Blogspiratie

Je komt best wel wat tegen, zo zoekend naar de draad van je leven.
Jezelf, zo af en toe, om maar eens wat te noemen!
De meeste lui in mijn directe omgeving denken dat ik flink wat heb meegemaakt in 2012.
En ik doe meestal ook reuze normaal en vrolijk en draaf 40 tot 60 kilometer per week.
De wereld weet stiekem niet dat ik er er nog midden in zit.
Ik heb namelijk ontdekt dat die extra toegift in dit verhaal wederom een achtbaan is.
Ik dacht dat de zaallichten zouden aangaan na een teleurstellend concert en na een teleurstellende toegifte, maar nee, ze moesten nog een keer terugkomen voor nog een toegift.
Ik kom mezelf tegen.
Dat, en een heleboel logjes.

Ik heb alle logjes over mijn tiet….nee, stop. Ik heb weer vriendjes gemaakt met haar; mijn borst. Mijn borst dus. Ik heb alle logjes over mijn borst verzameld. Op zijn minst voor mezelf. En op z’n een na minst voor de Daltons. Mocht het ooit eens terugkomen met een andere prognose en als het anders afloopt. Dat ze weten hoe het was, hoe ik was. En stiekem met een halve gedachte voor een groter doel. Met een inleiding en een slot. Dan zou een logje als dit logje de inleiding van het verhaal kunnen zijn.

Zoekend naar alle logjes die ik schreef over Knobbels In Tiet (mijn KIT dus, zoals ik ze destijds noemde), kwam ik een heleboel andere logjes tegen. Ik wilde oorspronkelijk eigenlijk alleen maar alle logjes over mijn borstkanker verzamelen. Dat begon dus met alle logjes sinds De Grote Onverwachte Foute Uitslag van 14 februari dit jaar. Maar ik realiseerde me al vrij snel dat het verhaal pas compleet is als ik mijn haat/liefde verhouding met mijn tiet borst en haar knobbels van daarvoor includeer. Want De Grote Onverwachte Uitslag van 14 februari kan je alleen maar in context plaatsen als je weet van de Grote Alarmbellen van 1998 en de operatie, de Grote Alarmbellen van 2002 en die operatie en de Grote Alarmbellen van 2009….en de Totale Weigering van die operatie. Want zonder die Weigering had ik nu geen kanker gehad…maar anderzijds ook geen borsten meer. Ik ben daar nog niet helemaal over uit: ben ik blij of boos? The jury is still out…

Al zoekend naar de draad van mijn leven, zoekend naar het verhaal dat ik wil omvatten en afronden en archiveren, al zoekend in logjes vanaf 2006, zie ik tevens de oude draad van mijn leven in de absurde hoeveelheid logies die ik heb geschreven. Ik lees veel (want ik schrijf veel, ik zie Ritchie beamend knikken als hij dit zou lezen) en d’r is een boel te overdenken.

Maar zonder analytische slagen kan je al heel snel twee simpele onweerlegbare conclusies trekken: Ik log momenteel niet met immens plezier over kleine zaken, nutteloze zaken, totally unrelated zaken met kwinkslagen zoals ik jarenlang wel deed, column style. Dat, en ik reageer nul op andere logies daar waar ik jarenlang heel trouw en met immens plezier minimaal 30 logies per dag van een reactie voorzag.

Elke vezel in mijn lijf voelt dit dat dit zo is, dat ik het niet doe, niet kan, niet wil. Maar waarom? Daar wil ik mijn vinger achter zien te krijgen; dat is onderdeel van het zoeken naar de draad. Een begin van een idee heb ik al wel. Naar werk fietsen was zo absurd normaal na 79 dagen  in de binnenstebuiten-wereld, dat loggen over het trekken van de stekker uit de avond4daagse net zo surreëel zou zijn geweest, dus deed ik het niet. Reageren op logjes is helemaal anders, maar misschien wel precies zo. Ik heb moeite met de normale wereld en normale logjes….de normale wereld is momenteel te absurd voor me en reageren op een normale manier klopt zo niet dat mijn handen niet eens richting toetsenbord kunnen. Anderzijds heb ik ook moeite met leed. Als je zelf geen reserves meer hebt, is het lastig het voor een ander op te brengen. Je kan leed niet wegen, maar zowel minder erg als erger dan ik, is nu gewoon lastig.

Het dekt de lading niet: ik zit in de buurt, maar ik heb hem niet scherp. Ik heb die draad soms vast, maar het is te blurry om hem door het oog van de naald te krijgen.

Gisteren op de eerste controle bij radiologie verwoordde de arts dat ik er lichamelijk, conditioneel gezien belachelijk goed aan toe ben.
Ze stond perplex. De misselijkheid, de vermoeidheid, zelfs de genezing van de brandwonden…ik zou er aan alle kanten niet zo goed aan toe moeten zijn.
Nou ja, wel als je denkt dat ik er dit jaar al ruim 1100 kilometer op heb zitten, inclusief een marathon.
I run for life is letterlijk.
Lopen redt mijn leven.

Maar ze waarschuwde me ook. Je bent er lichamelijk te goed aan toe en je kan rationeel te goed beredeneren wat het emotioneel doet met een mens. Maar hey….die emoties zelf?
Dat antwoord moest ik haar verschuldigd blijven.
De laatste keer dat ik serieus een potje heb gegriend om dit hele concert met alle toegiften?
Oei, daar vraag je me wat….
Janken om bijzaken ja…maar dit concert en die godvergeten toegiften die maar blijven komen? Hmmmm…..

Advertenties

31 thoughts on “Blogspiratie

  1. Het moment komt, lieverd. Het moment dat jij gaat grienen komt. Dat is niet iets om tegen op te zien, dat werkt bevrijdend. Heb vertrouwen in je emoties zoals je dat had en hebt over je ratio. Je emoties zijn net zulke topwijven als jij bent, net zulke kanjers. Nogal wiedes want jij bent hen. (#duh) Vertrouw ze. Ze komen als ze moeten komen en ze gaan je een keer echt laten grienen. Helaas staan ze alleen niet in een soort spoorboekje. Ze komen onverwacht. Niet op gaan wachten dus. Ooit komen ze. Bij totale ontspanning. Neem je tissues mee op vakantie? Niet dat je dan op ze moet gaan zitten wachten, trouwens.
    Had ik al gezegd dat je niet op ze moet gaan zitten wachten?
    Vertrouw jezelf. Je emoties net zo hard als je ratio. Ze komen.
    En jij, kanjer jij, gaat zalig zitten grienen.
    Dikke kus.

  2. Weet je, ik vind het zo knap hoe je alles omschrijft. Die radertjes in jouw hoofd maken momenteel overuren en dan toch zo treffend op kunnen schrijven hoe en wat. Zodat wij die aan de zijlijn staan het toch kunnen begrijpen. Als ik dat hele proces zo zie dat dus al in 1998 (!!!) begon en zie hoe jij ook nu nog steeds vecht en worstelt (voor zover ik dat natuurlijk kan beoordelen van veraf, gelukkig zie ik je volgende week weer) dan rest mij niets anders dan een heel diepe buiging.
    Je schrijft: ben ik blij of ben ik boos? Ik snap dat het zo gaat, dat je je dat soort dingen ook af gaat vragen, af zult blijven vragen waarschijnlijk. Spijt hebben van beslissingen die je destijds met je volle verstand nam en die was gebaseerd op de informatie die je toen had en kreeg is zo jammer, hoe begrijpelijk ook. Ach, die radertjes in jouw hoofd, ik zou ze graag wat langzamer willen laten draaien. Of zou het proces dan (nog?) langer duren? Dit logje schrijven is ongetwijfeld een stukje verwerking lijkt me. Alles op een rijtje, dat wil de analyticus in jou zo graag niet waar? En het ordenen voor je mannen. Wat goed, wat mooi. Je was al een mooi mens, maar hoe raar het ook klinkt, je ziekte heeft je nog een stuk mooier gemaakt. En een voorbeeld voor velen. Dank je wel.

  3. Tja wijfie, het gaat stap voor stap. Millimeter per millimeter. En niemand, maar dan ook niemand die het tempo voor jou kan bepalen. Het is net als hardlopen dat je doet. Jij bepaalt hoe snel je gaat, hoe vaak je traint, hoe veel je onderweg stopt. Rust. Of niet… Dus…. het is niet gek! We veroordelen je niet. We beoordelen je niet. Of nee, wacht, dat is niet goed. Ik beoordeel je wel. En,… ik heb nieuws voor je: je bent ‘geschikt’ (om maar even in onze thuistaal Defensie te blijven)!
    🙂
    Tot volgende week!!! *knuffel*

  4. Ik snap je wel … Een beetje dan toch, want het is zo anders en toch ook soms hetzelfde bij mij, hoewel!!!
    Ik heb geen kinderen, geen gezin, geen salto’s voor wie ik schrijf of iets wil achterlaten… Toch schrijf ik ook om niet te vergeten en niet vergeten te worden, of zoiets!
    Ik zit er al 4 jaar in, in de mallemolen, de achtbaan, ik ren niet meer aan 60, zelfs geen 40 km per uur door het leven, het is niet zo dat ik het leed van anderen er niet bij kan, wel integendeel, het leidt me vaak net even af van her mijne, maar ik ben gewoon vaak veel te moe om te bloggen of te reageren…
    En de emoties, oh , daar heb ik intussen best mee leren omgaan… En toch!!!
    Ik denk dat je het goed doet meid, op jouw manier, op de repelmanier, en dus goed!!!
    Je komt er wel, waar dan ook! Je schrijft het hier alvast prachtig neer!
    Ik snap je, denk ik , tenminste een klein beetje… Maar ik mis je wel!
    Go in girl, go on!!!

  5. Ik begrijp het wel, heb natuurlijk niet zo iets heftigs meegemaakt (gelukkig) maar ook met andere dingen die voor mij relatief heftig zijn gaat het zo dat je even anders tegen de normale zaken aankijkt, en je even niets zegt, of denkt. Het zal allemaal wel een keer bezinken en uiteindelijk kom je er wel uit. Je bent lekker bezig, ook mooi te lezen hoe het werkt zo in je hoofd.

  6. Soms zit je hoofd te vol voor anderen, dat moment van ruimte voor hen, komt vanzelf wel. Het zij morgen, het zij over een maand, het zij op een ander moment maar ergens daartussen zul je vast een aantal emmers nodig hebben vergezeld van een aantal pakken tissues (grootverbruikformaat uiteraard) en wellicht dat met het vullen van die emmers, je hoofd leger wordt om die draad wel weer door het oog te krijgen.

    Heb geduld, het komt vanzelf wel, de volgorde misschien onlogisch maar vast op z’n Repels.

  7. Vol bewondering en met veel respect lees ik dit blog.
    Zo ver als jij bent gekomen met zoveel doorzettingsvermogen.

    Ja, het doorleven van de gevoelens gaat jou ook nog lukken.

    En als ik dat in jouw blogs ga lezen, weet dan dat ik je op afstand een bemoedigende knipoog, een steunende schouder en een opbeurende omhelzing geef!

    Vriendelijke groet

  8. Jij hebt zeker niks aan de tranen die ik op het moment in mijn ogen heb? Zo gaat het: je denkt dat je er bent en dan is er nog een heuvel achter de laatste en misschien wel nog een. Je kunt geen schema hanteren: check verwerkt. Je emotionele verwerking houdt geen gelijke tred met je lichamelijke verwerking en dat geeft die surrealistische kijk op de zaken. Maar hou je maar aan Yvonn vast, want dat moment gaat echt komen, dat moment waarop je echt bevrijdend gaat huilen en helder wordt.
    Nou heb ik toch weer spijt dat ik niet even ben langsgekomen maandag op weg naar het vliegveld of zaterdag toen ik de hele dag in Leiden was geweest……. Eigenlijk wilde ik je niet lastigvallen…… Het is gek, maar ik mis je echt.
    Ik begrijp heel goed dat je wereld verschrikkelijk geshaked is en dat je even je niet kan inleven in bloeiende plantjes en ondeugende kinderstreken. Maar dat gaat heus weer komen, heus, want het hoort bij je om interesse te hebben in wat anderen drijft. Maar nu even niet,,,, Geef het allemaal de tijd, geef het allemaal de ruimte. Je verantwoordelijkheid ligt nu bij jou en je gezin. Meer energie is er op het moment niet over, gewoon niet. PUNT

  9. Het lijkt me logisch dat je niet jezelf bent en nog niet geland. Je zit in een PTSS-achtige situatie momenteel. Geef het tijd en forceer niks. Doe niks waar je niet achter staat en luister uitsluitend en alleen naar je eigen intuïtie. En dan land je wel weer. Waarschijnlijk niet zonder schade 😉

  10. Laat die radartjes maar gaan. We hebben allemaal onze eigen manieren – maar vooral ons eigen témpo – waarmee we de zware zaken aangaan. Twijfel nooit of je ze aan het aangaan bent – dat doe je elke dag als je je ogen open doet – en laat het je ook niet aanpraten. Je eigen weg, je eigen tempo. Hoe loop je anders 1100 km 😉

    Hang in there.

  11. Iedereen zal hier een mening over hebben….over dit blog, ik ook: je bent te streng voor jezelf, dat lees ik in het kleine zinnetje The jury is out…….en dan kan ik nu een heleboel gaan zeggen, maar ik weet zeker dat je dat zelf allemaal ook al bedacht hebt tijdens het lopen, vechten, wachten,…..met en zonder hakken…..kus!

  12. Het komt vanzelf, wanneer jij zelf er klaar voor bent… en dat kan volgende week zijn, volgende maand… of een over een half jaar… Het komt… en dat je zo rationeel bent… je staat misschien nog in de overlevingsmodus… Iedereen heeft zijn ritme… en die van jou is zoals die is…

    Veel sterkte en succes met het zoeken naar de draad…

  13. herkenbaar tot in het bot….ik wilde dat ik je meer kon helpen dan en kel die virtuele knuffel…en nee, ik zeg niet “het komt goed” dat is een dooddoener van de eerste orde….dat weet je zelf ook wel, of niet… en dan is het niet aan de orde.. snap je? iedereen heeft zijn eigen weg, zijn eigen beelden, zijn eigen emoties…je moet er zelf mee klaar zien te komen.. een ander kan dat gelukkig niet oplossen…

  14. Hi Repel,

    Ik heb wel eens een huilfilm opgezet om weer te kunnen huilen. Huilen om de ellende van de anderen was makkelijker dan mijn eigen emoties toelaten. Die film opende de weg naar mijn binnenste. Ik volg je nog niet zo lang, dus ik ken de voorgeschiedenis je KIT dus niet, maar ik zie nu ineens dat er nog veel meer te verwerken is/is geweest. En verder is doorleven geweldig maar ook moeilijk, want alles is niet meer zoals het was voor D-day of hoe je het ook wilt noemen en jijzelf ook niet meer. Sommige dingen zullen blijvend zijn andere tijdelijk. Maar vergeet vooral niet dat je hoe dan ook goed bent zoals je bent!!!

    Warme groeten kun je denk ik nog wel gebruiken,

    Dorothé

  15. Even niet rennen, maar stap voor stap, best lastig, en dat zul je helemaal zelf moeten doen, maar met de wetenschap dat er altijd mensen voor je langs de kant van de weg zullen staan.

  16. Die totale weigering kwam niet van mijn kant: ik zei “sloop de boel maar leeg, ik hoef ze niet meer.” Maar het ziekenhuis weigerde dat: als ze toen naar me hadden geluisterd had ik nu geen kanker gekregen….ik kan wat dat betreft mezelf recht in de spiegel kijken….ik weet niet of ik boos ben op het ziekenhuis of blij ben dat ik mijn borsten nog heb…

    Ontzettend bedankt voor de reacties. Lief en inhoudelijk. Ik heb er heel veel aan, oprecht!

    • He troela… wat als… gelukkig bestaat dat niet, kan dat niet… want zo zijn er zoveel…”Wees voorzichtig met wat je wenst, je zult het maar krijgen…..” , is een gevleugelde uitspraak in onze familie van tante Kee… misschien ook iets voor jou??? Oja er bestaat een antwoord op, ook standaard.. maar dat mag je zelf verzinnen… hahaha, ik ben hem vergeten:)

  17. Lieve Repel,
    ik heb al een hele poos geen blogs meer gevolgd en ook zelf bijna niets meer geschreven. En vandaag dacht ik: “Kom ik ga eens weer wat blogs lezen”.
    En ik ben helemaal ‘flabbergasted’ door wat ik van jou lees. Onverwacht voel ik ineens een knoop in mijn maag.
    Ik begrijp dat je zoekt naar een afrondend verhaal. Maar misschien is dat er niet en spring je van het ene naar het andere draadje.
    Het lijkt me vreselijk ingewikkeld, vermoeiend en nog veel meer. Ik wens je daar heel veel goeds bij!!

  18. Misschien… misschien helpt het om de afronding niet te veel te willen voelen. Sommige emoties laten zich nu eenmaal niet afronden, die draag je gewoon met je mee en veranderen mettertijd tot hun definitieve vorm. Accepteren dat ze er zijn, dat je niet precies weet hoe ze eruit zien en hoe ze zich ontwikkelen; af en toe ernaar kijken, zonder te oordelen of veroordelen…

    Zegt een trouwe (maar stille) meelezer van je blog.

  19. Alles komt op zijn tijd Repel, je lichamelijke herstel was het eerste, daar heb je ook hard aan gewerkt en je hebt het gehaald. Nu komen de emoties er achteraan, die komen zeker en vast, maar ook op hun tijd. Laat je dan gewoon maar gaan, en val je bevelvoerder jankend om zijn hals, zodat hij je vast kan houden en alles er uit laten komen.
    Je wordt door je tranen van binnenuit geestelijk weer schoongespoeld. Het kan even duren, maar het zal wel komen denk ik en dat is alleen maar gezond. Een mens moet zich af en toe eens laten gaan , je hoeft niet altijd sterk te zijn.
    En dat je even geen blogjes bezoek, dat zal iedereen begrijpen.
    Meis gewoon je gevoel laten beslissen wat goed voor je is.

  20. Je kunt het goed verwoorden. Hopelijk ook zo goed verwerken. Dat kost denk ik heel veel tijd. De scherpe kantjes eerst, dan de rest en vervolgens weer het vertrouwen. Jij komt er wel. *Knuf*

  21. Je bent zoals je bent en volgens mij ken je jezelf redelijk wel :-)… soms in je hoofd en die emoties komen/zijn er, mag je mee dealen geheel op jouw manier, en mocht ’t ff niet gaan, dan weet ik zeker dat die, die langs jouw zijlijn meelopen, zullen inhaken en een stukje met je mee te lopen, daar waar nodig :-).
    Dikke knuffel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s