zijn. Minimaal bestralingen. En als we klaar zijn, geven we samen een feest.

Dit is achter de rug. Een belangrijke stap van vele stappen die gaan komen. Het ettertje is er uit. Herstellen geblazen nu. Volgende week uitslagen en dan de Road to Utrecht weer opsnorren. Hij ligt er nog. Ik weet het zeker.

Advertenties

47 thoughts on “The road continues

  1. Grote brok in m’n keel… Wat beschrijf je het goed. Ben blij dat je weer thuis bent. Verder heb ik even niet veel te zeggen, er komen wat filmpjes terug… Kus!

  2. Ja Repel, ik ken het, je voelt je vreselijk overgeleverd in een ziekenhuis, iedereen beslist maar over je en er wordt helemaal niets gevraagd.
    Maar gelukkig dat je bij een lotgenote terecht bent gekomen, zodat jullie je aan elkaar op kunnen trekken. Beter dan op zo’n oude mannenzaal.
    Meis het gaat helemaal goed komen, sterkte en probeer de weg naar Utrecht te vinden, het gaat je lukken.
    XXX

  3. Net voor ik naar school moet even je berichtje gelezen, nu kom ik te laat. Dikke dikke knuffel,geweldige knokker. Kom maar voor jezelf op hoor! De weg naar Utrecht ligt al half open…

  4. Ik zit op dit moment – midden in een giga-vrijdagdip (sorry, chef!) – in Utrecht.
    Het lijkt met ongeduld op je te wachten. Om je als een ware heldin te begroeten en omarmen. Van internationale repeldag zo door naar 2e repeldag!
    X
    Zo. En nu effe naar de Hema.

  5. lieve repel
    Dit heb je achter de rug.
    Heel veel sterkte gewenst.
    Mijn gebeden hebben geholpen.
    Ik zal blijven bidden voor je.
    Dikke knuffs lieve repel.
    Het komt goed.
    Liefs Cathleen.

  6. Oooh die ouwe mannetjes… dat kun je er idd niet bij hebben op zo’n dag. Fijn dat je een lotgenote hebt gevonden, samen strijden maakt nóg sterker! Ik hoop dat dit de grootste hobbel was meis en dat de bestralingen te doen zijn. Hou vol, je kunt het! Repel kan alles!

  7. Jeetje… Ik kan me gelukkig in de verste verte niet voelen zoals jou de moed in de schoenen moest hebben gezakt toen je die kamer inkwam. Als een soort lam ter slachtbank. Ik werd er gewoon akelig van, al lezende :S

    Hou je taai meid. Je doet het geweldig!

  8. Oef, zwaar hoor. Dat heb je gehad. Goed dat je toch bij je lotgenote op de kamer bent gekomen, dat scheelt, een beetje aanspraak en samen er nu tegenaan, ieder voor zich. Op naar Utrecht! Succes/sterkte nog met de bestralingen verder.

  9. Hoe kunnen ze dat verzinnen, 1 jonge vrouw bij 3 oude mannetjes op de kamer. Alsof ze niet begrijpen dat je kamergenote(n) een enorm verschil kunnen maken voor je herstel. Normaal gesproken, als je Statler kunt hebben, kun je Waldorf (zelfs in 3-voud) ook wel aan. Maar we spreken nu even niet normaal. Vandaag is wel de eerste stap terug naar normaal.

  10. Oef wat een geluk dat de verpleegkundige zo inlevend was om iets voor je te regelen, want gatver wat klonken die drie oude mannetjes naar! En dat je dan met iemand op de kamer komt waarmee het zo klikt is echt een kadootje, en dat had je hard nodig zo te lezen! Blij dat de operatie achter de rug is! En blij dat je jezelf hebt kunnen herpakken. Sterkte met het herstel, en de uitslag volgende week! liefs z0nnetje

  11. OO, wat kwam je in een nachtmerrie van een oude mannenzaal terecht… inderdaad daar zak je moed werkelijk in je kleine teentje (weet ik uit ervaring en dat was notabene nog voor iets simpels!).

    Fijn dat je naar een tweepersoons zaaltje mocht met een lotgenote, dan kunnen jullie elkaar alleen maar steunen en jullie weten waar jullie het over hebben, lijkt mij wel fijn.

    Ik ben blij dat alles nu achter de rug is…. inderdaad the Road to Utrecht weer opsnorren…. heel veel sterkte en beterschap!!

  12. Waar zijn die kaarten te koop, voor het feest, 2 van die kanjers wil ik gewoon zelf vertellen hoe trots ik op ze ben. Hoe ze hier ieder voor zich, maar ook samen, doorheen geworsteld hebben!

    Lieve, Lieve Repel, wat zal je je klein hebben gevoeld, en dan kun je het ook nog zo goed verwoorden…
    Op afstand heb ik vele keren aan je gedacht gisteren.
    Ik hoop dat de week snel voorbij zal gaan voor je/jullie
    Hou je sterk Meisje, mocht ik iets wat dan ook voor je kunnen doen, dan weet je me te vinden!!! Doen he?!

    Liefs,

  13. Sorry.
    Ik kán dit alles niet lezen, zonder aan mijn eigen ervaringen te denken.
    Pff… wat is dat nog vers allemaal zeg!
    Meid. Het zijn van die dingen, die vergeet je nooit meer.
    De geur, de sfeer… alles.
    Maar weet je? Dat heb je nodig om dit alles ook te verwerken straks.
    Je bent een kanjer.
    Echt waar.
    Het kan niet vaak genoeg gezegd worden.

    kus

  14. Fijn te horen dat de operatie achter de rug is en dat dat ettertje is verwijderd. Er zullen nog spannende tijden volgen, goed en slechte dagen, maar een kanjer zoals jij krijgen ze echt niet klein. Ik ga duimen dat de uitslag goed is, voorzover goed in dit verband goed kan zijn, zodat de weg naar herstel snel kan worden ingezet. Fijn dat de pijn meevalt (ik zat, sliep wekenlang met een kussentje onder mijn arm) Beterschap.

  15. Die road ligt er nog, we leggen met z’n allen nieuwe bestrating voor je…..of bevelvoerder even de middenstreep wil trekken, maar dat wil hij vast wel, en je jongens krijter op de nieuwe bestrating met stoepkrijt……zoals je bij de Tour de France ziet: REPELTJE ….en even verder op iREPELTJE…….en al die andere namen, leuzen en kreten…….

  16. Weet dat ook ik met je meeleef! Vecht tegen deze ziekte zoals je ook loopt!
    Weet dat je kunt winnen: zo’n sterke geest in een sterk lichaam!
    Een trouwe meelezer
    Mariëlle

  17. wat goed dat je kon ruilen zeg…! wat een idee, jou op een kamer met bejaarde grijze mannetjes leggen…! gelukkig zijn hier op de berg niet zoveel 4-persoonskamers meer…(wel bij dialyse!) ik vond het soms met 2 al zo erg…! maar fijn dat je een jonge lotgenote trof, al is dat op zich natuurlijk best erg, en helemaal niet fijn, maar je begrijpt me wel hé!
    deze stap je alweer genomen, en die week wachten kom je ook wel door… ik duim keihard voor je!

  18. Yes, het gebed en de positieve energie hebben geholpen. Je kwam op een kamer met een lotgenote en kreeg een knokgenote!
    Heeel veeel succes en beterschap zeg ik als nieuwe volgster. Op naar Utrecht (mooie stad ;)!

  19. Wat onnozel om je eerst bij 3 fossielen te leggen! Vreselijk niet over nagedacht; oa daarom werk ik niet meer in het ziekenhuis…
    Enne… Utrecht eat your heart out: Repel komt eraan!!!

  20. Fijn dat je dit achter de rug hebt. Het begin is er in ieder geval. Ook fijn dat je met een lotgenote op de kamer ligt, dat geeft zoveel steun en troost he. Ik denk veel aan je, daar heb je natuurlijk niets aan maar toch….. Wens je een voorspoedig herstel van de operatie en elke dag een paar tranen maar ook glimlachjes en giecheltjes. Dikke kus!!

  21. Ach liefje… ik huil even met je mee… wat een ellende. Ik ben blij dat je weer thuis bent! In je eigen bed! In je eigen omgeving! Met je eigen mannen om je heen (die waarschijnlijk niet rochelen, in zichzelf mompelen, en weet ik wat nog meer voor ellende!)

  22. Gelukkig mocht je ontsnappen uit de mannenkamer. Je raakt bij je eerste stap in een ziekenhuis in één klap al je decorum, privacy en beetje vechtlust dat een mens over heeft na alle voorgaande ellende kwijt. En dan ook nog eens daar geplaatst worden…..Het is zo erg dat het bijna een klucht is. Ongelofelijk ! Maar gelukkig kwam het goed: een verpleegkundige met aandacht , een medepatient op dezelfde golflengte.
    Enu een spannende week, herstellen, en als je wilt, veel delen….Ga ervoor en geniet van je lieve Daltons om je heen.xxx

  23. Home zweet home…vallen en opstaan. Alle clichés gelden in tijden als deze. Maar het aantal reacties, kaartjes, dmmetjes, bloemetjes is overweldigend en oprecht hartverwarmend. Het is bizar te weten hoeveel mensen aan me denken en me een warm hart toedragen. Dat is fijn, heel erg fijn.

  24. Lieve Repel
    weet je nog, de illustratie van mrs.T., die kring mensen… dat zijn de mensen die heel betrokken zijn en altijd reageren , Daar achter staat, in het echt en een beetje in de schaduw, nog een veel grotere kring, meelezers en meelevers!!!! Die ook aan je gedacht hebben, de 8e gebeden en energie gestuurd hebben. Zo een ben ik. Zo’n nooit reageerder, maar altijd lezen en meeleven ”op afstand’. Heel veel sterkte en een knuf voor jullie allevijf!
    Willemien

  25. “Die ochtend dacht ik aan de woorden van de Bevelvoerder:
    Jij komt altijd veel te fit over de finish, je durft niet tot het uiterste te gaan.
    Je mag best een keer kapot gaan om te zien waar je grenzen liggen.”
    Die woorden uit een eerder stukje vond ik prachtig! En vooral ook omdat je het deed.. een stap harder zetten en positief resultaat bereiken. Dat omzetten naar knokken tegen borstkanker, het past allemaal zo mooi in elkaar! Veel sterkte…

  26. Mèn, en ik dacht dat mijn leven op z’n kop staat. Kom ik “even” bij je bijlezen en kom ik tot de conclusie dat er altijd nog een overtreffende trap bestaat van “je leven op de kop”

    Al de laatste logjes heb ik haast in 1 adem gelezen, de koffie naast me, koud laten worden en eigenlijk weet ik niks te zeggen…….

    Nouja, vooruit dan, Head First en laat dat grote feest maar gauw komen

  27. Van een meelezer: mijn looprondje van gisteren was voor jou! Ik hoop dat je snel weer op de been en aan het hollen bent!! Op naar Utrecht 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s