Het verraderlijke brein

De Bevelvoerder en ik laten vroeg in de avond samen het hondje uit; even een momentje samen.
Ik heb last van brandwonden en misselijkheid.
Eventjes samen, qualitytime.
Ik zit op mijn hurken en roep Fletcher die losloopt.
Ze komt in volle vaart op me af, ik lach.
Ze is zo doldriest dat ze niet op tijd kan remmen en ze speelt me omver.
Ik kom lelijk terecht op mijn hand.
Als ik het even later niet vertrouw, bel ik de huisartspost.
De dame aan de telefoon verzekerd me dat als ik op het topje van de vinger kan tikken, het niet gebroken is.

De volgende dag blijf ik vreselijk pijn houden.
Als vriendin komt eten zegt ze dat hij gebroken is: haar zoon kon ook op het topje tikken maar mooi dat hij wel gebroken was.
Ik bel de huisartsenpost en kan langskomen.
Vriendin gaat mee.

Ik had 3 dagen geen ziekenhuis gepland….de misselijkheid lijkt psychisch, ik word overspoeld door een golf van misselijkheid.
Ik wil hier niet zijn, ik kan geen ziekenhuis meer zien!
De arts stuurt me linea recta door naar de eerste hulp.
En dan wachten, wachten, wachten.
Ik breek na twee uur en zie het niet meer zitten.
Daar waar ik headfirst 14 bestralingen heb ondergaan, nekt die vinger me.
Ik zie het totaal niet meer zitten.
Vriendin besluit iemand te halen.
En dan mag ik ineens tussendoor.

De arts zegt dat ik gips krijg over de hele onderarm.
Nee! Ik moet hardlopen, Anders kan ik die bestralingen niet aan, ik moet, ik moet, ik MOET hardlopen.
De arts kijkt me aan.
Goed, ik haal de gipsmeester erbij en we leggen iets speciaals aan.
Dit heb ik niet gezegd hè, dat ik je raad geef om toch te gaan lopen, maar als je hebt gelopen moet je je arm goed hooghouden tegen de zwelling.
Goed in een mitella houden.
Weer ben ik eigenwijs:
Draakje is net enigszins gerustgesteld omdat mama weer kan tillen, ik ga hem niet de stuipen op het lijf lagen met een mitella.
De gipsmeester komt en we gaan naar een speciale kamer waar ze een kunstig klein gipsje aanlegt: loopgips, zogezegd.

Nu vanmorgen heeft het me een paar uur gekost om mijn cool weer te herpakken.
Daar waar ik strijdlustig de kanker bevecht, heb ik moeite met deze pijn, en de beperking die het me oplevert.
Hoe moet ik nu naar die bestralingen toe? Hoe moet ik douchen?  Hoe? Help!
Ik heb het concert van vanavond moeten afzeggen, evenals twitterrun-loopje van morgen.
Ik vind dit zoveel meer oneerlijk dan de kanker!

Het brein is verraderlijk…

Image Hosted by ImageShack.us

Advertenties

26 thoughts on “Het verraderlijke brein

  1. Nou ja zeg! Wat een pech!! Maar daar waar het brein je verteld dat het teveel is geeft het je straks weer die boost. Toch heb je alweer een bericht getypt (met 1 hand? Kan me niet meer herinneren of je links of rechts bent? ) en de steun die je ook nu krijgt wordt weer omgezet door dat ‘brein’ naar….ok…dit kan er ook nog wel bij….
    Maar ja, die afwas, dat strijken, die schoonmaak…dat gaat niet hè met 1 hand…maar die badkuipkraan, dat glaasje wijn en die cashewnoorjes…….eitje met 1 hand ;-)))
    Sterkte en beterschap!

  2. Och Repel, wat een enorme pech. Maar idd, zoals FDW44 zegt, wel dat bad en de nootjes en de rest…Hoe moeilijk je dat waarschijnlijk ook vindt, vraag hulp. Maar ik heb zo’n vaag vermoeden dat je goede hulptroepen hebt en dat je niet eens hoeft te vragen. In ieder geval, hou vol! Sterkte en knuffel.

  3. Misschien toch maar even luisteren naar de dokter en je hand goed in een mitella na het lopen. Het laatste dat je nu kunt gebruiken is een complicatie aan je hand toch.
    Wat een pech

  4. He, wat ontzettend bah. Geen woorden voor. ISoms is het leven zo ontzettend rot, ik weet het. Ik kan me zo voorstellen dat je je door zoiets verschrikkelijk verraden voelt. Hmmm. Zit te bedenken wat voor tips ik je zal geven, maar laat maar. Geniet gewoon zoveel mogelijk. En als je niet kunt genieten? Nou, dan niet. Dan komt het later wel weer een keer. Niet te veel willen!

  5. Lieve Wen,
    wat zal ik zeggen? Wat een shit. Maar: het kan nog erger… geloof me. Mam is gisteren gestruikeld en heeft de elleboog van haar niet verlamde arm gebroken: konsequentie: nu kan ze allebei haar handen niet gebruiken… en dat met een tamelijk onpraktische en volkomen over zijn toeren zijnde vader… en geen enkele andere hulp… Kom op meid, je krijgt het voor elkaar!!! Gelukkig kun je lopen en de bestraling duurt nu niet meer zo lang. Je hebt het zo goed volgehouden, dat pak je er ook nog bij!
    Dikke knuffel en liefs uit Duitsland
    Stefan en Ellen

  6. MIJN schuld! Doordat ik in Nederland ben (met Leo!), ben ik een beetje slordig geweest met bidden en n u moet jij op de blaren zitten. Het is gewoon de bekende druppel, heeeeel oneerlijk! Het komt allemaal wel weer in orde, maar leuk is anders. Sterkte!!

  7. Er zijn van die tijden in een mensenleven, dat alles tegelijk schijnt te komen, voor jou is het nu zo’n periode. Maar ook dat gaat weer voorbij. Ik zou als Draakje naar bed is of niet in de buurt, toch maar even een mitelle aandoen, want je dokter heeft je al gematst omdat je wilt lopen, dan toch de adviezen maar even opvolgen. En Draakje tillen dat kun je hem bewijzen door even zonder mitella hem op te tillen, dan is dat kind ook weer gerustgesteld.

  8. Hi ik ken je niet maar ik lees je blog met respect! Ik zou persoonlijk de mitella dragen en je zoontje een opdracht laten tekenen erop! Des te sneller gaat dit beter en kan je je richten op lopen/vechten tegen kanker! Take care!

  9. Hi Repel,

    Keep running (langzamer en voorzichtiger). Daarmee laad je je accu op en krijgt je brein stroom/energie om de juiste verbindingen te leggen om het allemaal aan te kunnen en vol te houden. Altijd op het einde zijn er dingen waar je (terecht!) niet op gerekend had. Blijf lopen…

    Warme groeten,

    Dorothé

  10. Het is hals over kop, een onvoorbereid ziekenhuisbezoek, net daar waar je even een paar dagen rust had verwacht. Een kink in de kabel van je zorgvuldig geplande herstel. Je weet wel, van die druppel en die emmer. Geen wonder dat je juist dan breekt. Sterkte meid!

  11. Hè gats… Héél oneerlijk… bah ik kan me voorstellen dat je je breekt in het ziekenhuis, fijn dat je zo’n kordate vriendin bij je had. Héél veel sterkte met je hand!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s