The Afterparty – deel I

Na de operatie sloeg ‘gefeliciteerd’ als een tang op een varken, want ik had De Uitslag nog niet.
Nu, na de bestralingen slaat ‘gefeliciteerd’ wel als een tang op een varken want het is klaar.
Ik ben klaar.

Or am I?

A. Ik ken mijn kansen als het gaat om dit feestje nog een keer meemaken; en ik word daar niet blij van.
B. Ik ben nog niet klaar met verwerken. Sterker nog: ik ben nog niet eens begonnen!

Tot nu toe was ik bezig met overleven.
Nu ben ik gezond (gek he, ik voelde me voor 14 feb gezond en nu voel ik me ziek, oh de ironie!).
De rest van mijn leven. Metzonderangst.
En de percentages die daarbij horen.

Ik en mijn omgeving met mij hebben ontdekt dat het vernislaagje dun is.

Het gaat goed, ik ben klaar, ik ben kankervrij…de komende jaren. Hoop ik.
Ik kan alles met de littekens, de brandwonden en de gipsen hand.
Heus echt alles, ik doe alles weer.
Ik kan het alleen niet….een hele dag lang.
Mijn energie heeft er een mening over.

En oh my lord, er moet ook geen grasspriet dwarsliggen want dan slaat de blinde paniek toe en kan ik niks meer.

Advertenties

23 thoughts on “The Afterparty – deel I

  1. Een rollercoaster dus. Nog steeds. En dat zal ook nog wel een tijdje zo blijven lijkt mij. Waarmee je me raakt is de heldere en indrukwekkende manier waarop je erover schrijft. En je kracht en kwetsbaarheid tegelijk.

  2. Psies! en ondanks dat dunne vernislaagje was je gisteren in staat om míj weer uit de put te kletsen; wat je goed gelukt is! Die vernislaag wordt steeds weer wat dikker en zoals je gisteren tegen mij zei: per dag bekijken. Niet tobben over wat als: je schiet er niks mee op.
    Makkelijker gezegd dan gedaan. En voel je ook niet schuldig als je weer eens in de paniek schiet: paniek is net als verdriet: het houdt een keer op, het is eindig.
    utkomtgoed.

  3. Ze zeggen wel eens: “eenmaal lid van de k-familie, altijd lid”, en ik vrees dat ze daarin weleens gelijk zouden kunnen hebben!
    Toch hoop ik voor jou dat dit scenario maar eenmaal in jouw levensscript staat, en dat je van nu af aan weer al je aandacht op de loop-marathons kan richten!!!! Dikke knuffel!!!

  4. Die gevoelens lijken me heel logisch. Eea moet inzinken, gecategoriseerd worden, verwerkt en dat vergt tijd. Veel tijd.

    Die angst voor recidief zal er ook altijd blijven. Het is aan jou hoe je daar mee omgaat. Jou ‘kennende’ verstandig en rustig. Tzt. Nu nog even niet.

    Hou je taai!

  5. Gefeliciteerd Repel en die angsten zijn erger dan de zaken waarvoor je eigenlijk bang bent.Door angst maak je alles groter dan dat het is. Hoe is het eigenlijk met je kamergenote afgelopen, heeft zij de chemo’s en bestralingen ook achter de rug? Of heb je niets van haar gehoord? Je komt wel weer in evenwicht, je bent voorlopig van die rotziekte af, misschien wel voor altijd.
    Lekker lopen en als het weer wat opknapt , genieten buiten met de jongens, het gaat allemaal goedkomen , een knuffel vanuit hier.

  6. Hoe zat het ook al wee?. Head First toch!! Zie die maar als een eerste klein feestje, die operatie was een halve, de bestralingen maakte er 1 van maar het feest is pas compleet als je over pak weg een jaar kan zeggen dat je alles een plekje hebt gegeven.

    Tot die tijd. Head First, het vernis laten uitharden en dwarsliggende grassprietjes afmaaien.

  7. Het heeft tijd nodig Repel, veel tijd en die heb je.
    “Keep this in mind. You will take your time, to get what you need, but you’ll do it step by step”
    Het gaat je lukken.

  8. Tijd.. tijd en nog eens tijd.. en als je dan denkt dat je er bent.. tijd…. is dat niet met alles zo? Volgens mij wel. Het hoort bij mens zijn: onze angsten onze wanhoop. Spiegel je nooit aan figuren als SvdV… haar verwerking is de jouwe niet….en ik denk zelf dat ze een algemeen beeld wil geven wat niet klopt. Ja voor haar hoogstens.. niet voor jou…
    Kanker is en blijft een persoonlijke sluipmoordenaar. De kogel is wel, maar de restanten: dar moet je mee zien te dealen.

    Je kunt het Repel… je dealt er immers niet alleen mee. Je hebt mensen naast je staat, met vangnet en al.
    Maar geef het alsjeblieft tijd……

    Knuffel en kus

  9. Lieve Repel,

    Van de rollarcoaster nu naar de Monsieur Cannibale en daarna naar de droomvlucht…
    Garanties heeft niemand, maar des ondanks heb je het geflikt de afgelopen 2.5 maand. En.. de marathon gelopen, je bent een kanjer!
    Geeft jezelf de ruimte, en laat je verdriet angst en gevoel toe.
    Orden je rugzak, om daarna jezelf weer vol in het leven te storten.
    Je kan het..

    Liefs,

  10. Verwerken komt na overleven. Dat kost tijd. Je lichaam heeft daardoor minder energie. Dat willen we niet, maar dat is wel nodig. Elk uur en elke dag komt er weer wat energie vrij. Sterkte!

  11. Hee lieverd,
    geef jezelf tenminste een beetje tijd. Je bent de hele tijd aan het hollen geweest, letterlijk en figuurlijk. Nu val je -hoe raar het ook klinkt- een beetje in een gat. Maar dat komt ook wel weer goed. En inderdaad, natuurlijk blijft de angst, maar hoe hoog is de kans percentueel werkelijk -jou kennende weet je dat-? En bedenk, dat je nu veel beter onder controle staat dan voorheen. Het helpt natuurlijk niets, argumenten zijn altijd wat anders dan wat je voelt, maar je komt er wel uit meissie! Je hebt het toch altijd voor elkaar gekregen – denk er toch maar aan, wat je allemaal al hebt aangepakt!!! – tijd 1993/4 – opgehouden met roken – begonnen met rennen – kombinatie baan en 3 kinderen, HOPLA!!? Normale mensen (zoals ik) hebben al genoeg aan een halve baan en hebben toch de indruk dat ze het druk hebben! Maar geef jezelf eerst maar tijd en rust; meteen op 180% is toch niet reeel… probeer het maar eens met 25% – eens een geheel nieuwe ervaring voor je – en laat je vooral goed verwennen door de jongens en Ed.
    Heel veel sterkte en dikke zoen van ons
    Stefan en Ellen (D)

  12. Ah, de dwarsliggende grassprietjes-periode. Daar komen bij de ‘waar zijn die dingen’ tijd, de ‘ik krijg het niet open’kramp, de ‘het gaat niet zoals ik wil’grom en de scheefliggende stoeptegels waar je nu ineens over struikelt.

    Tijd heb je nodig. En je eigen toestemming om je accu écht op te laten laden. Dat wil zeggen: doen wat kan en laten wat er effe niet lukt – en je daar NIET druk over maken. Meer dan ooit is het nu de tijd om keuzes te maken.

    Ik wens je een helder hoofd. Dan zijn die dwarsliggende grassprietjes namelijk signalen om er naast te gaan liggen.

    Hang in there!

  13. Is niet niks allemaal. De basis is ineens weg hè?
    Het zal ongetwijfeld een vallen-opstaan gebeuren worden.
    Je hebt goeie uitlaatkleppen: hardlopen, blog, twitter, enzo..
    Hopelijk worden de blinde paniekmomenten steeds minder.
    Toitoitoi

  14. Ik geloof dat je gedachtes voorlopig nog wel overuren zullen blijven maken en ook alle kanten op gaan… Maar volgens mij is dat wel gewoon… Je hebt gelukkig een fijn gezin… het hardlopen… je hond… poezen en… je komt weer in balans… het duurt gewoon even… neem de tijd…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s