Wachtkamerzingen

Ik zat ooit eens in de bus toen het me opviel dat werkelijk alle passagiers zo ontzettend sacherijnig keken. Ik twitterde een ludieke tweet de lucht in: Wat kijkt iedereen sjachereinig. Zal ik een liedje inzetten? Vervolgens twitterde ik: Ik heb een poooooootje met vet. Al op de taaaaaaaaafel gezet. Voor de lol, het ging nergens over. Maar ik kreeg leuke tweets terug en ik was die ene glimlachende passagier in de bus der sacherijnigen.

Tijdens de bestralingen had ik de meeste moeite met de wachtkamers. Op weg naar mijn wachtkamer, passeerde ik drie andere waar mensen zaten die ik niet wilde zien. Te zieke mensen met draadjes en slangetjes uit plekken die je niet wilt weten. Mensen met gaten op plekken die je niet wilt weten. Mijn wachtkamer was gevuld met vrouwen zoals ik, alleen was ik op de meeste dagen verreweg het jongste broekie. We deelden de wachtkamer met oude heren van een ander apparaat. Prostaat, gokte ik. Ook die heren liepen vaak rond met driepoten waar dingen aan hingen die ik niet wilde weten.

Ik ontwikkelde virtuele oogkleppen voor die wachtkamers. Maar die stilte, die serieuze gezichten, dat bleef. En ik was ook zo’n sacherijnig gezicht. Erger nog dan de stilte was als er twee patiënten met elkaar gingen praten en ziektebeelden gingen uitwisselen. Op een kwaad moment twitterde ik radeloos recalcitrant: Wat kijkt iedereen sjachereinig. Zal ik een liedje inzetten? Vervolgens twitterde ik: Ik heb een poooooootje met vet. Al op de taaaaaaaaafel gezet. De reacties op twitter deden me glimlachen, maar van een iemand kreeg ik een videobestand. Van @Salvatius. Ik zette het aan en een potje met vet was ineens te horen in de hele wachtkamer. Mensen keken op en ik blooste en haalde verontschuldigend mijn schouders op. Maar er waren glimlachjes te zien. Ik twitterde zingend terug: Dat was het eerste couplet.

De volgende dag krijg ik weer een video in de wachtkamer. In de maaaaaneschijn, in de maaaaaneschijn. Van @Salvatius uiteraard. Er zijn andere en dezelfde wachtenden in de wachtkamer, maar het aantal glimlachjes wordt groter. Ik lach zelfs uitbundig. De volgende dag film ik mezelf in de wachtkamer: ik film mijn gipsen hand terwijl ik hoofd, schouders knie en teen zing. Ik ga door tot puntje van mijn neus. Ik geneer me niet, maar doe het uitbundig. Er wordt gelachen in de wachtkamer. Ik verkondig dat ik dit iemand had beloofd. De mensen lachen.

In de wachtkamer zit op dat moment  een kale chemo-moeder met een heel klein dochtertje. De vader zegt me dat het dochtertje meedeed. Ik ben trots, ontroerd maar ook ontsteld. Dit is best confronterend. Als ik de volgende dag kom, zit diezelfde moeder er weer. Ik besluit een liedje met het meisje te doen. Ik film mezelf met haar en we doen klap eens in je handjes. Maar we doen het niet samen: de hele wachtkamer zingt mee. @Salvatius en ik hebben een hele wachtkamer aan het zingen en lachen gekregen. “Kippenvelmomentje” klinkt cliché, maar dat was wel exact wat het was!

En nu is er iemand die ik ken op twitter die een week of 5 op mij achterloopt. Als ik het goed heb, gaat zij vandaag voor bestraling nummer drie. En ik weet hoe laat ze moet. En ik ga een liedje voor haar opnemen en twitteren. Reken maar dat we die wachtkamer in Rotterdam ook aan het zingen kunnen krijgen!

Wachtkamerzingen. Lui, als je even de kans krijgt om het te introduceren: doe het! Dealen met de wachtkamer was een stuk beter te doen met het vooruitzicht van wachtkamerzingen.

Advertenties

24 thoughts on “Wachtkamerzingen

  1. Wat mooi om dit te lezen. Zo zie je dat je in staat bent om anderen aan het (glim)lachen te krijgen. Ik merk het zelf op straat: glimlach en zeg vriendelijk gedag en iemands gezicht veranderd (meestal).
    Jij maakte het verschil daar in die wachtkamer, met een duwtje van Salvatius. Maar jij deed het!
    Wat ben je toch een mooie vrouw.
    xxx

  2. Hoi Repel,

    Ik doe altijd heel erg mijn best met goedemorgen/middag en een opmerking en dat breekt soms de doem van het wachten. Wat jij doet is het omtoveren van een wachtkamer in een leefkamer…………… geweldig!!!! En je geeft het nog door ook!!!

    Groetjes,

    Dorothé

  3. Kijk, zo hoort het meid! Prima gedaan! Ik ben trots op je. Serieus kijken kunnen we allemaal, maar iemand moet gewoon eens even alle schagrijn (en angst!) doorbreken en dan willen de mensen best. Zulke dingen herstellen mijn vertrouwen in de mensheid weer eens grondig….

  4. Ik kom je even een fijn weekend toewensen, bij het instituut waar ik mijn bestralingen heb gehad, was er weinig wachttijd, er was een soort grote “huiskamer” ingericht, met koffie thee, water enz. er stond een groot biljart, waar meestal de chauffeurs, die op de patienten moesten wachten, speelden. Er waren leuke zitjes gemaakt met comfortabele stoelen. Waar we meestal even een praatje maakten, niet over de bestraling of onze ziekte , maar over algemene zaken.
    Ik kan zelfs niet eens twitteren, ik heb een telefoontje waarmee ik kan bellen en sms- en. Een ander geval wil ik helemaal niet (ouderwets nietwaar)
    Er lagen verschillende soorten legpuzzels, waar je soms samen met een ander aan kon werken, die lagen er als ze niet af waren, de volgende dag gewoon nog, kortom geen sjagrijnige gezichten op stoeltjes op een rijtje.
    Maar als je de boel zo wat op kon vrolijken, is het toch meegenomen, ik heb ook een hekel aan volle wachtkamers waar iedereen zit te staren en verder geen mond open doet.

  5. Wat een mooi idee! Hoe je iemand vanaf afstand toch kunt steunen en wat ontspanning kunt brengen. Dat zou in elke wachtkamer moeten gebeuren eigenlijk. 🙂

  6. Supergaaf verhaal!Het doet me denken aan een kinderliedje van Elly en Rikkert: zingen helpt, zingen helpt, zing zo hard je kan, zingen helpt, zingen helpt, daar word je DAPPER van!

  7. Wat leuk dat je dat gedaan hebt.
    Je bent een pracht mens.
    Ik heb een telefeoon die niet kan tweeteren.
    Ouderwets he?
    Vaak zijn de mensen heel sgaerijnig en er kan geen eens een goedmorgen vanaf maar jij doet het wel.xxxx
    Fijne week lieve repel.

  8. Geweldig verhaal, dat is nog eens een spanningsbreker. Weet dat die andere met net zo’n knoop daar zaten en dit verhaal ook met het thuisfront konden delen, knappe actie hoor.
    Nog bedankt voor je lieve reactie, ik ga het niet vergeten X

  9. Gewèldig!! Je moet wel handig zijn om van die filmpjes te bakken… ik ben niet zo handig met mijn mobiel… vind het al héél wat als ik een foto geklikt krijg.

    Inderdaad wachtkamers vond ik als kind een nachtmerrie… en dat zijn ze nu nog steeds…

  10. Pingback: Wachtkamerzingen | JanvandenHoven.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s