Somebody that I used to know -deel II-

Mijn peut is slechtziend.
Hence: the dog!

Maar stiekem verdenk ik haar van 5 dimensionale ogen.
Ik weet het zeker, ik kwam binnen die eerste keer, afgeleid door het hondje, en zij scande me ondertussen in die halve minuut van top tot teen en weer terug.
En toen al had ze me in de smiezen, volledig in de smiezen.
En nu geeft ze het me in hapklare brokken terug.
In brokken die ik kan verstouwen.

Heb ik weer: een topchirurg die snapt dat ik moet hardlopen om het feestje te kunnen overleven en die me above and beyond the call of duty post-operatie en pre-bestraling toch op weg naar de marathon schopt, een oedeemfysio die met me meedenkt en zorgt dat ik kan blijven hardlopen en zorgt dat ik zelf kan leren omgaan met mijn oedeemarm zonder afhankelijk te zijn van hulp…..en een peut die ik vertrouw, met wie het klikt en die zoveel slimmer is dan ik dat ik het van haar aanneem. Dus. Heb ik weer. Mazzel. Nee, ik ga niet loggen over mijn gesprekken met haar. Hooguit op meta-niveau du moment ik er zelf klaar mee ben. En dat zijn op dit moment twee inzichten die mijn leven een stuk eenvoudiger maken.

Inzicht 1: Daar waar ik eerst dacht dat ik er nu wel klaar mee had moeten zijn, weet ik nu dat er geen willekeurige donderdagochtend gaat komen dat ik ga opstaan en ga denken “ja, ik ben er nu wel totally klaar mee”. Niet alleen verlost mij dat van mijn home made druk op de ketel om weer 100% te zijn, nee, het levert me nog veel meer op:

Als ik er nu klaar mee zou zijn, zou ik alleen de prijs hebben betaald. Dat zou pas oneerlijk zijn! Het wordt nu tijd de vruchten te plukken. Die prijs heb ik nu wel betaald.

Waar zou ik na dit feestje en de everlasting afterparty in godsnaam nog bang voor zijn? Als ik iets nog eng zou vinden, hoef ik alleen maar terug te denken aan hoe ik daar lag in dat bestralingsapparaat met die slang in mijn mond, adem geblokkeerd, en pijn…pijn…pijn….nee: als ik dat kan, kan ik echt alles. Ik ben niet door de hel heen en weer geweest om nog dingen te pikken, of dingen niet te durven. Ik ga niet alleen de prijs betaald hebben. Hoe heerlijk om er niet klaar mee te zijn. Ik hoef alleen maar bepaalde beelden op te roepen om mij over ingesleten onzekere momenten te helpen, of over oude angsten. Dat geeft een kracht en een macht die bevrijdend werkt.

Inzicht 2: Bij het logje woordenloos kwam ik tussen de regels door uit de kast, maar nu voor het ecchie. Wijzemans is dus echt mijn spitting image. En blijkbaar ook qua intelligentie. Ik ken zijn getalletje, maar kan er voor mezelf (nog) geen getalletje aan hangen. Wie weet wil ik dat weten na de afterparty. Als die fokking afterparty ooit een einde gaat kennen! Voor nu is het voldoende te weten dat het zo is.  Ik wist natuurlijk dat ik pienter was, oh theoretisch fysisch chemicus ik, maar de laatste weken vielen vele stukjes oorverdovend op zijn plek. Ik lig naast Wijzemans, gepleurd van die schaal. Ik hoef het getalletje nog niet te weten, maar de handvatten die erbij horen geven me grip in dit feestje. Het helpt me en gek genoeg verwart het me ook omdat ik dingen uit het verleden waarvan ik dacht dat ik ze gearchiveerd had, opnieuw uit dat rek moet trekken en van een ander labeltje moet voorzien en in een ander rek moet archiveren. Terugplaatsen doe ik, want ik ga niet alles oprakelen, nieuw label is voldoende. Maar alles valt oorverdovend op zijn plek. Eerste en laatste keer dat ik de peut quote (toen ik haar letterlijk zei dat alles oorverdovend op zijn plek viel): er is dus blijkbaar voldoende om op zijn plek te kunnen vallen.

Ik wil niemand beledigen en ik wil niet shockeren, maar per saldo is kanker een kado geweest.
Na 14 jaar is het zwaard gevallen.
Het nieuwe zwaard dat ervoor terug hangt is scherper en echter en serieus enger, maar ik ben minder bang voor dat zwaard na dit feestje.
Kanker heeft me heel veel opgeleverd, jammer dat ik er kanker voor moest krijgen om die winst te pakken.

Dat gezegd hebbende heb ik morgen controle en ben ik bang.

 

Advertenties

27 thoughts on “Somebody that I used to know -deel II-

  1. Ja precies OORVERDOVEND! Ik had mijn cijfertje ook wel willen weten toen ik een kind was, nu kan het me niet meer schelen.
    Als ouders leer je zoveel meer via je kind dan dat je kind van jou leert….. Je had dit inzicht waarschijnlijk ook gekregen zonder kanker. Het komt echt omdat jij het zo goed kan uitleggen en verwoorden dat die mensen zo met je meedenken hoor! Jij haalt gewoon het onderste beste naar boven bij alle mensen waar je mee omgaat….
    Jij weet iets verwoestends als kanker om te bouwen tot een leerschool met ah´s en oh´s. Fantastisch! Ik neem mijn petje, hoed en baret voor je af.
    OT: en ik verheug me onwijs op ons weerzien. Ik wil je weer eens even in levende lijve zien en spreken…..

  2. Ik vind je een bijzonder mooi mens! En ik vind dat je het bijzonder mooi beschrijft. En verdraaid, ik snap je. Al ben ik het meest gemiddelde mens wat er bestaat. En net als Yvonn…… ik bewonder je. Dikke dikke knuffel. Ik loop in gedachten morgen met je mee…………. xxx

  3. Ach lieverd, de kanker is niet het kado, het is alleen de verpakking. En misschien dat je ooit klaar zult zijn met die verpakking, maar nooit met het kado. Want die inzichten blijven je hele leven komen. Stel dat je al die inzichten vroeger meteen al had gehad, dan was je in je jeugd al klaar geweest met het kado. En wees nou eerlijk: daar is toch niets aan?

    Je kinderen zijn al een megaspiegel van je eigen karakter en mogelijkheden. Maar iedere persoon die in je leven komt, gaat een stukje, of soms een heel groot stuk, mee op jouw ontdekkingsreis. Door de kanker ontmoet je mensen die je weer hele nieuwe dingen laten zien. En door het op virtueel papier te verwoorden, kun je die dingen voor jezelf op een rijtje zetten.

    Zelfinzicht is voor iedereen belangrijk, maar ik denk wel dat je dat beter beseft naarmate je intelligenter bent. Ik verwacht dan ook dat je kinderen dat heel erg nodig zullen hebben. Jij kunt ze daarbij helpen, gedoseerd uiteraard. En laat ze (zich) zelf ontdekken.

  4. dank je voor dit bericht. het gaat eigenlijk over iets anders, maar samen met de reactie van janneke weet ik het nu zeker: mijn dochter die zo ontzettend uit de pas loopt met haar leeftijdsgenoten moet getest worden, zodat we het cijfertje weten. ik was bang voor dat label, maar hoop nu toch dat het haar (en ons) helpt.

  5. Hoi Repel,

    Wat fantastisch dat ik ooit op je blog ben gekomen. Jouw omgaan met de dingen uit jouw leven geeft me heel veel. Ik ben er dankbaar voor. Ik hoop dat ik ooit wat terug kan doen voor jou en voor anderen.

    Ik hoop dat het vandaag goed is gegaan en dat je inmiddels een ontspannen rondje hebt kunnen rennen.
    groetjes,

    Dorothé

  6. Deze zin: “Als ik er nu klaar mee zou zijn, zou ik alleen de prijs hebben betaald. Dat zou pas oneerlijk zijn! Het wordt nu tijd de vruchten te plukken. Die prijs heb ik nu wel betaald” zegt alles volgens mij.
    Ik vind je een wereldwijf, hoe jij hiermee dealt, wat jij ons leert. Petje af.
    Wijzemans heeft z’n mama goed gekozen.

  7. Inzicht 1: Fijn! Mooi om te lezen dat er ook vruchten te plukken zijn.
    Inzicht 2: Het kan heel moeilijk zijn om wat dit betreft uit de kast te komen, weet ik uit ervaring. Van je kind zeggen dat het bijzonder slim is, is tot daar aan toe. Dat van jezelf zeggen wordt vaak heel verkeerd begrepen. Dapper! Je gaat waarschijnlijk veel profijt hebben van deze wetenschap. En anders Wijzemans wel!
    Een scherp geslepen zwaard geeft ‘mooiere’ wonden en doet minder pijn. 🙂

    Maaike

  8. Ik ga het nog een keer proberen. Ik typte gisteren dit:
    Deze zin: “Als ik er nu klaar mee zou zijn, zou ik alleen de prijs hebben betaald. Dat zou pas oneerlijk zijn! Het wordt nu tijd de vruchten te plukken. Die prijs heb ik nu wel betaald” zegt alles volgens mij.
    Ik vind je een wereldwijf, hoe jij hiermee dealt, wat jij ons leert. Petje af.
    Wijzemans heeft z’n mama goed gekozen.

  9. Ik doe nog een poging.

    Deze zin: “Als ik er nu klaar mee zou zijn, zou ik alleen de prijs hebben betaald. Dat zou pas oneerlijk zijn! Het wordt nu tijd de vruchten te plukken. Die prijs heb ik nu wel betaald” zegt alles volgens mij.
    Ik vind je een wereldwijf, hoe jij hiermee dealt, wat jij ons leert. Petje af.
    Wijzemans heeft z’n mama goed gekozen.

  10. Sorry Repel… ik kan kanker echt niet als een zegen zien, als iets goeds, als iets waar ik van heb geleerd, als een cadeau. Voor mij is en blijft het een gemene sluipmoordenaar.
    Maar fijn dat jij dat wel kan.
    Succes met je gesprekken, je peut, en alles.. en wat fijn te lezen dat je eerste controles okee waren.

  11. Mooi zoals je het verteld en aanvoelt voor jezelf en wat heerlijk om te lezen dat je eerste controles goed waren.
    Kanker tja, op dit moment vind ik het geen zege. Niet dat ik het heb, maar wel de moeder van mijn nichtjes en zij weet al dat haar leven eindigd binnen een te korte tijd e

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s