La la la, the Afterparty goes on and on and on and on

Een beetje sambal heeft een heerlijk nabrandertje.
The Afterparty heeft dat ook; een hele echte goede nabrander.
Het nabrandertje kwam als een schok, maar ik had het kunnen weten.
Want ik heb iets meegemaakt helemaal aan het begin van het feestje zelf, waardoor ik dit had kunnen incalculeren.
Maar toen wist ik nog niet dat er een Afterparty bestond. Sterker nog: het gros van mijn omgeving snapt nog steeds niet dat er een Afterparty bestaat.
En van de mensen die dat wel weten, snapt de helft niet dat ik nog niet eens kan voorspellen wanneer de eerstvolgende bus naar huis gaat.

**** Toen***

Ik kan tot op de seconde nauwkeurig het hoogtepunt van het kankerfeestje pinpointen.
Dat was niet het moment dat ze een afwijking bij de controle aantroffen. Na 4 keer ben je een soort van veteraan in het aanhoren van “we hebben wat afwijkends aangetroffen”.
En het was ook niet het moment dat de uitslag kwam van de biopsie. Ik zei niks toen ze zei: “Ik zal er geen doekjes om winden. Ik heb slecht nieuws: er is borstkanker aangetroffen.” De Bevelvoerder en ik deelden gewoon een blik van: nou, this is it dus. De chirug keek ons hierop een voor een aan en zei tegen mij: “je wist het he”. Ja, na 14 jaar was het bijna een opluchting.

Nee, het ergste moment was op 16 maart tussen 9:30 uur en 10:00 uur. Vlak nadat mijn lotgenootje de uitslag “schoon” had gekregen. En daarom had ik het nabrandertje moeten zien aankomen.
Zij was 20 minuten voor mij aan de beurt om te horen of de poortwachtklier schoon was. Dat was de belangrijkste uitslag van het hele feestje, want iedereen weet wel zo ongeveer hoe anders de prognoses zijn bij uitgezaaide borstkanker. Ik zag haar naar binnen gaan en werd dood- en doodongelukkig en bang. Niet voor haar, maar voor mij. Het was de eerste keer dat ik uit overlevingsdrift niet alleen bot, maar überbot-egoistisch werd. Ik zag haar naar buiten komen en ze sprak het woord “schoon”. Ik was op zich wel oprecht blij voor haar, maar toen moest ik. Maar toen kwam er wat tussen en kreeg ik te horen dat het wel een half uur extra kon duren. Mijn lotgenootje moest ondertussen weg.

Dát was dus het ergste half uur van het feestje. Ik zat daar met de Bevelvoerder en ik belde mijn moeder -die bij de Daltons was- dat het wat later zou worden. Mijn jongste is pas 4!, flitste het door mijn hoofd. Want ik wist ondertussen radeloos zeker dat mijn poortwachtklier niet schoon zou zijn. Ik kon het lange wachten na acht dagen Niemandsland niet meer aan en dat half uur nekte me totaal. En bij haar is hij wel schoon en bij mij vast niet, was alles dat ik kon denken. Ik was zo blij dat zij en haar opgeluchtheid niet meer bij mij in de buurt waren! Ik ben een duizend doden gestorven dat half uur. Een lotgenoot met goed of slecht nieuws voor mij was het laatste waar ik behoefte aan had…dat had mijn clue moeten zijn op weg naar deze nabrander…

***Nu***

Dat was aan het begin van het feest. Nu, een slordige half jaar na de diagnose, ben ik een wereld aan ervaringen rijker. En ik deal met alles op de enige manier waarop ik kan. Niet uit keuze, maar omdat ik geen andere manier zie. En ik heb inmiddels ook ervaren hoe het is om om te gaan met lotgenoten voor mij en lotgenoten na mij. We gaan allemaal op onze eigen wijze om met het feestje en de Afterparty.

De nabrander dus. Dit is een stukje uit een mail die ik schreef:

Iedereen snapt dat je niet kiest voor de ziekte en dat je niet kiest voor de wijze waarop je ermee omgaat.
Ik zag toen maar 1 reddingsboei die ik kon grijpen, en nu voel ik me als een koorddanser zonder vangnet.

Ik wist dat er om me heen mensen aan het koordansen zijn op hun eigen touw, en hey: die kunnen zich niet met mijn touw bezighouden anders pleuren ze van hun eigen touw.
Hoe moeilijk dat ook te accepteren is, snap je het wel (klinkt dubbel, is het niet.)

Het blijkt dat iemand (al lopend op zijn eigen touw!) moeite kan hebben met het touw dat je “koos” of de wijze waarop je loopt.
Dat kwam als een complete verrassing voor me, als een schok.
Da’s misschien dom van me, maar ik had er serieus geen rekening mee gehouden. Het maakte me serieus aan het wankelen en ik stond op het punt rare bokkensprongen te maken.
En als ik nu niet oogkleppen opzet en me focus op mijn voeten, pleur ik van mijn touw.
Als ik aan de overkant kom, of als ik een vangnet heb, kan ik daar weer aandacht voor hebben, want mijn rationele ik weet dat het normaal is….maar ik ben even aan het koorddansen.

***

Het mooie is dat je je als lotgenoten daar in kan vinden. Begrip van alle kanten. Wellicht is de nabrander minder rot en meer sambal lekker dan ik dacht…

Advertenties

11 thoughts on “La la la, the Afterparty goes on and on and on and on

  1. Vier jij je afterparty maar op jouw manier en wees blij dat je die hebt meis. Al is het dat je er koorddansend aan moet komen, natuurlijk moet je het evenwicht vinden en houden. Er is zoveel gebeurd waardoor evenwicht even ver te zoeken was, maar vergeet niet dat je wel een vangnet hebt , dat wordt gevormd door man en kinderen, die zullen je zeker opvangen als je even de balans kwijt bent.

    Ik heb net nog even zitten kijken naar de foto’s hier onder, wat een heerlijk stel kerels hebben jullie daar, leuke traditie om die foto’s steeds op dezelfde manier te nemen.

  2. Ik weet niet goed hoe te reageren. Doe jij het lekker op jouw manier – doe je eigen race en focus op jezelf zoals al die zwemmers steeds zeggen op tv (-; Natuurlijk is de nasleep heel heftig. Hoop dat je snel een beetje het gevoel hebt het te kunnen verwerken.

  3. Lieve lieverd, wat heb je het goed omschreven. Gelukkig heb je een vangnet, maar dat koorddansen moet je zelf doen, op je eigen manier. Maar je kan het! Geef het de tijd. Dikke dikke knuffel van mij.

  4. Lieve Repel,

    zoals het voor jou lastig was dit op papier (euh scherm) te zetten, zo is het voor mij niet makkelijk om te reageren. Je woorden raken me, en zeker je ‘toen’-stuk komt heel erg binnen. Is voor mij voorstelbaar. Je ‘nu’-stuk raakt me misschien nog wel meer, maar dat is de schrik en de wanhoop die jij hebt ervaren en die je in woorden weet te vangen. Ik kan me daadwerkelijk niet voorstellen hoe dit voor jou moet zijn. Daar hoef ik geen woorden voor te zoeken, ik kan het (gelukkig) niet. Maar ik hoor jouw schrik, jouw schok… En daarom.

    Knuff

  5. Hoi Repel,

    Blijf focussen op jouw voeten die over jouw touw gaan. Ik weet zeker dat als je veilig bent een ander zult helpen op zijn/haar touw te volgen. Maar het kan lang duren eer je je weer veilig voelt en dat is normaal. Ik ben geen lotgenoot qua borstkanker maar wel levenslotgenoot en ik begrijp je wel een beetje. Ik vind dat je het prachtig kunt verwoorden en ik hoop dat schrijven, naast rennen en je vangnet je verder helpt.

    groetjes,

    Dorothé

  6. “De enige manier waarop je kan….” is de enige de juiste…. voor jou en natuurlijk zal die, gaandeweg de ‘dans’, hier en daar worden aangepast….door jou…. en dat is helemaal goed!
    Hele dikke knuffel kanjer!

  7. Ik denk dat iedereen de afterparty op een andere manier doet, dus jij doet ’t op jouw manier. Dat kan bij een ander soms pijn doen en niet gesnapt worden, maar als je elkaar daarin de ruimte kan geven en zorgt dat je elkaar respecteert hierin, komt het gewoon goed.
    Er bestaat nou eenmaal geen gebruiksaanwijzing voor dit soort rotsituaties..

  8. Het is jouw afterparty en jij moet hem lopen zoals jij dat moet: Repelstyle. Niemand NIEMAND kan hem voor je lopen en niemand NIEMAND kan je voorschrijven hoe dat moet. Ik denk aan je en moedig je aan vanaf de zijlijn , liefs

  9. Ik las de mail vanmiddag al en moet er sindsdien aan denken. Want ik snap het, denk ik. En tegelijkertijd kan ik het niet snappen omdat ik niet in hetzelfde bootje zit als jij. En je schrijft het zelf: als je in ‘hetzelfde’ bootje zit dan nog kun je er op zoveel verschillende manieren mee omgaan.
    Ik vind het zo knap hoe jij onder woorden brengt wat de ziekte met je doet, hoe je reageert en bewonder oprecht je eerlijkheid en kwetsbaarheid. Als het puntje bij het paaltje komt is er echter maar één ding belangrijk en dat ben jij en je gezin. De rest is ondergeschikt. Iedereen doet het op zijn/haar eigen wijze en als sommige dingen nu (even) niet passen, dan moet je die terzijde leggen.
    Zoals Janneke al schreef: blijf dicht bij jezelf, doe het Repelstyle.

  10. Lieve repel.Mooi geschreven je doet het op jouw manier.
    Niemand kan het voor je doen en ik bewonder je zoals je het doet.
    Heel veel knuffs en sterkte lieve repel.xxx
    Liefs Cathleen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s