Achter een Repel staan 4 sterke Daltons

En hoe gaat het dan met de Daltons? Met alle vier?

De Bevelvoerder is een bevelvoerder in hart en nieren. Hij doet het op zijn brandweers. Hij is sterk en een spuitgast. Ja, hij heeft het moeilijk bij tijd en wijlen, uiteraard, maar hij is ook nu de Bevelvoerder. Hij en ik doen het eigenlijk hetzelfde. We vragen elkaar hoe het gaat, we doen dit samen. En stiekem genieten we ergens ook van het feit dat ik ziek ben: we zijn ZOVEEL samen. Saampjes de kindjes naar school brengen, saampjes naar huis wandelen hand in hand. Dat hebben we nodig.

Spelmaker en Wijzemans weten dat ik kanker had, dat het met de operatie eruit gesneden is en dat het door de bestralingen niet meer terug gaat komen. Zo gaat het met hen. Ik ben zo dicht mogelijk tegen de waarheid gaan hangen. Ik vond echter wel dat zij niks hebben aan de onzekerheid van “waarschijnlijk niet”, “verhoogde kans” en statistieken. Het komt niet terug. Punt. Da’s genoeg voor nu, nu we met zoveel te dealen hebben. In de klas van Spelmaker is er uitgebreid stilgestaan bij kanker. Zijn klasgenootjes vinden mij bere-interessant! Ik bijna, soort van, cool. Zeg maar. Ik ben eerlijk geweest en heb gezegd dat ik tijdens het beter worden ook zieker kan worden, maar dat dat erbij hoort. Da’s niet om te schrikken. Spelmaker is net zo stoïcijns als zijn vader en Wijzemans doet het op zijn manier; met zijn intelligentie. Ik heb wel de voetbal, de judoschool en de zwemles geïnformeerd: of ze een beetje op ze willen letten en als ze afwijkend (of onwenselijk) gedrag gaan vertonen dat ze ons dan even inseinen.

Maar Draakje. Draakje heeft er van alle Daltons de meeste moeite mee. Hij is te jong om het te snappen maar hij maakt wel alle emoties mee en dat maakt het voor hem enorm onveilig. Hij weet ergens dat het menens is, dit ziek zijn. En nu is hij een enorme zwaan-kleef-aan. Ik mag sowieso niet weg en als ik binnenkom vliegt hij me om de nek. Hij hangt letterlijk en figuurlijk aan me.

Na de operatie kon ik hem niet tillen en nu heeft hij “hem niet kunnen tillen” gekoppeld aan “het gaat niet goed met mama”. Van dat hele bestralen begrijpt hij natuurlijk ook helemaal niks. “Je moet, …,hoe heet dat ook alweer mama?” En elke dag als ik thuiskom uit de bestraling moet ik hem optillen en dan slaat hij zijn armpjes heel strak om mijn nek en dan is hij gerustgesteld: het gaat goed met mama, want ik kan hem nog tillen. En als ik hem naar school breng, moet ik hem op het schoolplein optillen en dan slaat hij zijn armpjes heel strak om mijn nek en dan zegt hij “kijk eens, mama kan mij tillen!”.

Ik weet niet of ik het goed doe. Ik til hem zoveel als ik kan en ik knuffel hem. En ik zeg dat het goed met mama gaat. Mama is weer beter. Maar Draakje is niet overtuigd zolang ik elke dag “gestraald” moet worden. Elke dag volgt even zijn check: kan mama hem nog tillen.

Image Hosted by ImageShack.us

Advertenties

21 thoughts on “Achter een Repel staan 4 sterke Daltons

  1. Zo verwerkt ieder kind het op zijn manier, jullie zijn een hecht stel met zijn allen.
    Dat draakje op zijn eigen wijze een ‘controle’ uitvoert, zal hem gerust stellen, zolang mamma nog draakjes kan tillen is het goed en is hij gerustgesteld.
    Dat lijkt me trouwens best een houvast voor hem.
    Zoals ik al helemaal in het begin van je ziekte riep, dat geldt nog steeds. Het gaat gewoon allemaal goed komen !
    Je krijgt steun van alle kanten en bij je bevelvoerder kun je ook af en toe eens flink uithuilen, samen sterk !

  2. Je doet het bere-goed, want je doet het zoals jouw gevoel dit aangeeft.
    Dat is het énige dat telt.
    Ik weet nog dat ik tegen de verpleegster in het ziekenhuis zei, toen L. ziek was, dat ik blij was dat ik geen kinderen heb om me óók nog druk over te maken.
    “Als je ze wél had gehad, had je er ook mee om kunnen gaan en hadden ze jou er doorheen gesleept”.
    En dat zie ik nu bij jou/jullie.
    Mooi.

    Dikke knuffel nog maar eens. Je kunt ze niet genoeg krijgen.
    Ook al ben ik je dochter niet. 😉

  3. In tijden van tegenslag groeien mensen dichter naar elkaar (zoals jij en de bevelvoerder) of het gaat helaas de andere kant op. Ik vind het mooi om te zien hoe jullie dit aanpakken, hoe er ruimte is voor de kinderen om te voelen wat ze voelen. Diep respect dus.
    En oh, die teentjes op die foto. Wat schattig, een stoere judoka die zo staat te staan! 😉

  4. Wat een impact voor iedereen, maar wat pakken jullie het goed aan meis. Je doet het goed, echt, en wat boffen de jongens met zo’n lieve moeder!!
    En ja, die voetjes van Draakje *smelt*

  5. ’t is een zwaarwegend advies ;-), maar ik zou hem de hele dag rond zeulen als hij dat nodig heeft. Vergeet de anderen niet, onder dat begrijpen en verdragen gaat ook een storm schuil, maar ik weet dat je ze niet vergeet. Geniet jij van de aandacht? En de veestapel…erg troostrijk in zwakke momenten.

  6. Ow die foto van dat heerlijke kind die teentjes.. Ach meid wat is nou goed of wat is nou fout. Jou manier is jou manier en die is altijd goed. En nu ga ik snotteren Wat is het toch een Kl#@!e ziekte. Dikke knuf nu zo, eens in echie XXXXX

  7. Vier sterke Daltons staan achter je, maar jij staat ook weer achter hen…….. Hechter dan ooit zullen jullie hieruit tevoorschijn komen. Ik knuffel jullie even allemaal, jullie dapppere vijfeenheid!

  8. Lieve Wen,
    jij tilt Draakje en je familie draagt jou… zo is het toch ok, of niet! En bovendien, onze steun en gedachtes heb je ook nog eens. Dat kan niet stuk, dat kan alleen maar beter worden, hoewel het feit dat je last hebt van de verbrandingen me wel een beetje verontrust. Doe het rustig aan, hoewel het paradoxaal klinkt: geniet van deze fase, want ze is heel intensief en je zult maar weinig tijd in je leven nog zo intensief met je gezin kunnen doorbrengen – want als je weer gezond bent, is het werken geblazen – each cloud has a silver lining – . Lieve groeten uit Duitsland, Stefan en Ellen

  9. Ah, ja, voor zo’n klein manneke is het allemaal een warboel van enge dingen. Het tillen is zijn bewijs, dat het goed met je gaat… Als hij zich even onzeker over je voelt, dan wil hij weten of het goed is… ja… knuffel hem maar lekker veel en til hem in de houtgreep… dan weet hij het héél zéker…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s