Het script

Ik ken het script na drie van de zestien keer al uit mijn hoofd.

Ik leef het per keer vier keer. Twee keer om de instellingen van het apparaat te controleren en de lijnen bij te tekenen en twee keer voor het ecchie.
Twee keer zijn ze in de ruimte aanwezig, twee keer hoor ik het script door de intercom.

Blote borsten, plat op mijn rug, armen omhoog in de beugels, klem op mijn neus, slang in mijn mond, prismabril op mijn neus, knop in mijn hand.
De positie is intimiderend.
Het apparaat en zijn gezoem en zijn lasershow zijn intimiderend.
Hij beslist mijn ademhaling.
Enorm intimiderend!
De verpleegkundigen zijn lief en verzorgend.
Zij leiden mij door het script van netto 4 keer 35 seconden.

Mevrouw Repel, als u er klaar voor bent en mij hoort, drukt u de knop even kort in.
De lijn op de monitor die ik zie door mijn prismabril verandert van blauw naar rood als ik de knop indruk.
Prima.
Als u er  klaar voor bent, drukt u de knop in en houdt hem ingehouden.
Dan volgt nu de eerste rustige ademhaling.
En dan de tweede rustige ademhaling.
Dan haalt u nu diep adem.
Ik zie mijn ademhaling via mijn prismabrilletje op de monitor door de grens gaan en de slang blokkeert.
Ik kan geen adem halen.
De teller in het scherm telt terug van 35 naar 0.
Het apparaat zoemt als een wekker uit de jaren negentig.
Als de teller op 14 seconden staat, stopt de zoem, hoor ik een slurpend geluid, en start de zoem weer.
Seconde 4.
Mevrouw Repel, adem maar door.
Ik laat de knop los.
Het apparaat draait van positie.
Mevrouw Repel, als u er klaar voor bent drukt u de knop in.
Prima.
Dan volgt nu de eerste rustige ademhaling…

Als ik wegga zet ik mijn symbolische oogkleppen weer op.
Ik wil al die andere veel te zieke patiënten namelijk niet zien.

Netto 4 maal 35 seconden.
Bruto van deur tot deur meer dan een uur.
Mentaal is niet uit te drukken.

Advertenties

34 thoughts on “Het script

  1. De horror waar je van te voren geen voorstelling van had, hoe het ooit zou zijn.
    Nu weet je het maar al te goed, enorm intimiderend en mentaal loeizwaar.
    Dikke knuffel Xxx

  2. Lieverd toch, wat heftig dit.
    Ik strek m’n arm uit. Naar ergens daar waar Repeldorp moet liggen.
    Hmmm… Ik kan er net niet bij.
    Maar toch een aai over je bol.
    En een zoen er op.
    Houd vol, schat, houd vol! Dit zijn die laatste 3 kilometer. Zo f*cking zwaar. Maar zonder hen niet de zege.
    Houd vol, schat, houd vol.

    • Echt wel dat je erbij kan! Je was in Alphen, je was in Utrecht…..en je bent er altijd en die verhipte Hema valt ook altijd maar door de bus….jouw arm is langer dan je denkt!

  3. Weet je, het is gewoon niet voor te stellen hoe het moet zijn als je er niet direct mee geconfronteerd wordt.
    Ik vind je beschrijving van hoe het is heel puur maar tegelijkertijd ook heel rauw. Mijn armen zijn, net als die van Yvonn, ook niet zo heel lang, maar je weet dat we in gedachten bij je zijn.

    • Lieffie, jouw armen en die van Yvonn doen een wedstrijdje…wie de langste heeft 😉
      (Als dat cabaret van jullie van de grond komt, moet deze grap erin!)
      Ik voel `e lieffie, helemaal vanuit dat durrup ergens daar in Brabant, ik voel ze! Dank je wel!

  4. Pfffffff heftig allemaal, zo confronterend dat ik niet goed weet wat ik kan zeggen. Wat zeg je nu tegen iemand die zo vaak op zo’n onmogelijke manier een onmogelijke behandeling moet ondergaan tegen zo’n onmogelijke rotziekte.

    Die oudste 2 van mij hebben vandaag gefietst voor de kankerbestrijding. Geen Alpes duZes maar Loenermark du Zes. In gedachten heb ik ze laten fietsen voor jou en voor die andere mama die ik ken die hetzelfde traject in moet.

    Of het helpen zal, ik weet het niet maar in gedachte sluit ik me aan bij die andere armen, samen moeten we lang genoeg zijn om tig keer om jouw schouders en die van je gezin te passen

  5. Hoi naamgenootje,

    Ik heb nooit geweten hoe het was om 42 km te lopen, en ook niet hoe het is om 3 kinderen te hebben. Maar ik wist ook niet hoe het was om bestraald te worden. Afschuwelijk dus. Rest me niets anders dan veel te 👍👍👍👍👍 voor je.
    @wendysolar1971

  6. Oh mijn hemel… iedereen die vanaf nu nog durft te zeggen dat bestralen meevalt sla ik op z’n mik.
    Dank je wel voor het delen en voor de 13 keer die nog komen: oneindig veel sterkte en dapperheid toegewenst, want je zou gillend wegrennen anders…
    Kus!

  7. Ach liefie, ik weet ‘t, niets van dat doen we even, daar kan zelfs een balonnetje weinig tegen doen. Ik heb regelmatig aan je moeten denken, voor wat het waard is. Het gaat wennen…een beetje dan toch :-s
    Aftellen dan maar.

  8. Lieve Wen,
    wat je beschrijft lijkt me heel erg naar, vooral dat op kommando moeten ademen lijkt me een verschrikking! Ik zou er – geloof ik – ook nog door in paniek raken… Ga vooral leuke dingen doen als je je weer wat voelt en inderdaad: aftellen (net zoals in de gevangenis: streepjes doorhalen). Probeer te denken: kijk eens, die heb ik al gedaan en probeer niet aan de malen te denken, dat je nog hoeft. Maar makkelijk gezegd, ik hoef gelukkig (nog – je weet het nooit, dat blijkt wel – en we hebben nu eenmaal dezelfde achtergrond) niet… Dikke knuffel uit Duitsland voor jou en je familie, we denken veel aan jullie.
    Stefan en Ellen

  9. Hoi Repel,

    Net als bij de marathon de km’s aftellen en doorgaan. Het blijft moeilijk, maar het is niet anders. Er denken er velen aan je net als bij de marathon en ik hoop dat het je vleugels geeft om door te gaan.

    groetjes,

    Dorothé

  10. Oh missie, als je het zo gedetailleerd beschrijft, maak ik het precies ook weer helemaal mee!!! Al was het bij mij ook wel weer anders, de eerste keer vond ik het engst, toen mijn bekken bestraald werd, nu met mijn longen was ik het mss al wat gewoon…??! Ik moest in totaal meer dan 70 x en ik hoop nooit meer!!!! Ik hoop dat het voor jou ook de eerste en de laatste zullen zijn!!!! Vanuit bali is wel heel ver voor mijn te korte armen maar ik geef je toch een aai over je bol ! Aftellen maar!!!!

  11. Denk dat mijn vorige poging om te reageren niet gelukt is, dus opnieuw!!! Na meer dan 70 bestralingen, weet ik helaas ook hoe het is, al is het toch nog anders dan bij jou! Je kan het wel heel goed weergeven zeg! En nee, het valt niet mee hè! Hoop dat je niet teveel bijwerkingen zal hebben, maar je bent verder nog in prima conditie hè dus dat loopt wel los denk ik! Vanuit Bali zijn mijn armen zeker te kort voor een knuffel, maar heb wel een offertje voor je gebracht… Hoop dat het helpt!?

  12. Nou Repel , jouw bestraling is dus weer anders dan de mijne, maar niemand gaat voor zijn plezier onder de ‘helse machine’ liggen. Dus zestien keer voor jou, dat is in ieder geval te overzien. Bovendien, wat ik in september tijdens mijn bestralingsperiode al schreef, we mogen blij zijn dat deze behandeling bestaat. En de meeste mensen die je daar helpen zijn schatten, dat was bij mij destijds ook.
    Denk er maar aan als je weer een lasershow hebt, het is snel weer voorbij en dan komt de genezen Repel weer aan bod. Je zult nu wel extra vermoeid zijn, maar ook dat gaat voorbij.
    Een stevige knuffel van mij, hou je haaks meid XXX

  13. Nog 12 keer. Als het kilometers waren, zou ik precies weten welk rondje ik zou moeten lopen. Ik ken een rondje van 11,3….moet ik ff extra om de dorpsvijver heen, is het 12. Ik ken een rondje van 12,2….mag ik 200 meter eerder stoppen.

    Ik ken al mijn rondjes, ik ken elke kilometer. Vanaf nu ga ik aftellen in termen van de kilometers die ik ken. Ik ken een schitterend rondje van 16,1 km en ik ken elk kilometerpunt uit mijn hoofd.

    Dat ga ik doen…

  14. Lieve Wendy, ” support langs de kant geeft vleugels “…..en support is er, overal voor je. Nu is het “support langs de kant geeft adem ” ….ook hier kom je doorheen….’t is een ander soort marathon….geen echt zweet maar soms wat angstzweet…
    In gedachten kom je heel vaak voorbij, hoe het is, hoe het voelt, hoe je het redt maar ook hoe ze er thuis mee omgaan en verwerken….het is een 4-mans-marathon….ieder in zijn eigen tempo….maar aan elkaar vast met een lange (DNA)draad. En die draad is “Fe2O3-sterk”….;-)
    Twee vooruit, halfje achteruit, twee vooruit, halfje achteruit….lijkt mij wel tijdens het opstijgen in het vliegtuig! 🙂
    Heel veel sterkte….geen woorden…maar daden de komende tijd…
    x

  15. Mijn collega is net klaar met deze bestralingen en ze doet (en deed) het goed! Erg goed!! Jij bent vast uit hetzelfde hout gesneden… 😉 Zet ‘m op!!

  16. Heel veel sterkte met de bestralingen!!! Het valt natuurlijk echt niet mee, al kan ik me er niets bij voorstellen. Alhoewel, na je beschrijving een beetje…., want het klinkt erg heftig.
    Mijn buurvrouwtje heeft het ook allemaal ondergaan, en is weer helemaal genezen!
    Dus klamp je daar aan vast!! Het komt goed!!
    Met vriendelijke groet, Tineke

  17. Ja, dat is het script. Sinds kort, want ‘met ingehouden adem’ is nog niet zo lang bekend in de toepassing begreep ik van vriendin. Nog even volhouden meis, het valt niet mee! Dikke knuf van mij en ook van mijn gezin!

  18. Dit klinkt mij allemaal eng in de oren. Je ademhaling in de armen van een apparaat leggen, knoppen indrukken… lampjes… die 35 seconden… Ik kan niet anders denken dan “Wat doe je het toch ontzettend goed!” en wat schrijf je beeldend…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s