A decision that is almost, but not quite, entirely unlike Repel

Ik koos een poosje terug het nummer van de verpleegkundige van de mammapoli.
De vertrouwde doorrookte stem nam de telefoon op.

Ik had/heb op voorzichtig biggelende tranen na nog niet gehuild om dit feestje vanaf 14 februari, en toen ik vertelde waarom ik belde, brak tot mijn totale ongenoegen mijn stem. Er kwam een biggelende traan.

Met enige moeite om mentaal stabiel over te komen, gaf ik aan dat ik aan het eind van de binnenstebuitenwereld enige moeite heb weer te landen in de gewone wereld.
Dat ik wat *kuch* hulp nodig heb om mijn normale leven weer op te pakken.
En in plaats van een negatief verbaasd: “en het lukt u niet? maar het stelde bij u toch niks voor?”, kreeg ik een volkomen vanzelfsprekende “du-huh wat dacht je zelf!” reactie.

Dus toen zat ik ineens maandag op een stoeltje in een nieuwe gang van het ziekenhuis te wachten tot ik werd opgehaald.
Door een psychotherapeut.
Ik was nerveus en slingerde een tweet de wereld in en kreeg een hartverwarmende #foroldtimessake Potje Met Vet Wachtkamerzingen Salvatius Style.
DANK JE WEL SALVATIUS! Wel off topic, niet terzijde!

Enfin, toen het tijd was voor mijn afspraak kwam er ineens een hond de hoek om.
Een hond met een geleidestelsel en een tag “GELEIDEHOND”.
Die had ik niet zien aankomen! Zeg maar.
Hondje ging bij me zitten en legde zijn kop op mijn been.
Twee seconden daarna kwam de psychotherapeut in haar elektrische rolstoel de hoek om.

Het ijs was gebroken. Zenuwen-shmenuwen.
Het hondje is geen “prop” en geen hulpmiddel; ze heeft het hondje nodig om op haar werk te komen….maar oh my lord, het hondje werkt.
Hij heet Ben.

En tijdens het kennismakingsgesprek zat Ben naast me, of onder de stoel, of met zijn kop op mijn dij, of met zijn poot in mijn hand.
En zij is nog beter dan Ben. Kan je nagaan.
En dat is geen belediging, als je me kent weet je dat ik het meen.
Daarbij, ze spreekt mijn taal.

Ik ben een bèta in een alpha wereld, en wellicht ben ik gewoon ook een rare, ben ik gewoon een gekke Repel in de wereld, maar deze dame sprak mijn taal. Ze sprak bijvoorbeeld iets uit waar ik mijn vocabulaire nog niet om had weten te buigen. Ik sprak mijn vertrouwensbreuk met mijn lijf uit…..maar dat dekt niet helemaal de lading. Ze zei:

Hey, je leven werd ter discussie gesteld

Nou ja, dat dus.
Ze zei nog veel meer.
En we gaan nog veel meer praten.

Dit logje heeft kop noch staart…
En ik ben met name blij met het ” noch staart” gedeelte…

Advertenties

15 thoughts on “A decision that is almost, but not quite, entirely unlike Repel

  1. Stapje voor stapje… Je komt dr wel… En: soms weer een flinke stap terug… Maar heel Moedig!

    Dikke knuf van iemand die jou nog nooit in real life gezien heeft maar denkt dat we mekaar wel mogen

  2. Moedig en verstandig besluit meis. Fijn dat je iemand treft met wie je een enorme klik hebt, want dat is het halve werk. En Ben erbij, dat is de slagroom op de aardbei of zoiets. Durven toegeven dat je het niet redt is zo dapper. En dat jij dapper bent, dat staat buiten kijf. Sterkte en een dikke knuffel.

  3. Mensen zullen later vragen: Wat was jij aan het doen toen je hoorde dat B. van Marwijk opstapte? He was toch een soort Kennedy / Lady Di momentje.
    Ik weet wat ik aan het doen was. Ik was dit blog aan het lezen.
    Waar slaat deze vergelijking op deze plaats op? Helemaal nergens op. Of toch wel?
    Van Marwijk leidde een ploeg naar een strijd die al gewonnen leek en 16 miljoen bondscoaches hadden nog nooit gehoord van verliezen. In jou hele verhaal komt het woord verliezen niet voor
    Toen de wedstrijd voor van Marwijk en cs over was ging het EK gewoon door. Niemand had het er nog over, de oranje spullen verdwenen uit de schappen, maar er word nog steeds gevoetbald.
    Toen jij klaar was met behandelen was het voor jou ook niet over. Onder water rommelde het nog steeds. Jou interne huishouding voetbalt nog.
    Na vanavond hoop ik voor Bert dat hij een hond heeft. Hij zal het nodig hebben…
    En voor jou ben ik zo blij dat je schrijft. Al zal je niet alles schrijft delen, wat je schrijft geeft je mogelijkheid om het van je af te zetten. Om jouw hele EK weer tot een normale zaterdagochtend voetbalwedstrijd van de F-jes te maken. Ben bied je daar nu een opening toe. Ben die met zijn gedrag net zo recht voor jou Beta raap is als de psychotherapeut
    Wellicht heb ik het mis, ik heb net zo veel verstand van Voetbal als van vrouwen. Niet dus.

  4. Repel wat prachtig beschreven.
    Ik heb je de afgelopen maanden heel wat knuffen gegeven maar deze keer is het een HUG waar de honden geen brood van lusten. Dikke dikke hug m eel veel sterke .
    weet zeker dt het terug komt dat vertrouwen

  5. Ik had de titel moeten herkennen voor ik de van Marwijk reactie schreef. Had een hoop woorden gespaard, Ik had alleen maar hoeven reageren met de vraag:
    “But in the end he gets the best cup of tea he ever had. Does the title imply that Repel gets the best life she ever had? “

  6. Iedere keer weer treft het me hoe DAPPER je bent, dapper als het om een pokkenbehandeling gaat en je in een pokkenwachtkamer moet zitten wachten, maar ook zo dapper dat je aan de bel durft te trekken dat iedereen zou denken dat het alweer gaat. Mijn diepe respect heb je en Ben en zijn baasje ook. Als ik weer kom, houden we een reünie, kijk maar op de site van Wondel. Een hele dikke knuffel van mij.

  7. Dit blogje heeft weldegelijk een staart en nog wel een kwispelende staart .
    Je bent heel verstandig geweest om gewoon hulp te zoeken , je hoeft niet zelf het wiel weer uit te vinden als iemand dat al gedaan heeft en jij er gebruik van kunt maken, fijn dat je hulp krijgt met de verwerking van alles wat je is overkomen. Dat Ben en zijn baas je daar bij prima kunnen helpen en dat jullie drietjes een klik hebben, is geweldig fijn.

  8. Je mag jezelf een HELE GROTE schouderklop geven voor deze stap. Ik ken je niet, maar ik ben heul trots op je (om in repeltaal te blijven). Liefs

  9. Die Ben he… die is er niet zomaar…
    Die Ben he… die is heel belangrijk…
    De Ben he…. die geeft jou dat steuntje in de rug die je zo hard nodig hebt…
    Die ben he… die heeft ene GE*WEL*DIGE baas…
    En Jij… bent een KANJER!

    Liefs,

  10. Gelukkig Repel dat je twee zulke goede begeleiders treft. Ik herinner me ook die arts die jou belde over de marathon. Fijn dat ze er voor je zijn.

    Warme groeten maar weer, die heb je nog steeds nodig,

    Dorothé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s