Woordenloos, deel II

Hij speelt PS3. Een oorlogspelletje.
Ik zit achter de compu. Ik twitter.
Het hele gesprek lang is hij niet dood gegaan in zijn virtuele wereld en heb ik doorgetwitterd.
Bijna zonder opkijken.
Onderstaande is een samenvatting….zijn online kameraden en mijn online matties deden we erbij…

Hij: hoe oud wil je worden
Ik: Eehm, ik kan er geen getal aan hangen. Oud genoeg.
Ik: Ik wil jullie groot zien worden.
Ik: Ik wil gezegd kunnen hebben, nu is het mooi, Bevelvoerder en ik hebben het mooi gehad. Het mag wel.
Ik: En niet te oud
Hij: Wat is te oud?
Ik: Als je nog wel leeft, maar niet meer kan wat je wil.
Ik: Maar ook daar is geen getal aan te hangen.

Ik: Heb je dat gehoord op het nieuws? Die man in Engeland?
Hij: Die met dat knipperen, ja.
Ik: Ik snap dat hij dan dood wil, want dit gesprek wat wij nu hebben al 40 minuten lang, daar had hij knipperend wellicht wel 2 dagen over moeten doen.
Hij: Ja, ik snap het.
Hij: wil ik ook niet. Dan wil ik ook niet meer leven.
Ik: Aan de andere kant….er was ook iemand die dat ook alleen maar kon en die heeft een boek geschreven, al knipperdend. Kostte hem maar 2 jaar, maar toen was het ook af.
*****ik wist de details niet meer, of het nou een boek was of iets ander, ik had zoiets gelezen*****
Ik: Maar dat moet toch een keuze zijn? Of dit het je waard is? Natuurlijk mag je niks vergooien voor niks….maar soms?
Hij: Nee klopt.

Ik: Met tien ben jij al een wijzere ethicus dan menig ander
Hij: Wat is een ethicus?

Advertenties

18 thoughts on “Woordenloos, deel II

  1. Hoogbegaafd is niet (altijd) handig. Sociaal begaafd, daar heb je veel meer aan. Etisch begaafd is ontroerend! Trouwens, als ik goed lees, bevestigt hij eigenlijk vooral wat jij etisch verwoordt.

  2. Hi Repel,

    Sinds een tijdje besef ik dat ik net zoveel van mijn kinderen leer als zij van mij. Ik ben ze daardoor ook anders op gaan voeden. Ik heb hier 3 van die types waar je een etiketje op zou kunnen plakken, maar het blijven kinderen, niet alles is al vol uitgegroeid. Ik probeer feeling te houden met hoe ze in verschillende dingen zijn. Zo heeft hier een dertienjarige ter compensatie van alle wereldleed nog steeds een bed vol knuffels om in te slapen.

    groetjes,

    Dorothé

  3. de franse film Intouchables is in dit geval een echte aanrader. zelfde drama, waar gebeurt, ander perspectief, op een mooie manier laten zien dat het leven ook zo mooi kan zijn.

  4. Dit soort gesprek kon ik ook met mijn zoon hebben gevoerd destijds. Met mijn dochter had ik heel andere gesprekken.
    Met mijn zoon heb ik nog steeds vaak diepgravende gesprekken over allerlei zaken (ook hij is hoogbegaafd) en we voelen elkaar prima aan en kunnen einden samen wandelen zonder woorden en toch weten wat er in ons beiden omgaat.
    Maar ik ben nog steeds tros op allebei mijn kinderen. Ik kan me goed voorstellen dat jij ook ontzettend trots bent op je zoons, ze hebben allemaal een prima karakter en daar komt het uiteindelijk toch op neer.

  5. Ik moest aan je denken en dacht ik ga even bij haar langs om te vragen hoe het gaat. Heb wat terug zitten lezen want het was weer even geleden (te lang :-$). Een beetje van alles wat las ik, goede dagen, slechte dagen (je zou er een soap van kunnen maken..;-))
    Shit oedeem. Je hoopt zo van niet maar zelfs na 5 jaar wordt je nog verrast met een afterparty 😦 Loop nu sinds 3weken bij de fysio dus ik weet “we are not amused”!
    Heb dan weer wel met een glimlach dit verhaal zitten lezen en bedacht me dat ik weer wat vaker op visite moet komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s