Gezocht: mentale archivaris

Mei 2012 duurt nog 5 hele dagen.
Ik heb er voor mijn gevoel al een wereldreis op zitten.
Dit was de langste maand van mijn leven.

Na de laatste bestraling op 2 mei was het ineens ‘klaar’.
En ik keek alleen maar verdwaasd met mijn armen in een “ik begrijp er niks van”-houding (je weet wel, zo met je onderarmen opzij en je handpalmen omhoog en je schouders opgetrokken) alsof er iets met 200 km per uur voorbij is geflitst en ik pas na 3 seconden verbijsterd achterom kijk, denkend, what the fuck just happened!?!

La la la la, life goes on, en life goes ook ontzettend on, maar ondertussen bevind ik me in de scherpe realisatie dat ik fase II in ga.
Correctie: dat ik er al in zit.
Realisation kicking in.
The Afterparty.
Bizar.

Die draad. Die rode draad, die draad van het leven, mijn leven, ons leven.
Die draad ligt hier ergens op de grond, ik weet het zeker.
Maar ik tol nog teveel op mijn benen om scherp te kunnen kijken.
Ik kan hem nog niet goed vinden.
Ik meen te weten waar hij ligt, maar het is een beetje te blurry om hem nu goed en stevig te kunnen pakken.
Met name als ik buk om goed te zoeken begint de aarde te kantelen.
Ik grijp een beetje mis soms, en soms glipt hij uit mijn vingers.
Van de week fietste ik naar werk.
En dat was iets zo bizar normaals, dat ik het als surreëel ervaarde.
Ik kon niet bevatten dat ik na 79 dagen levend in de omgekeerde wereld iets deed wat normaal was.

Daarbij begint de emotie van de scan op 25 februari (of een van die andere scans, foto’s of naalden) pas nu echt op me in te werken.
En de angst voor de uitslag van 16 maart krijgt nu pas serieus ruimte om naar buiten te komen.
Of anders gezegd: om bij me binnen te komen.

En daarbij komt het pas nu bij de kinderen naar buiten.
Met name bij de Middelste en mijn hart breekt.
De jongens hebben het lastig.
En sommige van hen heul lastig.
En ze zoeken weer vertrouwen, vastigheid. Veiligheid.
Fundament. Heel stevig fundament.
En ik heb het nog niet altijd in huis.
Mama kan weer tillen, maar mama heeft regelmatig een kort lontje en lekkende ogen.

La la la la, life goes on. Terwijl ik nog niet klaar ben met verteren wat me is overkomen.

Hoezo dapper?
Ik heb 79 dagen lang alleen maar gedaan wat van me werd gevraagd: verschijn op je ziekenhuisafspraak anders brengen we het wegblijftarief van 45 euro in rekening.
Dat is niet dapper, dat is Hollandsch. Met S.C.H.
Dat doe je gewoon omdat het moet.
Omdat de trein van 33 afspraken in 79 dagen doordendert.
Omdat je dood gaat als je het niet doet.

Pas nu ga ik ondervinden wat dapper is.
Doorgaan aan de andere kant.
Onderdeel daarvan is een beetje hulp vragen om dit op een rijtje te zetten, te categoriseren en te archiveren in mijn computertje onder mijn schedeldak.
Gezocht: mentale informatiemanger en archivaris.

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Advertenties

18 thoughts on “Gezocht: mentale archivaris

  1. Jasses meis, moest je je zo aanmelden en kreeg je alleen instructie van die machine? Zeker bij dit soort zaken, hoort er een lieve receptioniste te zijn, die je welkom heet en die zegt bij welke machine je moet wachten. Wat ben ik blij met ”mijn” instituut. Zelfs de toestellen hadden een naam dus je mocht wachten bij de Florence of bij de Sepia. In wezen kom je natuurlijk voor hetzelfde, maar c’ est le ton qui fait la musique.

    En hoe je met alle loskomende emoties moet omgaan, ik zou het niet kunnen zeggen. Doe het gewoon op zijn Repels en dan komt het goed. Je bent genezen en zet dat nu maar vast in je koppie, het gaat goed met mamma, al zal het voor je Daltons weer wennen zijn (voor jou ook )
    Besef van alles wat je is overkomen en waar je geen enkele zeggenschap over had, zal nu zeker doordringen . Maar je kunt dat op je gemak zien te verwerken, af en toe een huilbui, af en toe een onredelijke uitval, met vallen en opstaan, schik je je weer in het gewone leven.
    Steeds bij controles zul je weer even de zenuwen hebben, maar hoe langer die uitslagen goed zijn, hoe beter je daar mee om zult gaan.
    Ik kan je nu wel weer sterkte wensen, maar denk er aan, moed vind je meestal op een plaats waar je het acuut nodig zult hebben.

  2. Ik voel me ook zo hulpeloos, ik kan niks doen om je beter te laten voelen… Dat hebben de mensen die nog dichter in je omgeving zitten natuurlijk ook en en die hebben ook nog hun eigen verwerkingsstuk te behappen. Maar je doet het, je doet het Repelstyle en dat is de beste stijl voor jou. Af en toe in je leven kom je jezelf verschrikkelijk tegen. En dan: ga je jezelf uit de weg of ga je er wat mee doen? Ik twijfel er niet aan dat je er wat mee doet, wat goeds, maar het kost tijd. De kinderen kunnen wel een stootje hebben met twee ouders die van ze houden. Ze kunnen vaak meer verwerken dan je denkt. Ze hebben ook het recht om ongerust te zijn en daar ZELF iets mee te doen. Sommige dingen ZIJN ook gewoon verdrietig of angstig, dat kan je niet ontkennen tegenover jezelf, maar ook niet tegenover je kinderen…….
    Je bent nog niet geland, dat is duidelijk, maar je voelt de klap van de landing wel al. Geef het de tijd, geef het de tijd en wees lief en verdraagzaam tegenover jezelf en de anderen. Ik heb er alle vertrouwen in dat jij dit goed gaat verwerken en je Daltons ook, op hun manier. Sterkte!!

  3. Ik heb niet zo vaak wijze woorden bij de hand, en nu heb ik ze ook niet. Ik kan niets beters verzinnen dan ‘sterkte’, terwijl ik denk, weet dat dat de lading niet dekt. Noem het maar niet dapper, ik noem het ook niet zo. Want als je zoveel km gaat rennen met zoveel shit in je lijf en in je kop, excusez le mot, maar dan vind ik dat de overtreffende trap van dapper. Als ik een pet had, nam ik hem diep voor je af. (voor wat het waard is)

  4. Meis, je hebt het harstikke goed gedaan en doet dat nog steeds. Dat fundament is er nog alleen is het met grote brokken bezaaid. Dat waren al die muurtjes en muren die zijn opgebouwd gedurende je leven. Je bent terug bij je kern. Je basis, je mannen, jezelf. Ik heb met heel veel bewondering gelezen, gevolgd en meegeleefd. Je bent sterk, ook nu je je klein en nietig voelt. Liefde, houvast en rustig van elkaar genieten. Voor je het weet heb je weer een huisje omgebouwd die de boze wolf niet meer omver blaast. Dikke knuffel en wees jezelf in alles. Je mannen hoeven en willen niets anders.

  5. Och meissie.. dit IS dapper, wat je doet en zoals je het doet. Gewoon, doorgaan, met die tranen in je ogen op de fiets zitten, je dalton optillen en een kort lontje hebben, boos worden over die tas in de gang en de boel knuffelen. Het leven gaat door, jij gaat door – met de verwerkingsmomenten. Neem het maar zoals het komt, dan hebben jullie allemaal het snelst weer vaste grond onder de voeten.

  6. Hoi Repel,

    Als je een steen in het water gooit duurt het heel lang eer alle golfjes en rimpelingen verdwenen zijn. Dat is bij jullie allemaal gebeurd en nu komen die golfjes ook nog tegen elkaar aan en geven weer nieuwe golven/rimpelingen. Het gaat nog een hele tijd duren voor het water weer kalm is. En zelfs het minste kiezeltje dat erin valt/komt/wordt gegooid brengt die hele boel weer op gang.

    Doe de dingen waar je je goed bij voelt……… rennen?!…… en wees een beetje egocentrisch.
    Vertrouw op de kracht in je Daltons om hiermee om te kunnen gaan. Ze hebben vast wat Repelgenen geërft 🙂

    Warme groeten,

    Dorothé

  7. Hou vol meis! Je bent volgens mij een ‘denkend’ typje, maar vergeet je gevoel niet in dit proces. Blijf naar je gevoel luisteren – dan komt het hoe dan ook, goed. Uiteraard wel op jóuw Repelmanier…

  8. Het zal nog wel even tijd kosten eer het allemaal bezonken is… Maar dat geeft niet, je hébt in ieder geval nog die tijd! Het is je gegeven, het is je gegund. Niet teveel denken, lieverd. Los laten, bezinken laten, niet te snel willen. Het komt. Heus!
    En soms… soms gaan er momenten komen dat je denkt: ‘Wat moet ik doen? Komt het ooit nog wel goed? Zou het ooit nog wel normaal worden allemaal??’ En dat wordt het niet… nooit. Maar ook dat is niet erg, want het krijgt een plekje in je leven. In je hart. Ook bij de jongens en de bevelvoerder…
    But it takes time… what’s new? 😉
    Ik ben nog steeds trots op je, en dat mag jij ook zijn. De rest komt wel. Vanzelf. Dus… laat maar los!!
    Xxx

  9. Ach lieffie, kippenvel van dit logje. Want zolang je in die rollercoaster zit, dan móet je mee. Je kunt niet halverwege uitstappen. Maar nu zit je in de Pagode (of zoiets) en die gaat heel langzaam omhoog en draait heel langzaam rond en gaat weer heel langzaam naar beneden en dat geeft je de tijd om te denken en te realiseren en te voelen. Dat is heftig, maar zal -vermoed ik- uiteindelijk ook louterend werken. Je bent een sterk mens. Juist ook door dit logje te schrijven. We zien elkaar snel meis. En dan is het al juni!

  10. Lieverd… het blijft even mistig hè.. logisch.. je hebt nog al wat te verstouwen gekregen.. geef het tijd, … praat, schrijf, schreeuw en niet alleen aan de oppervlakte…., haal hulp.. voor de tegel te zwaar wordt om alleen op te tillen.. knuffel en een virtuele hug

  11. Ik kan eigenlijk niets zinnigs zeggen, dan dat je alles prima op een rijtje hebt, maar dat alles een beetje moet bezinken en een plekje (in dat archief??) moet krijgen.

    Ik sta wel verbaasd dat de tijd zo is omgevlogen… wat is er veel gebeurt in zo’n korte tijd…. is dus niet gek dat je schouders omhoog flopsen en je armen in de “ik weet niet” stand staan… Doe rustig aan, elke keer een stapje… je hele gezin…

  12. Jeetje meis wat ben je verbrand, hoop dat dat inmiddels al wat minder vurig is! Wat de rest betreft, iedereen zegt het al, je doet het supergoed, neem je tijd jij en je mannen komen er wel! xxxxxx
    Ps Ik moest bij de “ik begrijp er niks van” erg aan Jochem Meijer denken jij ook toen je het typte? Ik zat laatst eens op Jochem zijn twitterpagina te kijken, en zag daar een tweet van hem aan jou staan, LEUK!!

  13. Het perron verlaten is zeker zo eng als het moment van instappen. De periode van “herbeleven” begint en je wordt “losgelaten”. Nu moet je zelf stap voor stap het vertrouwen weer terug zien vinden en jij niet alleen, dat heb je gemerkt.
    Kanker stapt in een split second je leven in, vertrekken daar doet hij wat langer over.
    Ik hield er een nieuwe lijfspreuk aan over ik doe hem je kado:
    “Wanneer je van je leven een feestje wilt maken zul je zelf de slingers op moeten hangen”. Ik hoop dat jullie snel aan het versieren kunnen gaan. X

  14. Hallo lieve Repel.
    Kippenvel van dit logje.
    Heel erg veel sterkte weet er niet veel te zeggen.
    Heel dapper hoe je dit hebt weerstaan en nog steeds doet.
    petje af voor je.
    Jullie tijd komt wel,vergeten zal je het nooit.
    Je doet het op je eigen manier en dat is ook goed.
    Heel veel knuffs voor je.
    Liefs Cathleen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s