Ken je dat?

Ken je dat?
Dat je je boodschappenlijstje in je kop hebt en dan toch dat ene vergeet?
Dat je je afvraagt of je je sleutels bij je hebt?
Of de pas van je werk?
Dat je in de auto stapt en je je afvraagt of je de voordeur wel op slot hebt gedraaid?
Of dat je je afvraagt of je het gas hebt uitgedraaid?
Dat je in bed ligt en dat je je afvraagt of je de verwarming laag hebt gezet?
En of de kat wel binnen is?
En dat je dat in (bijna) alle gevallen gewoon wel hebt gedaan?
Maar dat je het je niet herinnert?
Omdat je het op auto pilot doet?
Of omdat je teveel ballen in de lucht moet houden in je eigen spitsuur zo af en toe?

En soms: ken je dat?
Dat je op de plaats van bestemming bent aangekomen en dat je een heel stuk van de rit niet bewust hebt meegemaakt?
Zo’n bizar “ben ik hier al?” gevoel?
En dat je je dan afvraagt of je überhaupt wel hebt gekeken op de kruispunten?

Ken je dat?

In mijn geval: ken je dat?
Dat je op de snelweg rijdt naar werk ergens in 2008 en dat je ineens een stemmetje hoort vanaf de achterbank:
“mama, moet ik niet naar de crèche?”
Dat je je te pletter schrikt?
Dat je op auto pilot op weg naar werk bent?
Dat je niet eens weet hoe je op de snelweg bent gekomen?
Dat je niet eens de kruispunten bewust kan herinneren op weg naar dat punt op de snelweg, maar dat je 1 ding wel zeker weet:
Dat je bent vergeten je kinderen op de crèche te droppen?

Dat laatste kent u vast niet, maar ik durf te zweren de rest wel.
Ik heb me overigens MAANDEN intens en intens schuldig gevoeld…..
…maar ik wist ook dat ik nooit meer zou oordelen.
Ik ben geen slechte moeder, dat is één ding dat ik zeker weet in dit leven.
Maar ik had ook met een beetje meer pech in de krant hebben kunnen staan, denk ik dan.

Ergens snap ik gewoon dat dit soms gebeurt. Of ben ik nou zo slecht?
Ik snap het.
Oordelen is oh zo makkelijk!

En namens een militair *tevens import Fries* die ik toevallig een beetje ken, wil ik nog een triest feit bijvoegen als nabrandertje:
Zou het erbij hebben gestaan als hij postbode was geweest?

 

 

Advertenties

14 thoughts on “Ken je dat?

  1. Vreselijk, het zal je maar gebeuren!
    Ik ken van die dingen, die jij beschrijft.
    Bv. iets afgeven, teruggaan naar de auto en op de passagiersstoel gaan zitten. (vergeten dat ik zelf de bestuurder was!)

  2. Een kind vergeten, nee, zover ik weet heb ik dat nooit gedaan. Ik heb ruzie met ze gezocht, dingen verboden, de handdoek in de ring gegooid en nog veel meer…ja onvoorwaardelijk houden van… dat is ook iets..An al die andere feiten heb ik me ook el eens schuldig gemaakt…ik kan er alleen geen datum bij halen meer.

  3. Werken met kinderen is mijn lust en mijn leven.
    Toch heb ik zelf geen kinderen.
    Bij deze verdrietverhalen ben ik daar blij mee.

    Je brengt een genuanceerd onderdeel in bij deze verdrietverhalen.

    De mensen die dit overkomt zullen verder een moeilijk leven hebben.
    Bezorgde groet

  4. Ja, ja, ja! Herkenbaar, automatische piloot. Wie niet zou ik durven zeggen…
    Maar wat ik me afvraag. Waar is de bezorgde crècheleid(st)er in dezen? Waarom belt er niemand naar deze ouders dat hun kind niet is aangekomen? Als ik niet op school verscheen (basisschool maar ook voortgezet onderwijs, weliswaar met streekfunctie) werd er gebeld naar mijn ouders. Waar is ze, is ze thuis, onderweg? Ik hoop dat de school van ons mannetje dat later ook doet. Gewoon voor de zekerheid (om niet te spreken van spijbelende pubers asap in de smiezen hebben). En dus vraag ik me af… Belde de crèche?

  5. Herkenbaar! En inderdaad, waarom belde de crèche niet, of is dat wel gedaan maar niet op gereageerd? En nee, als t een postbode was geweest stond het beroep er vast niet bij.
    Ik leef mee met de ouders van het overleden meisje….

  6. We hoorden het een paar uur geleden toen we naar huis reden na een heerlijke dag met ons viertjes. Het verdriet zal met geen pen te beschrijven zijn. Wat een drama.

  7. Hoe vreselijk ook en nee ‘ik ken het niet’ (heb geen kids), maar ik kan het me zo goed voorstellen…omdat ik al die andere zaken die je beschrijf wel ken. En je hebt zo gelijk als je schrijft, dat het zo gemakkelijk oordelen is.
    Als het een postbode was geweest had het er vast ook bij gestaan hoor, niet te snel oordelen he 😉
    Ik leef mee met de vader; vreselijk wat een verdriet en schuldgevoel de rest van zijn leven 😦

  8. Ik zei het ook gisteren, waarschijnlijk een afwijking van de normale routine oid, wat een drama voor dat hele gezin! Vervolgen hoeven ze die man niet, want die heeft al een levenslang schuldgevoel en groot verdriet! Heel naar, en confronterend omdat ik idd zelf ook regelmatig op de “autopilot” ga vnl op de fiets.

  9. Heel veel herken ik… als een kip zonder kop op de automatische piloot, net zo makkelijk en net zo vaak. Wat prijs ik me gelukkig dat ik zeker weet dat zoiets verschrikkelijks me nooit zal overkomen (geen -eigen kleine- kids). Mijn hart gaat uit naar dit gezin, want wat moet dit toch vreselijk zijn…. of je nu militair of vuilnisman bent….

  10. Mijn kinderen maakten altijd te veel lawaai om ze te vergeten. Maar je zal maar een zoet lief kind hebben dat altijd netjes in slaap valt zodra je de motor start. Die andere ouders hebben ook een eervolle vermelding gekregen in de krant. Daarvoor hoef je niet bij de navo te werken. Getekend voor het leven… zo iets vergeten ze nooit meer.

    • Ik kan me geloof ik al die gevallen herinneren uit de krant, zo gruwelijk en triest. Maar op een docente en deze militair na, kan ik me niet herinneren dat het beroep erbij vermeld stond. Het is zo’n stemmingmakerij vind ik, stigmatisering. Maar idd: hoe moet je door na zoiets?

  11. Oh, wat naar. En helaas heel herkenbaar (niet het kind in de auto vergeten, maar wel al het andere auto-pilot-gedoe).
    En… opeens ben ik heel blij dat we ons zoontje altijd lopend naar de creche brengen!
    Liefs, janine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s