Ze doet knokken

Negen bestralingen gehad, nog zeven te gaan.

Ik ben misselijk (ooooooh lucky few met die bijwerking!), ik ben moe en heb een verbrande huid. Het worden nog zeuven heule lange keren met heul veul tegenzin.

Nog 9 van de 7 klinkt als over de helft. Maar…

De bestralingen zijn slechts het eind van de rit.
Ik en mijn tiet hebben al best veel meegemaakt (sinds de shit begon in 1998, sprak ze bitter….sloop de boel maar leeg, sprak ze bitter, toen al….)
Het aantal ziekenhuisbezoeken, het aantal naalden, het aantal foto’s, het aantal handen op mijn borsten…..ik kan het niet meer tellen. Oh wacht, dat kan ik wel! Ik kan wel het aantal naalden en het aantal onderzoeken en het aantal mensen buiten de Bevelvoerder dat aan mijn borsten heeft gezeten tellen! Want ik wist al heel snel in dit traject dat ik dat nou juist wel wilde weten. En dus heb ik een dagboek.

Jullie dachten dat ik (te) veel lul over log, twitter, faceboek? Whah! Jullie zouden mijn dagboek eens moeten zien. Met foto’s en alles. Geen grappige zinsnede’s, wel de botte waarheid. Met pen. En Inkt en op Papier. Met foto’s en uitgeprinte logies ter illustratie.

Nog maar 7 van de 16 klinkt als over de helft…

Met de pijn die ik nu heb, ben ik bang voor “nog 7”
Holy Moly, wat een pleuris end te gaan nog.
Met pijn die erger wordt.

Maar ik kom al van zoooooooo ver.
Ik heb al zoveel achter de rug!
Dit zijn de laatse loodjes….
Ik loop op 38 km….toen, toen bij die Dom, toen kon ik het ook.

Als ik 42,195 kan, kan ik dit ook

Advertenties

26 thoughts on “Ze doet knokken

  1. O, o, o, wat een moed en wat een humor dwars door de moeilijkheden heen! Bewondering! Heeel veeeeeel succes met elke straling die nog komt. Tanden op elkaar en blijven ademen (o ja… als je tot.. was het dertig? geteld hebt. Sorry als het niet goed is)
    Sterkte!!!! (Kracht)

  2. tuurlijk kun je dit! met de Bevelvooerder en de andere Daltons achter je, gaat dit lukken. Ik heb laatst trouwens van jullie gedroomd: ik droomde dat Spelmaker een marathon ging lopenen dat de Bevelvoerder in elke stad waar hij doorheen kwam, een bordje omhoog hield met de naam van de desbetreffende stad. Zo hield hij ook een bordje op met ‘Ommen’ erop..Das toch een beetje uit de buurt van Repeldorp! 😉

  3. Ach lieffie, wat wou ik graag dat ik wat voor je kon doen!! Maar zo is het helaas niet, JIJ moet het doen met dagboek, met foto’s en brandwonden en met misselijkheid. Weet dan dat je mijn onvoorwaardelijke steun hebt en mijn gebeden……… knokke, knokke, knokke en niet opgeven, want dat hoort heeeeeelemaal niet bij je. Er gaat geen dag vorbij of ik denk aan je, ik hoop dat je het een beetje kan voelen.

  4. Bij ‘Utrecht’ had je een start en een finish. En hoe verrot moeilijk het ook was, je hield vol en haalde de eindstreep. Ook na die ’38’, door weer en wind. Omdat je weet dat het dan nog een minuut of 25 max is, dan loop je onder het finishdoek door. Ook nu is er een start (die al best ver achter je ligt) en een finish (die steeds dichterbij komt). 9 down, 7 to go. Volgende keer zit je al in de ‘double digits’.

  5. Mijn bewondering stijgt. Je leest wel eens iets in een tijdschrift, of je ziet het op televisie… maar zoals jij het verteld klinkt het gewoon héél duidelijk, het komt “over” zal maar zeggen… Inderdaad je bent over de helft, maar het is niet de één na laatste bestraling… zeven klinkt nog best veel als je zoveel pijn hebt. Ik hoop dat ze een zalfje hebben om het te verzachten… en ik hoop dat elke 35 seconden sneller voorbij gaan dan de vorige… en je héél snel klaar ben en bij de 42,195 bent!

    Een héle dikke knuf… ik denk aan je.

  6. Lieverd. Toen bij km 38, weet je nog? Toen stond ik daar. En meis wat zou ik nu graag naast je staan en je aanmoedigen. Je gelooft het niet, maar de finish komt. En die medaille. Die komt ook straks. Jij overwon bij km 38. En jij overwint nu ook die 7 keer. Zet de fondue maar klaar. Dikke knuf. Je bent de kanjer 1212. Ook nu.

  7. Ik kan me voorstellen dat je er als een berg tegenop ziet, ook nog misselijk meid dat moet jij dus weer treffen, alsof brandwonden (waar je meestal niets aan mag doen) , nog niet erg genoeg zijn. Maar jij loopt je race uit nog eentje en dan kun je weer aftellen. Een heel dikke knuffel van mij en sterkte meid, je gaat het redden , op de finish staan ze allemaal op je te wachten, maar de race zul je alleen moeten doen.

  8. Je kunt het. Omdat het moet.
    Denk deze week nog even niet in de aantallen nog te gaan, doe als Mohammed Ali met boksen: als je al murw geslagen in de touwen hangt, deel je plotseling de genadeklap uit. Die laatste keer.
    Tot die tijd moet je je na iedere ronde voor zover mogelijk laten oplappen. Wetend dat de overwinning de jouwe zal zijn.
    Je bent dapper. Je bent mijn superheld.
    Heb je eigenlijk al zo’n outfit met cape en masker?
    Dat hoort wel hoor, bij superhelden.
    X

  9. Je bent dapper, maar eigenlijk heb je niet eens een keus hierin. Ik hoop alleen dat na de komende 7 x inderdaad de finish hebt bereikt en niet dat blijkt dat men de finish verlegt heeft… genoeg vreemde handen aan je lijf gehad toch?
    Denk aan je!

  10. Nog 7 te gaan. En dan 6. En dan 5. Je komt er wel. Hopelijk zwakken de bijwerkingen wat af, weten ze wat nauwkeuriger te bestralen zodat de huid wat gespaard wordt, weet je dé creme te vinden om het allemaal wat te verzachten, smaakt het eten je (weer), slaap je (weer) goed, ruik je de lente en hou je je vast aan die zonnestraal. Hang in there!

  11. Shit, shit. Het is allemaal geen kattenpis. Mensen denken vaak dat bestralen niet veel voorstelt. Maar dat doet het wél. Het is verdomde pijnlijk (dat kan ik gelukkig niet uit eigen ervaring zeggen maar wel van vele patienten die ik ken.)

    Repeltje: hou je taai meis. Je hebt al zoveel ellende met al die ziekenhuisbezoeken meegemaakt, dit ga je ook volhouden.

    Ik denk aan je (niet dat je daar ene reet aan hebt, maar toch ;))

    Je doet het top! Echt.

    Liefs,
    S.

  12. De laatste loodjes zijn zwaar……… loodzwaar. Maar je komt hier doorheen! Het gaat voorbij. Ik geef je een knuffel en probeer je moed in te spreken als het nodig is.
    liefs

  13. Repeltje – en mijn automatische spellingcorrector maakt er ‘tepeltje’ van, zo toepasselijk hier! – je gaat dat volhouden!!! Je zit al aan 38 km weet je wel! Dan lukken die volgende 2 ook nog wel!!! Jammer dat je zoveel bijwerkingen hebt, ze zeggen wel steeds dat dat zelden is, maar ik heb er toch ook iedere keer enorm van afgezien! En hoor dat eigenlijk van veel mensen! Mijn brandwonden is nog steeds niet genezen, de vochtige warmte in Bali heeft ook niet echt geholpen, helaas! Wat bij mij nog wel hielp was gewoon wat bloem op mijn huid strooien tijdens de bestraling, en achteraf een goeie brandwondenzalf, meteen, niet als zij het eindelijk nodig vinden! Gewoon op tijd zelf mee beginnen, flammazine of zo, hopelijk wordt het dan niet zo erg dan bij mij!? Sterkte nog hoor!!!

  14. Hey repel. Lang getwijfeld, toch alles bijgelezen. Het voelde wat gek, ik begreep zo goed je twitterkeus. Waardoor ik besloot dat hier meelezen ook te dichtbij zou zijn. Daarnaast komt het op een andere manier dichtbij mij. Tegelijk met jou bij mijn liefste vriendin, zelfde diagnose.
    Tranen in mijn ogen, bij veel van je verhalen. Djiez. Je liep gewoon een marathon. En zit ook middenin een marathon van behandelingen. Je kunt het. Ik las dus toch even mee. En wil je gewoon nog heel veel sterkte wensen. Bij jouw zware kilometers die nog volgen. En die je zo prachtig neerschrijft. Succes xxx

  15. Zo vaak tranen in mijn ogen bij het lezen van je blog! Als moeder van 3 jongens kom je vaak rechtstreeks bij me binnen.
    Ik sta als verpleegkundige hard genoeg aan de andere kant van het verhaal, maar jij illustreert hoe bijzonder het is als je de strijd aangaat met zo’n rotziekte en hem nog gaat verslaan ook, al is het met je tong op je hielen!!
    Ik bewonder je zeer, je schrijft zo ontzettend goed! Zet hem op, het gaat je zeker lukken!

  16. lieve repel ben een vrouw v 55 kreeg ook borstk toen ik 46 was heb chemo amputatie en 35 bestralingen gehad heb kaal rondgehuppeld haha ik lees stiekem soms mee ,schrijf nooit ,maar meisje je kan het ik geloof in je en je gaat leven na k ervaren !!!en donders wat een mooi leven hou nog ff vol ik loop in gedachten met je mee !!en hou je hand vast als je onder de bestraling ligt ….je kan het !!!lieve groeten joke

  17. Hoi, moet toch steeds weer even kijken hoe het met je gaat. Knap van je zeg, die marathon! Zet ‘em nog even op hoor! Sterkte! En je doet het fantastisch met je mannen vind ik! Doei, groetjes, Narda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s