De Dorpsidioot

Ik zie hem nagenoeg elke dag lopen.
Hij kuiert bij mij in de buurt met zijn boodschappenwagen.
En als ik in ons dorpse winkelcentrum ben -wat best vaak is omdat wij geen weekboodschappen halen- is hij er ook altijd.
Ik geloof overigens niet dat ik hem ooit in een winkel heb gezien.
Ik heb dan ook geen idee of er iets in zijn boodschappenwagen zit.
Hij slentert gewoon door de wijkjes en door het winkelcentrum.
Elke dag. De hele dag.

Hij is van onbestemde leeftijd.
Hij kan in de vijftig zijn, maar met evenveel gemak in de veertig.
Hij is kaal en heeft een buik.
En hij kijkt met zijn onnozele grote blauwe ogen met een verbaasde blije blik de wereld in.
Hij kijkt naar mensen op straat.
Hij zwaait naar iedereen en zegt lachend veel te langzaam tegen iedereen met zijn rare hoge stem:

Ho-hoi! Hoe gaat het? Gaat alles goed?

Met name in het winkelcentrum kan ik de reactie van Repeldorpers op hem bestuderen.
Kleine kinderen zijn wat bang voor hem en schuilen achter de benen van hun papa of hun mama.
Ze zeggen niks terug. Ze staren hem wel aan.
Grotere kinderen, pubers, grinniken en lachen om hem.
Fluisteren achter hun handen tegen elkaar als ze hem zien.
Er zijn volwassenen die hem negeren, die doen alsof hij lucht is, die strak vooruit kijken, hun blik gefocussed op iets zogenaamds belangrijks 10 meter achter hem.
Er zijn volwassenen, met name vrouwen, die hem genant vinden. Die hem uit de weg gaan, hun blik afwendend.

En je hebt volwassenen zoals ik.
Die hoi terug zeggen en dan ook vragen hoe het met hem gaat.
En als je dat doet, dan wordt zijn lach groter.
Dan worden zijn ijsblauwe ogen zonder begrip nog groter en blijer.

Vandaag liep ik met het hondje en ik zag hem.
Hij zag mij en hij zei “ho-hoi! Hoe gaat het? Gaat alles goed?
En zoals altijd heb ik geen idee of hij mij herkent zoals ik hem herken,
maar zoals altijd glimlach ik en roep ik: “Ja dank je, het gaat heel goed! En hoe gaat het met jou?”
En zoals altijd lachte hij vandaag zijn grote lach en zei hij te langzaam met zijn hoge stem:
“Mooi! Het gaat allemaal okidoki!”

Hij liep lachend door.
Ik liep glimlachend door.
Eerst dacht ik dat ik hem een plezier deed, maar vandaag realiseerde ik me voor het eerst dat ik eigenlijk net zo vrolijk doorliep als hij.
Dus hij had mij ook een plezier gedaan.
Onze plaatselijke Dorpsidioot.
En vergis je niet: dat woord gebruik ik op de meest vertederde manier.

Advertenties

12 thoughts on “De Dorpsidioot

  1. Hi Repel,

    Maar waarom zeg je nou dat alles goed met je gaat? Ik durf tegenwoordig te zeggen dat het niet goed gaat als er iets is. Je arm is denk ik toch nog niet over? Toch snap ik wel dat je om zo’n ontmoeting/communicatie moet glimlachen.

    groetjes,

    Dorothé

  2. Ik heb een een keer zo iemand gekend en die zei altijd dat hij een warme geest had en dat hij daarom zo blij was….. En het is waar hoor: Je kan heel blij worden van zulke mensen!

  3. Haha, mooi toch, zo’n postitief figuur. Ik herken het een beetje van een choller (drugsverslaafde) die wij op Curacao om het huis hadden. Iedereen was bang van hem en ontweek hem. Wij niet, wij gaven hem af en toe wat lekkers en hij mocht onze auto wassen voor een kleine vergoeding. Zo paste hij wel mooi altijd op ons huis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s