Waarom doe ik dit?

Zondag 14 oktober 2012

06:20 AM Mijn wekker gaat af. Ik schrik er niet van. Ik was al wakker: wakker geworden van de regen. Net als mijn middelste. Vijf minuten eerder was hij met zijn gebruikelijke “mag ik bij jullie komen liggen” tussen ons in gekropen. Ik ga zitten en luister naar de regen. “Lief, het hoost”, zeg ik tegen mijn lief. Ik krijg ondefinieerbare geluiden terug als antwoord. Ik kleed me aan: mijn loopkleding over mijn kous. Ik geef mijn lief een kus en knuffel het warme bundeltje kind dat helemaal naar mijn slaperige middelste ruikt, terwijl ik luister naar de kletterende regen.

Waarom doe ik dit, vraag ik me mezelf af. Een zeldzame zondag als deze dat we samen hadden kunnen zijn. Met de kinderen. De regen klettert. Niks heerlijkers dan blijven liggen in je bedje in de knusheid bij elkaar.

Maar ik ga uit bed en ga naar beneden. Boterhammetje, flesje drinken, astmapuffer, iPod, loophorloge, buikgordel, regenjack, droge kleding, handdoek, TomTom, adres van Marcel. Check Check Dubbel Check. Dat ik mijn eigen chip vergeet heb ik niet in de gaten. Dat ik het bevestigingsmailtje niet heb geprint, ben ik vergeten. Het hondje jankt in zijn bench en begrijpt het totale negeren niet. We hadden de avond te voren afgesproken dat hij het wel zo doen, ik mocht me concentreren op me klaarmaken. Maar ik luister naar de regen en bedenk me dat ik nat genoeg zal worden vandaag, ik doe het hondje wel even, kan de rest blijven liggen.

07:10 AM Ik zit in de auto op weg naar Marcel. De ruitenwissers hebben het druk. Ik zie her en der een bliksemflits in de lucht. Ik heb de verwarming expres uitgezet: ik wil het niet te comfortabel krijgen, want anders is de klap in mijn gezicht zo groot zometeen. Ik ril nog na van het hondje uitlaten. Het was koud en guur en naar.

Waarom doe ik dit, vraag ik mezelf af. Dit is kak-weer. Dit gaat niet leuk worden.

08:00 AM Voor de tweede keer in 2012 rijd ik Marcelstad in en parkeer ik in alle vroegte voor zijn deur. En voor de tweede keer in 2012 ligt zijn gezin nog op een oor. Voor de tweede keer in 2012 doet hij met een stralende glimlach de deur open en drinken we samen een bakkie voor we samen carpoolen naar Schoorl. Toen in februari voor de 30 km van de Groet uit Schoorl, nu voor de Duinentrail Schoorl over ruim 14 km. Onze eerste trail. En Schoorl schijnt een serieuze te zijn.

Tijdens de rit naar Schoorl vragen we ons af waarom we dit doen. Al is het wel wat minder gaan regenen.

09:45 AM Een sporthal in Schoorl. We hebben een parkeerplekje gevonden in the middle of nowhere en we hebben de hal gevonden. We maken ons klaar voor de start. Ik heb een vervangende chip kunnen huren. Mijn benen zijn klaar, maar administratief ben ik nog nooit zo slecht voorbereid geweest op een loopje. Het maakt niet uit. Marcel en ik beginnen ons langzaamaan te herinneren waarom we dit doen. We zien Matties en het begint te kriebelen. Deze wordt genieten. Totally unlike Repel gaat de klok alleen maar aan omdat ik wil weten hoeveel hoogtemeters ik zometeen heb gemaakt en weer ben gedaald. Mijn eerste trail. Het gaat niet om de tijd, het gaat om een met de natuur, genieten.

Waarom die ik dit, vraag ik mezelf onzeker af. Hoe zwaar gaat dit worden? Ik ben goed in asfalt: maar klimmen door mul zand, langs boomstronken dalen? Ik doe dat….waarom? Ga ik dit echt leuk vinden?

10:30 AM De start. En dan weet ik anderhalf uur lang weer exact waarom ik dit doe. Dit doe ik omdat lopen me gelukkig maakt. Dit doe ik omdat lopen me compleet maakt. Dit doe ik omdat lopen me in 2012  heeft gered. Dit doe ik omdat het exact 10 maanden na de foute mammografie is. Dit doe ik omdat de datum van mijn eerste marathon over een maand onder de tattoostip van de bestralingen wordt getatoeëerd. Dit doe ik omdat ik in 2012 alles kan. Ook een trail. En oh my lord wat was het zwaar en wat heb ik ruim 14 kilometer lang genoten. Marcel zei het al: deze is voor het genieten. En hij had gelijk.

Rond 15:00 PM Ik krijg een berichtje dat hij online staat. Op YouTube. Ik kijk en geniet. Als jullie je afvragen waarom ik dit doe en of er ook maar een woord gelogen is: hieronder 14 kilometer genieten subliem samengevat in 5 minuten. Daarom doe ik dit.

15 oktober 07:00 AM Ik zie een berichtje op facebook dat de uitslag binnen is. Ik ben 36e van 119 vrouwen geworden op mijn eerste trail. Ik what’s app mijn lief die op weg is naar werk. Ik krijg een berichtje terug dat hij trots op me is. Daarom doe ik dit.

Logica Dalton Style

Zondag werd ik weer eens volkomen achterover geblazen door verkeerd begrepen logica van mijn kinderen. En daarmee bedoel ik dat ik hun logica niet begreep hè, niet dat hun logica niet klopte. En je zou toch zeggen dat ik voldoende ervaring zou moeten hebben in de Logica Dalton Style.

Picture it. Repeldorp, ergens in 2005. Wij zijn niet bepaald preuts in Huize Repel, dus Spelmaker had zijn moeder wel onder de douche gezien. En noem ons gek, maar ik doe de badkamerdeur niet op slot als ik op het toilet zit, dus hij was ook wel eens binnengekomen met een “oh, hij is al bezet”.
Hij: Zit je te poepen
Ik: Nee, ik zit te plassen
Hij (volkomen verbaasd): Huh? Maar jij hebt toch geen p.iemel?
Geen p.iemel hebben, had hij 1-op-1 gekoppeld aan niet kunnen plassen, want wees eerlijk: waar is dat ding anders voor!

Een paar weken later kwam hij helemaal in shock terug uit het zwembad: hij had een meisje gezien dat zich aan het omkleden was en “die had daar plat”, net als ik! Hij had geen p.iemel hebben 1-op-1 gekoppeld aan het concept “mama”, niet aan de regel “mannen wel, vrouwen niet”!

Kortom: ik had beter moeten weten.

Picture it. Repeldorp. Vorige week zondag. Ik zit met mijn faalangstige hoogbegaafde zoon in de auto. De hoogbegaafde die van de schaal is gepleurd en moeite heeft met het feit dat zwemmen niks met begrijpen te maken heeft, maar dat dat je dat moet leren. En iets moeten leren, daar is hij niet zo goed in. Dat is hij niet gewend want hij snapt en ziet en doorziet alles altijd in een keer. En dus is hij faalangstig met dingen die hij moet leren en begint er bij voorkeur maar liever helemaal niet aan.
Hij: Mama, ik mag van de zwemmeester geen foutjes maken
Ik: Wat een onzin, foutjes maak je niet expres, foutjes gebeuren en van foutjes leer je
Ik: Je moet je best doen en als jij je best doet en je doet alles fout ben ik vreselijk trots op je omdat je je best hebt gedaan. Meer kan ik niet van je vragen. Sterker nog; meer kan je van jezelf niet vragen!
Hij (matig overtuigd): Oh
Ik: Als het volgende week weer gebeurt, ga ik wel met meester S praten, maar ik weet zeker dat hij het zo niet bedoeld heeft.
Hij (nog steeds matig overtuigd): Oh

Dus, deze zondag zaten we weer in de auto op de terugweg van zwemles.
Ik: Hoe ging het?
Hij: Goed
Ik: Heb je je best gedaan?
Hij: Ja
Ik: Wow, ik ben echt trots op je! Heb je foutjes gemaakt?
Hij zwijgt.
Ik: Lieffie, iedereen maakt fouten! We zijn toch niet perfect? Ook de minister maakt fouten!
Zijn ogen werden een fractie groter en hij keek me voorzichtig aan.
Hij: Ook de burgemeester?
Ik: Ja natuurlijk! En ook de koningin!
Hij keek voor zich uit en ik zag allerlei kwartjes vallen bij hem. Hij mocht foutjes maken had hij 1-op-1 gekoppeld aan “hij” en “foutjes”, niet aan de regel “iedereen” en “foutjes”. Hij dacht dat hij de enige was en was daarom totaal niet gerustgesteld met het feit dat wij het wel oogluikend zouden toestaan, dat foutjes gebeuren.
Hij: Wie is belangrijker, de burgemeester of de koningin?
Ik (wetend wat voor hem het betere antwoord zou zijn): Hier in Repeldorp de burgemeester en die maakt ook foutjes, daar leert hij namelijk van!
Ik arriveerde thuis met een kind van wiens schoudertjes zichtbaar een enorme last was gevallen.

Dus vanaf nu gaan we geregeld thuiskomen met verhalen wat er allemaal niet fout is gegaan, vandaag op werk. En wat we allemaal niet hebben geblunderd met hele boze bazen en zo.

Ga ik Groet uit Schoorl weer doen?

Of ik me weer wilde inschrijven voor Schoorl, vroegen mijn Matties me.

Ik loop graag 30 kilometer en ik loop graag in Schoorl.

Alleen…

Ik liep Schoorl op 12 februari 2012.
Ik was die dag perfect gelukkig.
Ik liep die afstand pas voor de derde keer en ik was nerveus.
En ik mocht meelopen met het loopclubje van een Mattie.
Ik ontmoette daar veel virtuele twitter Matties voor het eerst.
Ik liep daar als een tierelier.

Die dag was P.E.R.F.E.C.T.
En exact twee dagen later stortte mijn wereld in.

Ga ik Schoorl weer doen, was de vraag.

Ja.
10 februari 2013 sta ik er weer voor de 30 km.
Hopelijk met de Matties die snappen dat het niet om de afstand zal gaan.
Dat ik er traanloos doorheen kom, kan ik namelijk niet beloven.

Deze foto doet tot op de dag van vandaag pijn.
Twee dagen na deze foto lag mijn leven aan puin.
Ik kijk zo blij.
Zo ongelofelijk blij.
Daar heb ik moeite mee.
Wat was ik gelukkig, 2 dagen voor de ramp.

Het duurt simpelweg zolang als dit

Vandaag kwam ik een collega tegen die ik in het dagelijks werk nooit zie.
Ik ken hem feitelijk alleen van de Den Helder – Maastricht estafette.
Ik had hem voor het laatst in mei gezien, bij die estafette dus.
Toen was ik, twee weken na de laatste bestraling, nog steeds in mijn headfirst survival mode.

Hij vroeg vandaag hoe het met me ging en ik vertelde dat ik aan het opkrabbelen ben.
Hij keek me heel oprecht aan en vroeg of ik een terugval had gehad.
Ik deed mijn mond open en weer dicht.
Binnen 3 seconden begreep ik wat er gaande was en besloot dat het niet de moeite was het uit te leggen.

Het is wat het is.
Iedereen blijft maar roepen dat ik er zo stralend uitzie, dat ik er zo goed uitzie.
Het hele jaar lang al: voor, tijdens na….ik blijf stralen. Apparently.
Ik loop rond en ik draaf en ik doe.
En de wereld denkt dat de kanker ver achter me ligt.
Zelfs toen ik nog midden in de strijd aan het knokken was, lag het al achter me, volgens de wereld.
Zeggen ze het omdat het makkelijker is voor hen?
Zie ik er zo goed uit ten opzichte van daarvoor? Whuh?
Zijn mijn ogen dan geen spiegel van mijn ziel?

Ja. Hardlopen heeft me fysiek en emotioneel gered, anders was ik er veel erger aan toegewenst.
Maar de stralingsschade laat zich nu nog steeds gelden.
Na de brandwonden de oedeemarm. De steunkous. Voor de rest van mijn leven.
Mijn energieniveau is nog steeds nog lang echt niet wat het was.
Ik ben afgetopt.
Linksom of rechtsom.
Emotioneel is het energieniveau ook afgetopt.

Ik zie de wereld anders.
Ik heb aan schaalvergrootting en schaalverkleining tegelijkertijd gedaan.
Onbenulligheden zijn 100 keer onbelangrijker als je onder dat apparaat hebt gelegen met je adem geblokkeerd.
De lach van je zoon is 100 keer belangrijker als je onder dat apparaat hebt gelegen met je adem geblokkeerd.
De liefde van je lief is 100 keer belangrijker als je brandwonden hebt gehad die van binnenuit branden.
Als de littekens er niet toe doen.

Ja ik lach, ja ik straal.
Maar ik knok ook nog steeds, ik vecht. Ik verwerk.
Ik heb last van mijn arm.
Ik heb me sinds de operatie nog steeds niet compleet lekker volledig lang uitgerekt, want dat doet pijn.
Ik mis het, het uitrekken.
Mijn litteken trekt.

En de keer dat ik buikpijn zal hebben en dat ik kan denken dat het zomaar alleen maar buikpijn is, ligt een paar jaar verder weg dan nu.

En ik ben op de weg terug.
Niet van een terugval.
Het duurt gewoon simpelweg zolang als dit.