Tussen twee ritjes in

Toen de Bevelvoerder in Haïti zat, was ik erg ongerust over de emotionele belasting voor hem. Overbuurman, een collega van hem, kwam een babbeltje met me maken. Hij zei: “Een brandweerman lost een probleem op. Hij komt aan, doet een klus, en gaat weer weg. Nare dingen werken niet op hem in, want hij lost een probleem op: hij handelt. Er ontstaat pas een mentale belasting als hij tijdens het losknippen van een bekneld persoon bijvoorbeeld door de ambulancebroeder wordt gevraagd even te wachten omdat er een infuus moet worden aangelegd. Dan moet hij een pas achteruit doen en toekijken en wachten en dan kan de situatie achter het op te lossen probleem op hem in gaan werken.”

En dat is hoe het is. Nu snap ik dat.

Op 14 februari werd ik een achtbaan in geslingerd en ik maakte looping na looping. En zoals dat is in een achtbaan, gilde ik op de momenten dat ik de G-krachten voelde. Nu ben ik uit die achtbaan en sta ik in de rij voor de volgende verplichte achtbaan. Ik heb een pas achteruit gedaan en kijk naar de achtbaan waar ik uit ben gekomen en de situatie begint nu serieus op me in te werken. En dat is meer dan G-krachten. Het hele grote overweldigende begint op me in te werken. Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed. Borstkanker. Kanker. Percentages. Genezingspercentages en overlevingspercentages. Kanker.

En nu in de rij voor het volgende ritje. Dat bestralen wordt ook weer een heel circus. Met toeters en bellen waar ik geen weet van had. En ook na dat ritje komt er een periode dat ik een pas achteruit doe van dat ritje en naar die achtbaan moet kijken en dat het op me in gaat werken.

Ik snap nu de woorden van de arts: de lichamelijke impact is relatief klein. En daarmee bedoelde ze niet twee zwaluwstaartjes, zoals ik het destijds opvatte.

Advertenties

24 thoughts on “Tussen twee ritjes in

  1. Goeie dokter, goeie buurman, goeie blogschrijfster die het heel goed begrijpt en ook nog onder woorden kan brengen! Respect! Veel sterkte bij het in de rij staan! Gelukkig heb je een boel mensen om je heen die samen met je in de rij kunnen staan. (lijkt zo iig als ik alle reacties op je blogposts zie)
    Groet uit Zweden

  2. Probeer je angsten niet te laten overwinnen Repel, jij bent geen statistiekcijfer. Je bent een mens en een bikkel, Het gaat gewoon goed komen, je hebt de bestraling nog te gaan, maar dat is meer een extra voorzorgsmaatregel, er zit geen tumor meer die weg moet worden gestraald. Het is gewoon voor alle zekerheid.
    Ga jij nu maar je oefenrondes lopen voor Utrecht, dat zal je even uit de rij halen, je doet dan iets anders.
    Run Repel Run !

    • Ik heb geen angst meer, daarom ben ik uit de achtbaan….

      Zonder bestralingen heb ik 40% kans dat het terugkomt, na de bestralingen is dat gereduceerd tot de orde procenten.

      Tijdens de achtbaan was ik bang voor uitzaaiingen en chemo….nu heb ik een pas achteruit gedaan!

  3. Kan me dat zo goed voorstellen. Gelukkig heb je veel verstandige mensen om je heen en een hele mooie afleiding. En toch… je zult best wel eens een slapeloos nachtje hebben (zacht uitgedrukt)?!

  4. Mooi geschreven! Zo is het ook: een achtbaan. Dit weekend weer uitgebreid over gesproken metmn twee vriendinnen die jouw ervaring delen. Maar hee: ze waren er, lachten veel en zagen er goed uit. Het is zwaar, dat mag jegewoon toegeven!

  5. Als je er van af bent, ben je er nog lang niet vanaf………… zoiets?
    Maar ik heb het gezien: saampjes komen jullie er doorheen. Ik heb jullie (heel kort, maar toch) samen gezien, en daarom durf ik dit te zeggen.

  6. Ik vroeg het me al af waneer het geestelijk binnen zou komen en na zou gaan dreunen. Nu dus. En nee, het had niet uitgemaakt om je dit te vertellen vooraf want ieder doet ook dit gedeelte op zijn of haar eigen tijd en manier.
    Hoe raar het ook klinkt, maar: je bent goed bezig Repeltje!

    • I know…..maar deze week mag ik niet: deze week mag ik twee keer heel kort heel langzaam.

      De week voor de M moet ik rusten, rusten, rusten en goed eten.

      Het niet lopen valt me zwaar, dat kan ik je zeggen!

  7. Heel mooi geschreven lieve repel.
    Maar je komt er wel.
    Heel veel sterkte voor alles wat er nog moet komen.
    Ook voor je bevelvoerder en je daltons.
    Knuffs xxxxxx Cathleen.

  8. Als je er middenin zit is er vaak geen tijd op écht na te denken. Je leeft in een roes, angst, hoop, zorgen. Nu is er wat rust en nu is er tijd voor bezinning. En dat is goed, dat heet verwerken. Je hebt het heel mooi omschreven.

  9. OK, ik probeer het nog een keer. Gek genoeg komt alleen mijn reactie door waarin ik schrijf dat mijn reacties niet door komen…….
    Wat ik schreef was zoiets als: Die kennis heb je in ieder geval opgedaan dat je uit de achtbaan komt. Misschien heb je er iets aan als je de volgende keer in de achtbaan zit. Maar meid, wat leef ik met je mee en wat geef je ons inzicht in al die processen! Dikke knuf!!!

  10. Ik wilde schrijven wat Mrs. T schrijft!
    Een helicopter view van je eigen situatie is vaak heel moeilijk om te doen, maar soms kan het wel eens helpen.
    Een dikke knuf en kus!

  11. Een perfect gekozen metafoor, duidelijker kan niet. Opgelucht uit de achtbaan komen, omdat je dat achter de rug hebt. Weten dat je weer een achtbaan in moet. En misschien nog wel een. Maar ook weten dat je de eerste overleefd hebt, en dat de angst daarom bij elke volgende achtbaan weer wat kleiner wordt.

  12. Ik heb even héél wat weekjes teruggelezen, want ik was vanaf half maart even uit de lucht. Wat verwoord je alles toch mooi… Je niemandsland… ja… ik snap nu heel goed wat je bedoel… ik zie ’t voor me, ik voel het… En dat het lopen zo belangrijk voor je is en wat een prachtige dokter heb je die je thuis belt en èchte belangstelling heeft voor haar patiënt. Prachtig! En nu, de achtbaan… ik leef met je mee en ik hoop dat al die achtbanen snel achter de rug zijn, er geen Niemandsland en onzekerheid meer is…

    Een dikke knuf en veel liefs, Puck

  13. Hoi Repel,
    Waarschijnlijk vandaag laatste loopje voor de marathon. Alle goeds gewenst daar in Utrecht. Hoe je ook loopt: je loopt! En er zijn veel supporters voor jou al dan niet virtueel die je aanmoedigen op de lastige stukken. Toi toi!

    Dorothé

  14. Ook dan stap je weer vol goede moed de achbaan in kan ik je verzekeren, maar eerst klaar je nog even een andere “klus”‘, een wereldklus kan ik wel zeggen *en buigt diep*
    (een kleine waarschuwing voor wat het waard is, de dagelijkse gang naar de bestraalclub kan nogal confronterend zijn. Je hoort ergens bij waar je absoluut niet bij wilt horen….)
    Terwijl ik tweede paasdag aan het gebak zit op mijn vaders verjaardag zal ik aan je denken 🙂 Succes meid!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s