You can bet your…

En ineens is het dan 9 april geworden. Ik won mijn startbewijs voor de marathon van Utrecht in december bij Ronald. Toen wilde ik deze marathon lopen om (voor mezelf en de goegemeente) te bewijzen dat ik, een druk werkende moeder met drie kleine kinderen “echt wel” een marathon kan lopen. En dan ineens is het 9 april geworden en loop ik hem met een groter doel.

In de hal van de jaarbeurs ontmoet ik dankzij het berichtje van Frank hardlopend twitterland, de rest van mijn timeline bombardeert me twitterend plat. Hun steun is overweldigend. Ik ben wel een beetje nerveus, maar ik kan ergens ook niet geloven dat ik hem niet ga uitlopen. De exacte statistieken wisselen een beetje, maar iedereen die er een heeft gelopen is het erover eens: een deel is vorm en training, een deel is zuiver mentaal. Wilskracht.  Ik neem me voor dat ik, op momenten dat ik het moeilijk ga hebben, zal denken aan de sms die ik de avond van tevoren kreeg: Heel veel succes morgen! Je gaat jezelf verslaan. Ik zal aan je denken. Groet.  J de B. Mijn arts. De arts die me het slechte nieuws moest geven en die me bleef motiveren te blijven lopen.

Al in de eerste 2 kilometer sluit ik me aan bij een groepje dat het tempo loopt dat ik hoop vol te houden: 6 minuten de kilometer. Een groepje van 3 dat bij elkaar hoort en nog 2 “losse” anderen. En dan op 3 kilometer raakt een veter los. Dat is me nog nooit gebeurd. Ik vloek inwendig…..ga ik hem vastmaken ja of nee. Ik wil mijn clubje niet kwijtraken. Maar los laten is ook geen optie: ik moet nog 39 kilometer! Ik strik hem snel en maak even tempo om weer bij mijn clubje te komen. Ik laat mezelf tot rust komen: Repel, je gaat borstkanker overleven, maak je niet druk om een veter!

Op 9 kilometer zie ik ineens een bekend hoofd. Marek uit mijn timeline. Hij kwam voor zijn broer, maar hij stond daar ook voor mij. Support langs de kant geeft vleugels.

Image Hosted by ImageShack.us

Rond 10, 11 kilometer komt er een fietser naast me. Hij blijft eventjes naast me fetsen. Hoe gaat ‘tie? John. Hij zit bij de organisatie en ik zag hem voor het eerst bij de 20 van Alphen. Support langs de kant geeft vleugels.

We draaien rond 14 kilometer Het Lint op en ik zie uit naar het moment dat ik Nesrine zal zien. Ik weet niet waar ze zal staan. Ik loop inmiddels steady naast Walter; een van de losse lopers van het clubje. Ik ken de beste man niet, maar er staat Walter op zijn startnummer. Ik ben zo gefocussed op het zoeken naar een hoofd met lang donker haar dat ik stom verbaasd ben als ik een hoogblonde dame zie met een paraplu en een heel bekend gezicht die uitbundig naar me zwaait. Yvette! Mijn nicht! Wat doe jij hier? Ik woon hier gekkie! Op haar hakken loopt ze een stukkie mee. Ik lach. Support langs de kant geeft vleugels.

Tussen 20 en 21 kilometer zie ik Nesrine. Ook zij loopt een stukkie met me mee en ze maakt foto’s. Ik verspil vast veel energie met lachen en praten, maar ik geniet. Nesrine zegt: nog eventjes, en dan ben je een marathonner! Support langs de kant geeft vleugels.

Image Hosted by ImageShack.us

Op 22 kilometer staat Marek er weer.

Image Hosted by ImageShack.us

Op 30 kilometer kijken Walter en ik elkaar aan. Gaat goed he? Die man, die met die hamer, die staat hier toch ergens? We lachen. Ik weet wel dat ik me bij de 30 van Schoorl fitter voelde dan nu. Die operatie heeft toch wel wat gedaan: de lichamelijke impact is relatief klein, maar dat is niet hetzelfde als twee zwaluwstaartjes. En dan op 33 kilometer gebeuren er 2 dingen: ik zie Yvonn, Yvonn die speciaal naar Alphen kwam en nu ook speciaal naar Utrecht. Dat, en Walter ontdekt dat hij over heeft en versnelt. Ik heb niet over. Ik ga steady door. Ik heb Walter nooit meer teruggezien. Maar Yvonn was er. Support langs de kant geeft vleugels.

Op 35 kilometer komt Sven naast me lopen. De externe relatie waar ik sinds kort een “loopband” mee heb. Die zo meeleeft. Die speciaal voor mij is gekomen. Hij stopt 2 gelletjes (mijn merk, mijn smaak) en een powerbar in mijn handen. Niet praten, zegt hij, spaar je energie. Hij wilde op 32 kilometer gaan staan, maar koos voor 35 omdat het vanaf daar zwaar wordt. Je loopt Utrecht weer in, zegt hij, het wordt weer drukker. Succes! Support langs de kant geeft vleugels.

En dan komt 38 kilometer. Mijn benen vinden het nu wel welletjes. Ik moet erg mijn best doen om het vol te houden. Ik denk aan de sms van mijn arts. En dan daar, daar bij die Dom staan Ellen en Marco. Helemaal uit Zwitserland. Marco zet me op de plaat nog voordat ik ze zie.

Image Hosted by ImageShack.us

En dan zie ik Ellen. Support langs de kant geeft vleugels.

Image Hosted by ImageShack.us

De laatste 3 kilometers zijn loodzwaar. sms van J, je gaat jezelf verslaan. Mijn benen hebben er zo’n mening over! Wat een takke-end is dat zeg, die marathon. En dan zie ik de Bevelvoerder. What a sight for sore eyes! Support langs de kant geeft vleugels….maar de Bevelvoerder draagt me.

Image Hosted by ImageShack.us

Bij de finish wordt ik overspoeld door mijn emoties. Ik krijg mijn medaille en ik zie Wendelien en haar lachende gezicht. Ik jank en ik lach naar haar. En dan kijk ik weer in de ogen van de Bevelvoerder. En dat moment legt Marco op de plaat. Vlak voordat ik nog harder ging huilen. Dit is hoe je eruit ziet als je je eerste marathon hebt afgelegd die je moest lopen omdat het je mentale baken was in je strijd tegen borstkanker.

Image Hosted by ImageShack.us
Ik kus Ellen, Wendelien en ik raken elkaar door de tralies aan. Op weg naar de hal zie ik John weer, en Fabiola. En weer moet ik huilen als ze me een knuffel geeft. De Bevelvoerder helpt me andere schoenen aan te trekken: ik kan niet meer bukken of mijn benen optrekken. Hij tovert klein flesje wijn tevoorschijn. Ik schiet in de lach. Just what the dokter ordered.

Ik ben een hardwerkende moeder met drie kleine kinderen.
Ik ben niet lid van een atletiekvereniging.
Ik ben een maand geleden geopereerd.
Ik sta een dag voor de bestralingen.
YOU CAN BET YOUR GODDAMN’ ASS I CAN RUN A MARATHON!

4 uur, 14 minuten, 37 seconden

Advertenties

117 thoughts on “You can bet your…

  1. Zeg… is het nou eens afgelopen met die tranentrekkende logjes…
    ;-D
    Het zullen de hormonen zijn.
    En, meid wat mag jij trots zijn op deze prestatie. Trotstrotstrotserdantrots!

  2. Fok-king kippenvel van dit logje!
    Man man man… (of eigenlijk vrouw vrouw vrouw), wat ben jíj GOED!!!
    Trots op jou.
    En die lange weg die nog voor je ligt, die ga jij prima bewandelen (of hollen). En wij staan állemaal aan de zijlijn om je te steunen.
    Want zoals je zelf al zegt “support langs de kant geeft je vleugels”.
    Jij ENORME KANJER jij!

  3. Wow…………….lees hier nu een tijdje mee en reageer voor het eerst! heb je laatste stukje met tranen in de ogen zitten lezen, maar wat ben jij een topper zeg, groot respect voor je kunnen, heel veel succes verder en ik hoop nog veel van je te lezen!

  4. Huilend lees ik je verslag. Wat een top prestatie! Zelfs de kinderen hier in huis vroegen of er al nieuws was van die rennende mevrouw. Als ik ze zo uit school haal, ga ik ze vertellen over de waanzinnige prestatie die je geleverd hebt. En de kracht die je nu moet voelen, nu moet hebben om ook de volgende stappen te nemen in de strijd tegen je ziekte. Het zullen stappen met spierpijn zijn, maar wat ben jij een topper. EEN TOPPER!!

  5. Kijk je leest dat: Repel gaat de marathon lopen, en je zegt: Ik denk aan je en dat doe je dan ook, maar ik weet geen reet van sport, ja ik kan kanaalzwemmen en surfen als de beste en ben houder van het WR geldpinnen, maar van marathons weet ik niets………….heb je godbetert VIER uur en een kwartier hardgelopen……. *respect stijgt naar de max*

    *draagt haar WR geldpinnen op aan Repel*

  6. Alemaal goed en aardig die morele support, maar je hebt het toch echt ZELF gedaan.
    En gewild. Willen Is Kunnen.
    Dus ook de weg die je nog te gaan hebt kan je!!
    Kanjer!

  7. Die laatste foto………….. pffff *zucht* *slik*
    Lieve Repel, wat ben ik trots op je! Wat was ik zenuwachtig gisteren, totdat het verlossende woord kwam: ze is binnen! Wat een prestatie!
    En nu op naar de volgende overwinning. Ik support mee want ‘support langs de kant geeft vleugels’
    dikke dikke knufffel

  8. Tranen… Super meid!!! Geweldig! Super prestatie! WOW!

    En voor nu en de komende tijd… heel veel succes! Als je een marathon kan lopen, kan je dit ook!! Go for it!!!

  9. Als ik nog niet wist wat respect was, dan weet ik het nu.
    Diep. Heel diep. Respect dus. Voor al die mensen die daar gisteren liepen, allemaal ongetwijfeld met hun eigen verhaal, maar voor jou het allermeest.
    Diep. Heel diep. Respect dus.

  10. Zit ik tussen de bedrijven door je verslag te lezen…had ik niet moeten doen. Collega’s kijken me vragend aan omdat ik geemotioneerd ben.
    Prachtig verslag van een onvergetelijk marathondebuut. Ik was opgelucht je ook na afloop nog even te zien en vast te stellen dat je er nog best fris uitzag.
    Sterkte de komende tijd en als dat allemaal achter de rug is, op naar nummer 2 😉
    Je bent een inspiratie voor anderen.

  11. Ongelooflijk toch!!! En wat een tijd voor een debuut!!! En ook nog van de kloteweer!!! En toch heel vlak gelopen!!! Ben blij dat je gauw liet horen hoe het is gegaan en vooral dat je ervan genoten hebt (niet die laatste km’s) en dat je vleugels kreeg van de support. Nu vandaag verder aan die andere marathon. Toi toi toi….
    groetjes,

    Dorothé

  12. ik heb maar 1 woord: WOW! en You did it. Alles wat ik kon of wilde zeggen is al gezegd en ik kan het alleen maar onderstrepen met een dikke vette streep. R.E.S.P.E.C.T. Repel, you dit it, je liep een marathon en wat voor 1!

  13. Weer tranen hier. Ik ben zooooo trots op je. Zooo enorm trots. En ja, ook een beetje trots op mijn man dat hij zo mooie foto`s maakte van jou. Er zijn er nog meer, ze komen per mail naar je toe. Dikke dikke dikke knuf, jij kanjer!!!

  14. Wauw, you did it! Vooral voor jezelf maar ook als voorbeeld voor zoveel anderen.
    Ik neem met een hele diepe buiging mijn petje voor je af (en poetst ijverig een traantje weg)

  15. Helemaal superrrrrr!! Geweldige prestatie; petje af voor Repel!
    Mooi verslag, en mooie foto’s.
    Heel veel sterkte en succes met de bestralingen!
    Groet, Tineke.

  16. Door al het getweet voor jou in mijn timeline werd ik nieuwsgierig en las ik hier deze blog. Wat een prestatie. Ik neem mijn petje er voor af!

  17. Lieffie, wat een prachtig logje. En vooruit, misschien huil je wel op die onderste foto maar ik blijf er bij dat je ook heel trots (en stiekem ook een beetje ondeugend) kijkt. Damn: wat ben ik blij dat ik jou mag volgen. Je doet veel mensen goed met jouw kijk op de wereld.
    Hopelijk ging het vandaag ook goed.

  18. Hallo Wen,
    geweldig! Ik wist dat je het zou halen. En de rest redden jullie ook, zeker weten.
    We denken aan je,
    liefs,
    Ellen en Stefan (D)

  19. Ik vind je meer dan een kanjer!! je bent in één woord: G E W E L D I G !
    Dat startnummer heb je niet zomaar gewonnen, je hebt ‘m dik verdiend en wat een prestatie heb je ermee geleverd! Je bent in inspirator voor velen! Van Harte!! Dikke knuffff!!

  20. Via Wendeliens tweets (mijn tweelingzus) las ik over je en zonder dat ik het verhaal achter je kende wist ik dat het iets speciaals moest zijn… Nu je dit hebt gedaan kun je alles aan! Geweldig!

  21. Petje af en diepe buiging !! Zo onwijs mooi om te lezen en enorm herkenbaar. Die 1e Marathon en dan die bijzondere reden waarom je deze loopt. De Marathon.. het is zoveel meer dan die snelle tijd die er kan worden gelopen. De Marathon dat ben JIJ en vele met jouw die hun eigen strijd leveren.

    ps: Met vriendelijk groet, de fotograaf die er ook voor jouw was op KM 4 en KM 39 . Mijn foto’s kan je easy (rechts muisklik op de foto en kies het formaat) downloaden. Om je te helpen: Foto’s 273, 274, 275 (4km punt) en foto 860 (39km punt)

    Utrecht Marathon 2012_0009
  22. Hallo kanjer,

    Ik ken je niet maar je bent een topper. Succes de komende periode bij je komende marathon en ik zal je prestatie in gedachten houden als ik het in juni moeilijk krijg bij het Alpes d’Huzes evenement.

    Groet en succes,

    @nielsky

  23. Holy f*** weet niet wat te zeggen en dat zegt genoeg. Dat veel mensen dit maar mogen lezen, ter inspiratie, om moed uit te putten. De K strepen we door, jouw letter is vanaf nu een hele grote M!

  24. Petje af! En een super tijd. Geloof in jezelf en je overwint alles. Geef niet op, want ook de wedstrijd tegen borstkanker ga jij winnen!

  25. Respect! Diep respect!
    Als je weet wat je wil, en je doet wat je moet, komt het allemaal goed
    Herrinner je gister, droom over morgen, naar leef (geniet) vandaag.
    Door eigen ervaring geleerd.
    Zelf 5 marathons gelopen, en na diep dal wil ik proberen dit jaar er weer 1 te lopen.
    Persoonlijk record 4.06 Luxemburg
    Groet peter

  26. Heb me zelf beloofd niet meer te klagen over spierpijntjes, zal tijdens mijn loopjes nog vaak aan je blog denken. Inspirerend en ontroerend. Veel respect. Go for it girl!

  27. Pffffff Repeltje zit hier in tranen, wat heb je dit mooi beschreven.
    En terwijl ik jou nooit en bevelvoeder wel heb ontmoet ben ik zo trots op je.
    Kan het niet uitleggen maar na zoveel jaar bij elkaar te lezen weet je denk ik precies wat ik bedoel en voel.
    XXXX je bent geweldig en samen zijn jullie super!!!

  28. Ik hoorde gisteren Lola’s Theme van de Shapeshifters voorbij komen en zette hem in gedachten op je playlist, hopelijk voelde je hem vanuit de VS aankomen 🙂 Zonder gekheid, wat een prestatie maandag en vandaag dus weer. Aan je wilskracht kan het niet liggen X

  29. Op jouw blog kom ik de goede mensen van deze wereld tegen zoals jouw dokter en jij trekt die mensen aan omdat jij echt een kanjer bent! Met tranen in mijn ogen heb ik gelezen. Sterkte de komende moeilijke tijd! Hou deze overwinning vast! Je kunt het!

  30. Oooooooooooooooooooh, wat ben jij geweldig. En wat zit ik hier geweldig trots – en met tranen in de ogen – te wezen op iemand die ik niet persoonlijk ken 😉
    U is een inspiratie, mevrouw.

    Veel sterkte de komende tijd. Hang in there.

  31. Tranen staan me in de ogen, ook al kennen we elkaar niet IRL. Heb veel aan je gedacht tijdens je loop. Wat een ongelofelijk knappe prestatie!
    Heel veel sterkte nu ook met je bestralingen.

  32. ….woorden heb ik
    ….om jou te zeggen
    ….hoe ik je bewonder
    ….als ik ze had
    ….zou ik ze uitspreken
    ….met respect, diep respect!!

  33. Zo, daar zit ik met toch even met tranen in m’n ogen achter de compu. Wat een prachtig verslag en de manier om die rotziekte te laten weten wie er nu precies de baas is over jouw lichaam! Gefeliciteerd en heel veel sterke met de bestralingen!

  34. Die laatste foto, die blik, die houding!
    Kippenvel; krijg ik er van.
    En al ken ik jou niet en jij mij niet, ik vind het zo bijzonder dat je ons mee laat leven.
    Dat je ons een kijkje gunt in jouw leven.
    En als vreemde zeg ik: ik ben trots op jou!

    Lieve groet,
    Irene

  35. Pingback: Laatste voorbereidingen Marathon « djaktief

  36. Heel veel respect en succes en sterkte met de bestralingen. Maar als je dit kan tussen operatie en bestralingen in komt het wel goed

  37. wauw…geweldig, respect..en tuurlijk geeft support je vleugels maar als zou er nog zoveel support staan jij moet hem lopen en jij hebt het geflikt en gedaan…top meis…je kan zo ontzettend trots op je zelf zijn…enne..die vetter…hahahaha geweldig stukje…

  38. Ik lees het nu pas, maar wat ontzettend goed, je hebt het gedaan! Super…. en al die support om je heen is geweldig! Ik vind het ontzettend knap dat je de marathon hebt gelopen, ik doe het je niet na, super!!!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s