Hoeveel beschermengeltjes kan een mens verbruiken?

Ik geloof er niet in, maar stel dat een mens aan de start van zijn leven een x aantal beschermengeltjes krijgt, een aantal freebee’s, een aantal escapes…dan zijn wij ze er in 2012 er in een absurd tempo doorheen aan het jagen.

Gisteren liep Draakje van de trap naar beneden. Hij was er al bijna. Wij stonden nog bovenaan de trap. Draakje was boos en mopperde en wilde zijn zin krijgen. Hij wilde zijn buttons, maar wij wisten niet waar ze lagen en we hadden geen zin tijd om ze te zoeken in het spitsuur dat hier de ochtend heet. Elke tree hield hij in, draaide zich om en keek omhoog en dreinde hij dat hij zijn buttons wilde.

De Bevelvoerder stond op de derde tree en ik stond nog bovenaan, toen ineens, zonder schijnbare oorzaak een hamer van de zoldertrap naar beneden viel. En hij kwam één trede voor Draakje terecht. Een serieus zware hamer die rakelings langs hem viel en met een keiharde klap neerkwam en door stuiterde naar beneden. Het scheelde centimeters met Draakje.

De Bevelvoerder en ik keken elkaar secondenlang aan zonder iets te zeggen. Ik vermoed dat dezelfde beelden door onze hoofden flitsten. Die hamer lag daar, even neergelegd om later mee naar boven te nemen. Maar gisteren, weken na dat moment, lag hij er nog. Het was nooit in ons opgekomen dat dit kon gebeuren. Maar die zoldertrap is open. Had Spelmaker hem aangetikt of een van de katten en lag hij ineens op scherp? Het doet er niet toe. En Draakje? Die heeft niks in de gaten gehad, die ging zonder pauze door met dreinen om zijn buttons.

’s Avonds woog ik de hamer en mat ik op vanaf welke afstand die hamer de schedel van Draakje had kunnen raken. Vervolgens pakte ik mijn rekenmachine. Die hamer zou zijn schedel met 23 kilometer per uur geraakt kunnen hebben. Hij zou er dwars doorheen zijn gegaan. Ik durf de rest niet eens te typen

2012. Een op-een-haar-na-brand midden in de nacht, dankzij controle geen uitgezaaide borstkanker…en nu die hamer. Het is O.N.G.E.L.O.F.E.L.I.J.K.

Ik geloof heilig in toeval, niet in beschermengeltjes. Or do I?

A decision that is almost, but not quite, entirely unlike Repel

Ik koos een poosje terug het nummer van de verpleegkundige van de mammapoli.
De vertrouwde doorrookte stem nam de telefoon op.

Ik had/heb op voorzichtig biggelende tranen na nog niet gehuild om dit feestje vanaf 14 februari, en toen ik vertelde waarom ik belde, brak tot mijn totale ongenoegen mijn stem. Er kwam een biggelende traan.

Met enige moeite om mentaal stabiel over te komen, gaf ik aan dat ik aan het eind van de binnenstebuitenwereld enige moeite heb weer te landen in de gewone wereld.
Dat ik wat *kuch* hulp nodig heb om mijn normale leven weer op te pakken.
En in plaats van een negatief verbaasd: “en het lukt u niet? maar het stelde bij u toch niks voor?”, kreeg ik een volkomen vanzelfsprekende “du-huh wat dacht je zelf!” reactie.

Dus toen zat ik ineens maandag op een stoeltje in een nieuwe gang van het ziekenhuis te wachten tot ik werd opgehaald.
Door een psychotherapeut.
Ik was nerveus en slingerde een tweet de wereld in en kreeg een hartverwarmende #foroldtimessake Potje Met Vet Wachtkamerzingen Salvatius Style.
DANK JE WEL SALVATIUS! Wel off topic, niet terzijde!

Enfin, toen het tijd was voor mijn afspraak kwam er ineens een hond de hoek om.
Een hond met een geleidestelsel en een tag “GELEIDEHOND”.
Die had ik niet zien aankomen! Zeg maar.
Hondje ging bij me zitten en legde zijn kop op mijn been.
Twee seconden daarna kwam de psychotherapeut in haar elektrische rolstoel de hoek om.

Het ijs was gebroken. Zenuwen-shmenuwen.
Het hondje is geen “prop” en geen hulpmiddel; ze heeft het hondje nodig om op haar werk te komen….maar oh my lord, het hondje werkt.
Hij heet Ben.

En tijdens het kennismakingsgesprek zat Ben naast me, of onder de stoel, of met zijn kop op mijn dij, of met zijn poot in mijn hand.
En zij is nog beter dan Ben. Kan je nagaan.
En dat is geen belediging, als je me kent weet je dat ik het meen.
Daarbij, ze spreekt mijn taal.

Ik ben een bèta in een alpha wereld, en wellicht ben ik gewoon ook een rare, ben ik gewoon een gekke Repel in de wereld, maar deze dame sprak mijn taal. Ze sprak bijvoorbeeld iets uit waar ik mijn vocabulaire nog niet om had weten te buigen. Ik sprak mijn vertrouwensbreuk met mijn lijf uit…..maar dat dekt niet helemaal de lading. Ze zei:

Hey, je leven werd ter discussie gesteld

Nou ja, dat dus.
Ze zei nog veel meer.
En we gaan nog veel meer praten.

Dit logje heeft kop noch staart…
En ik ben met name blij met het ” noch staart” gedeelte…

Met angst en beven: grote, grote zorgen Repel Style

Ze liet Spelmaker gymmen in zijn onderbroek terwijl hij al 9 jaar oud was.
Hij had gesmeekt zijn vergeten gymtas te mogen halen in het andere gebouw, in zijn spijkerbroek te mogen, desnoods aan de kant te mogen zitten.
Maar nee. Niets van dat alles mocht. Hij moest in zijn onderbroek gymmen.
En hij werd niet alleen uitgelachen door zijn eigen klas.
Toen hij werd uitgelachen door de meisjes van groep 5 vanuit hun kleedkamer moest hij in zijn onderbroek naar die kleedkamer om die deur dicht doen.
Hij had gesmeekt of iemand anders dat mocht doen.
Maar nee: hij moest in zijn onderbroek lopen naar degenen die hem uitlachten.

Mijn lieve, verantwoordelijke Spelmaker. Die niet stout was, niet brutaal was.
Vermangeld door een tuthola van 1.55 m.
#ikrukhaarhoofderaf

Spelmaker verveelde zich te pletter, was aan het onderpresteren.
Maar durfde het niet te zeggen.
Maar thuis huilde hij dat hij niet vooruit mocht werken van haar.
Ze zei dat hij nooit als eerste klaar was, dus zo pienter was hij niet?
Nee muts, hij heeft faalangst; dank je de koekoek dat hij nooit als eerste klaar is!
#ikrukhaarhoofderaf

Ze plaatste hem uit zijn klas op weg naar de volgende groep.
Vier vrienden bruut uit elkaar gerukt, alle vier moesten ze huilen.
Maar nee, dat zag ik verkeerd.
Ik moest het zien als een kans voor Spelmaker.
De brave slimme leerling geplaatst bij de zittenblijvers en de onaangepasten.
Was het om de volgende juf te ontlasten of was het uit wraak naar mij omdat ik haar bloed wel kon drinken?

#ikrukhaarhoofderaf

En nu? Nu komt Wijzemans bij haar.
Wijzemans, die slimmer is dan 99% van alle mensen.
Wijzemans, die zich anders ontwikkelt dan de rest van ons stervelingen.
Wijzemans, die moet leren dat ons laddertje niet zo hoog reikt als dat van hem.
Wijzemans, die emotioneel met zijn op een haar na 7 ver uit de pas loopt met zijn intelligentie.
En die tuthola mag dat kwetsbare mannetje de komende 2 jaar (!) gaan begeleiden.

Toen ik die klassenindeling kreeg vandaag was mijn weekend grondig, maar dan ook heul grondig verziekt.

Een hele gore avond.

Wat vooraf ging

Gisteravond was “zo’n” avond. Ik twitterde er wat over toen ik ineens een tweet terug kreeg: “dat schreeuwt om een #logje”.
Ik draaide mijn gezicht met een rukje iets opzij
terwijl ik fronzend naar het scherm bleef kijken.

Verhip.
Dat zou normaal gesproken direct mijn invalshoek geweest zijn, maar nu schoot het me gewoon niet te binnen dat ik er een heel leuk verhaaltje over kon loggen. 

Ik ging naar mijn log.
Laatste logje van 6 juni.
Ik keek naar mijn vingers.
Morgenochtend, beloofde ik mezelf. Morgenochtend.
Heb ik het nog in me? Een logje dat nergens over gaat,
maar waarvan je hoopt dat mensen er om moeten glimlachen? 

***

Een hele gore avond.

Met een titel als dit heb je meteen je lezers te pakken! Het zal het ook fantastisch doen op google en andere zoekmachines en Joost mag weten wat voor bezoekers ik ermee trek! Net zoals destijds met mijn logje over de buurman en de tattoo op mijn billen . Maar het is waar: wij hadden een heule gore avond.

Het begon met Wijzemans en de pijn in zijn buik. Na alle jaren van obstipatie, ziekenhuisdrama’s en k.lysma’s zochten we het euvel direct in het p.oepen en we bonjourden hem  voor 5 minuten naar de wc. Zonder succes. Maar tijdens het tandenpoetsen bleef hij klagen. Wij stonden inmiddels in standje geïrriteerd. Het was vast tijdrekken, of aanstelleritis, en we spoorden hem aan op te schieten.  Maar toen, toen ineens kwam het. Al projectielbrakend ging Wijzemans dramatisch over zijn nek. (Projectielbraken doet het vast ook fantastisch op google!). Met grote golven kwam de zure pizza van enkele uren eerder eruit. Op de badkamervloer, over mijn blote voeten in mijn slippers, over de douchedeur, de badkamerkastjes, zijn tandenborstel, hem zelf…kortom: over alles. En die lucht mensen, die lucht. Ik kan zoiets niet opruimen zonder te kokhalzen.

Een half uurtje daarvoor had Draakje de grote korst die op zijn voorhoofd had gezeten in zijn handje en zei dat hij er vanzelf was af-genezen. De bloedende wond op zijn voorhoofd verraadde echter een andere oorzaak. Ik kreeg de korst in mijn handen gedrukt. Een volslagen hygiënische en niet-blegh incident in het licht van het projectielbraken kan ik jullie verklappen. Maar een half uur na het projectielbraken kwam Draakje naar beneden. Ik had de bonk wel gehoord en was al van plan naar boven te stieren om te zeggen dat hij zijn bed in moest, maar hij was me voor en kwam naar beneden. “Mijn bed zei krak, zomaar spontaan.”  Okay, wellicht is dat niet goor, maar het was wel zo’n *zucht* momentje…dit gaat “zo’n” avond worden. Al trampolinespringend was Draakje door zijn bed gezakt.

Met een zucht kroop ik weer achter de computer. Dan maar even online shoppen. Maar zelfs H&M liet me de in de steek die avond. Uiteraard, zou ik bijna zeggen op “zo’n” avond. De Bevelvoerder was weg met het hondje en ik keek verbaasd op vanachter mijn beeldscherm toen hij in no-time alweer terug was. Hij mopperde flink en ik zag Fletcher zo schuldbewust kijken als in haar vermogen ligt. Ze had een dode vogel gegeten. De Bevelvoerder had haar proberen te weerhouden, en ze wist dat ze fout zat, maar die vogel moest en zou ze hebben. De straf nam ze maar voor lief. Niemand weet hoe dood die vogel was, lees: hoe lang die vogel al dood was. We namen aan dat dat kotsen zou worden. Ik zei de Bevelvoerder dat ik bereid was heel veel taken over te nemen, maar die kots ging ik niet opruimen, no way. Ach, zei de Bevelvoerder, na Haiti stinkt niks meer. Zo schuldbewust als in mijn vermogen lag, moest ik toch concluderen dat ik de eventuele kots-to-come van de hond echt niet zou kunnen opruimen! Even later lag het hondje in diepe slaap en ik lag klaarwakker in bed, oren gespitst op onheilspellende geluiden van beneden. Ze kwamen niet.

Vanmorgen liep ik met lood in mijn benen naar beneden. Er kwam me geen geur tegemoet. So far so good. Met een angstige blik keek in de bench. En daar zat gewoon een hele blije Fletcher me kwispelend aan te kijken. Gaan we lopen, baas? Nu? Gaan we nu uit? Nu, NU, NU? Baas? Ik ben zo blij je te zien baas! De bench was schoon. En we maakten een heerlijk rondje. Ze at geen poep, ze at geen vogels, ze sprong tegen niemand op. Wordt dit vandaag zo’n dag? Zo’n leuke dag? De dag dat we vieren dat we 12 1/2 jaar samen zijn? Alsnog onze verjaardagen vieren? En het feit dat ik kankervrij ben? En dat iedereen komt en dat het leuk is? Zo’n dag?

Blogspiratie

Je komt best wel wat tegen, zo zoekend naar de draad van je leven.
Jezelf, zo af en toe, om maar eens wat te noemen!
De meeste lui in mijn directe omgeving denken dat ik flink wat heb meegemaakt in 2012.
En ik doe meestal ook reuze normaal en vrolijk en draaf 40 tot 60 kilometer per week.
De wereld weet stiekem niet dat ik er er nog midden in zit.
Ik heb namelijk ontdekt dat die extra toegift in dit verhaal wederom een achtbaan is.
Ik dacht dat de zaallichten zouden aangaan na een teleurstellend concert en na een teleurstellende toegifte, maar nee, ze moesten nog een keer terugkomen voor nog een toegift.
Ik kom mezelf tegen.
Dat, en een heleboel logjes.

Ik heb alle logjes over mijn tiet….nee, stop. Ik heb weer vriendjes gemaakt met haar; mijn borst. Mijn borst dus. Ik heb alle logjes over mijn borst verzameld. Op zijn minst voor mezelf. En op z’n een na minst voor de Daltons. Mocht het ooit eens terugkomen met een andere prognose en als het anders afloopt. Dat ze weten hoe het was, hoe ik was. En stiekem met een halve gedachte voor een groter doel. Met een inleiding en een slot. Dan zou een logje als dit logje de inleiding van het verhaal kunnen zijn.

Zoekend naar alle logjes die ik schreef over Knobbels In Tiet (mijn KIT dus, zoals ik ze destijds noemde), kwam ik een heleboel andere logjes tegen. Ik wilde oorspronkelijk eigenlijk alleen maar alle logjes over mijn borstkanker verzamelen. Dat begon dus met alle logjes sinds De Grote Onverwachte Foute Uitslag van 14 februari dit jaar. Maar ik realiseerde me al vrij snel dat het verhaal pas compleet is als ik mijn haat/liefde verhouding met mijn tiet borst en haar knobbels van daarvoor includeer. Want De Grote Onverwachte Uitslag van 14 februari kan je alleen maar in context plaatsen als je weet van de Grote Alarmbellen van 1998 en de operatie, de Grote Alarmbellen van 2002 en die operatie en de Grote Alarmbellen van 2009….en de Totale Weigering van die operatie. Want zonder die Weigering had ik nu geen kanker gehad…maar anderzijds ook geen borsten meer. Ik ben daar nog niet helemaal over uit: ben ik blij of boos? The jury is still out…

Al zoekend naar de draad van mijn leven, zoekend naar het verhaal dat ik wil omvatten en afronden en archiveren, al zoekend in logjes vanaf 2006, zie ik tevens de oude draad van mijn leven in de absurde hoeveelheid logies die ik heb geschreven. Ik lees veel (want ik schrijf veel, ik zie Ritchie beamend knikken als hij dit zou lezen) en d’r is een boel te overdenken.

Maar zonder analytische slagen kan je al heel snel twee simpele onweerlegbare conclusies trekken: Ik log momenteel niet met immens plezier over kleine zaken, nutteloze zaken, totally unrelated zaken met kwinkslagen zoals ik jarenlang wel deed, column style. Dat, en ik reageer nul op andere logies daar waar ik jarenlang heel trouw en met immens plezier minimaal 30 logies per dag van een reactie voorzag.

Elke vezel in mijn lijf voelt dit dat dit zo is, dat ik het niet doe, niet kan, niet wil. Maar waarom? Daar wil ik mijn vinger achter zien te krijgen; dat is onderdeel van het zoeken naar de draad. Een begin van een idee heb ik al wel. Naar werk fietsen was zo absurd normaal na 79 dagen  in de binnenstebuiten-wereld, dat loggen over het trekken van de stekker uit de avond4daagse net zo surreëel zou zijn geweest, dus deed ik het niet. Reageren op logjes is helemaal anders, maar misschien wel precies zo. Ik heb moeite met de normale wereld en normale logjes….de normale wereld is momenteel te absurd voor me en reageren op een normale manier klopt zo niet dat mijn handen niet eens richting toetsenbord kunnen. Anderzijds heb ik ook moeite met leed. Als je zelf geen reserves meer hebt, is het lastig het voor een ander op te brengen. Je kan leed niet wegen, maar zowel minder erg als erger dan ik, is nu gewoon lastig.

Het dekt de lading niet: ik zit in de buurt, maar ik heb hem niet scherp. Ik heb die draad soms vast, maar het is te blurry om hem door het oog van de naald te krijgen.

Gisteren op de eerste controle bij radiologie verwoordde de arts dat ik er lichamelijk, conditioneel gezien belachelijk goed aan toe ben.
Ze stond perplex. De misselijkheid, de vermoeidheid, zelfs de genezing van de brandwonden…ik zou er aan alle kanten niet zo goed aan toe moeten zijn.
Nou ja, wel als je denkt dat ik er dit jaar al ruim 1100 kilometer op heb zitten, inclusief een marathon.
I run for life is letterlijk.
Lopen redt mijn leven.

Maar ze waarschuwde me ook. Je bent er lichamelijk te goed aan toe en je kan rationeel te goed beredeneren wat het emotioneel doet met een mens. Maar hey….die emoties zelf?
Dat antwoord moest ik haar verschuldigd blijven.
De laatste keer dat ik serieus een potje heb gegriend om dit hele concert met alle toegiften?
Oei, daar vraag je me wat….
Janken om bijzaken ja…maar dit concert en die godvergeten toegiften die maar blijven komen? Hmmmm…..

De recensies zijn binnen!

Mijn kapper: Dus je bedoelt, u-huh….en dan ook echt je oren vrij? Dus je wilt…..u-huh? En bedoel je echt opknippen of laagjes? Dus die lok moet, ja, u-huh, ja, dan wordt die lok het idee. Meis, komt goed, gaan we doen!

Bevelvoerder via whatsapp: kinky
Dinnetje na zien fb: you look amazing
Collega: Lachuh!
Andere collega: wow!
Nog andere collega: chique!

Spelmaker: Mam, vet cool!
Wijzemans: Je bent net een DJ!
Wijzemans: Je bent mooi mama!

En ik? Wat vind ik ervan?

Ik en de Bevelvoerder hebben nieuwe trouwringen, ik ben kankervrij, ik heb een nieuwe coupe….een nieuwe start!

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us