Het duurt simpelweg zolang als dit

Vandaag kwam ik een collega tegen die ik in het dagelijks werk nooit zie.
Ik ken hem feitelijk alleen van de Den Helder – Maastricht estafette.
Ik had hem voor het laatst in mei gezien, bij die estafette dus.
Toen was ik, twee weken na de laatste bestraling, nog steeds in mijn headfirst survival mode.

Hij vroeg vandaag hoe het met me ging en ik vertelde dat ik aan het opkrabbelen ben.
Hij keek me heel oprecht aan en vroeg of ik een terugval had gehad.
Ik deed mijn mond open en weer dicht.
Binnen 3 seconden begreep ik wat er gaande was en besloot dat het niet de moeite was het uit te leggen.

Het is wat het is.
Iedereen blijft maar roepen dat ik er zo stralend uitzie, dat ik er zo goed uitzie.
Het hele jaar lang al: voor, tijdens na….ik blijf stralen. Apparently.
Ik loop rond en ik draaf en ik doe.
En de wereld denkt dat de kanker ver achter me ligt.
Zelfs toen ik nog midden in de strijd aan het knokken was, lag het al achter me, volgens de wereld.
Zeggen ze het omdat het makkelijker is voor hen?
Zie ik er zo goed uit ten opzichte van daarvoor? Whuh?
Zijn mijn ogen dan geen spiegel van mijn ziel?

Ja. Hardlopen heeft me fysiek en emotioneel gered, anders was ik er veel erger aan toegewenst.
Maar de stralingsschade laat zich nu nog steeds gelden.
Na de brandwonden de oedeemarm. De steunkous. Voor de rest van mijn leven.
Mijn energieniveau is nog steeds nog lang echt niet wat het was.
Ik ben afgetopt.
Linksom of rechtsom.
Emotioneel is het energieniveau ook afgetopt.

Ik zie de wereld anders.
Ik heb aan schaalvergrootting en schaalverkleining tegelijkertijd gedaan.
Onbenulligheden zijn 100 keer onbelangrijker als je onder dat apparaat hebt gelegen met je adem geblokkeerd.
De lach van je zoon is 100 keer belangrijker als je onder dat apparaat hebt gelegen met je adem geblokkeerd.
De liefde van je lief is 100 keer belangrijker als je brandwonden hebt gehad die van binnenuit branden.
Als de littekens er niet toe doen.

Ja ik lach, ja ik straal.
Maar ik knok ook nog steeds, ik vecht. Ik verwerk.
Ik heb last van mijn arm.
Ik heb me sinds de operatie nog steeds niet compleet lekker volledig lang uitgerekt, want dat doet pijn.
Ik mis het, het uitrekken.
Mijn litteken trekt.

En de keer dat ik buikpijn zal hebben en dat ik kan denken dat het zomaar alleen maar buikpijn is, ligt een paar jaar verder weg dan nu.

En ik ben op de weg terug.
Niet van een terugval.
Het duurt gewoon simpelweg zolang als dit.

Advertenties

28 thoughts on “Het duurt simpelweg zolang als dit

  1. Ik heb werkelijk waar geen enkel idee waar je doorheen gaat, wat je lichamelijk hebt moeten inleveren. Ik kan proberen om een voorstelling te maken maar dat komt bij verre na niet in de buurt van hoe het daadwerkelijk zal zijn en persoonlijk ken ik je al helemaal niet maar het lijkt mij dat als iemand goed kijkt, er vast te zien is hoe zwaar het is en dat het mss van buiten lijkt alsof het niets is maar binnen in is vast duidelijk te merken dat het heel anders is.

  2. Hoi, ik snapte eerst niet eens wat die collega van je bedoelde. Terugval? Natuurlijk duurt het zolang, tenminste… Ik vind het nog helemaal niet zo lang. Mijn zoon is nu bijna twee en de bevalling was iets positiefs!! (Het huwelijk daarentegen was heel negatief en dat maakte het veel zwaarder) Maar ik krabbel er nu ook nog steeds uit. Dus ik begrijp jou wel maar die man niet. Dat wou ik maar even kwijt. Ik stuur je nog steeds positieve gedachten hoor ook al lurk ik veel. Gr. Jezz

  3. uiteraard knok ik op een heel ander vlak, maar ik herken het zo: elke keer reageer je weer anders dan je verwacht; gaan de dingen anders dan je verwacht. Ook ik krijg steeds te horen ‘dat ik het zo goed doe’ en dat ik er zo goed uitzie. Maar het is in mijn hoofd nog lang niet klaar: het borrelt, het gist. Als ik droom over A en de snol, ben ik nog zo kwaad, dat ik ze allebei in elkaar sla. En in het echte leven voel ik ook behoorlijk die behoefte. Maar het gaat zoals het gaat. Het komt zoals het komt en meer dan laten komen en dealen kun je niet.

  4. Wat beschrijf je het goed. Fijn dat je straalt, fijn dat je lacht, goed dat je de goede dingen zo intens beleeft, dat je ze voelt, proeft, tot op het bot en verder nog, wat ontzettend zwaar moet het zijn om, ja, met de dood nog in je ogen, verder te gaan, te strijden, om te gaan met de gevolgen van die rotkanker.

  5. Tuurlijk duurt het lang: zo lang als jij nodig hebt. Niet korter en niet langer. En misschien wordt het nooit meer zoals het was; nooit meer onbezorgd (voor zover je dat al was). Wel intenser, en met meer liefde voor de mensen en zaken die er echt toe doen!

  6. Als je het zo kan op- en omschrijven ben je een heel eind opweg.
    Alleen wat is opweg in deze situatie…?
    Meer dan alleen doorgaan en ieder stapje voor stapje nemen is er niet.
    Ohja natuurlijk wel: GENIETEN van de dingen die er toe doen!
    En dat doe je al.

    Zomaar even een {{{{{{{{{{{knuffel}}}}}}}}}}}}}}}}}}}} voor jou.

    Hoe is het met je hondenkind?
    Liefs,

  7. N.I.V.E.A.noem ik dat tegenwoordig goddegodegod wat zijn we daar goed in geworden . We zien alleen maar wat we willen zien. En aub niet jeremierhen zeg en van kanker moeten we al helemaal niks hebben . Dat stoppen we lekker onder een doekje en naweeen van deze afschuwelijke ziekte ja zeg tis nou toch over bedstraald of chemo. Niks vragen en als we er niet omheen kunnen ok…we vragen of zeggen dan juist de verkeerde dingen. Maar lieve meid het is ook zo verdomd moeilijk ……..

  8. Je zegt ’t prachtig. Prachtknokker. En ja, mensen zeggen vaak dingen die makkelijker zijn voor hen. Omdat jouw pijn hun angst is. Door jouw pijn te te bagataliseren, verkleinen ze hun eigen angst. En waarschijnlijk zag je er beter uit dan het beeld dat mensen hebben bij een kankerpatiënte; zie je er beter uit dan het beeld dat mensen hebben bij een genezende kankerpatiente.
    En het is toch weg nu? Dus draait de wereld gewoon door, te snel om het respectvol te noemen. Maar mensen draaien mee. Weten niet beter ook.
    Ons brein lijkt niet lang stil te willen staan bij andermans leed; lijkt het te verdringen om weer door te kunnen in het tempo van alledag.
    Als was het een survival-techniek.
    Maar als jij degene bent die het leed moet dragen, moet je dus weer instappen in een wereld die volcontinu vol tempo is blijven draaien. En da’s verdomd moeilijk; da’s een kwestie van heel lang er naast heel hard mee lopen voor je de enge sprong weer kunt wagen.
    Met extra bagage, zoals het besef van iemands of zelfs je eigen sterfelijkheid, en/of met nooit helemaal genezende wonden, is dat niet iets wat je ‘zomaar even’ doet.
    En omdat je met die bagage rondloopt waar geen kluisje voor is, wordt die wereld nooit meer hetzelfde. Maar dat hebben zij niet door. Zelfs niet (altijd) zij die het zelf hebben meegemaakt.
    Mensen bewonderen je.
    En ik vind dat terecht.
    En ik l*l te veel….

  9. Wat heb je dat prachtig geschreven. Zo lang duurt het precies. Levenslang dus, want dit maak je nu mee, maar zal altijd een markeerpunt in je leven blijven, zo houd je het leven er voor en er na. Het verandert je, ernstig ziek zijn. Tijd heelt alle wonden, maar iets is er blijvend veranderd. Ook ten goede, want gelukkig heb je ook de bijvangst nog. En nee, niet iedereen zal dit snappen.

  10. Ik kan me helemaal vinden in de reactie van Yvonn. Alleen l*l ik natuurlijk niet te veel. 😉 En denk ik dat wij je snappen. Voor zover wij dat kunnen als niet ervaringsdeskundige.

    Heel dikke knuffel wijffie!

  11. Veel mensen hebben gewoon een verschrikkelijk kort geheugen, een aantal mensen interesseert zich ook gewoon niet voor een andermans sores interesseert zich eigenlijk alleen voor zichzelf en vergeet gemakshalve gewoon dat iemand ziek is (geweest),……. Meid, je mag er zo lang over doen als je nodig hebt, nee je hebt het recht om er zo lang over te doen als je moet doen. Mooi beschreven van die 100 dingen die veel belangrijker zijn geworden en die 100 dingen die helemaal niet meer belangrijk zijn nu…. Focus op die verworven belangrijke dingen en geniet je te pletter. DAT is kwaliteit van leven!! knuf, knuf, ik denk aan je…

  12. Knuf. Je doet het goed. Vergeet niet dat buitenstaanders soms echt geen flauw benul hebben van wat er in je omgaat en waar je voor komt te staan. Het tempo is anders dan bij degenen die door razen en draven en zich met dingen bezighouden waar jij van denkt ‘so what?’ Inderdaad. Het gaat zoals nu. Blijf vooral genieten van je gezin, je sport en je wekelijkse crypto !

  13. Hi Repel,

    Je hebt veel ingeleverd en je hebt veel gewonnen. Wat dit betekent daar kan een buitenstaander alleen weet van hebben als hij echt kijkt en luistert. Veel mensen komen niet op dat niveau bewust of onbewust. Gebruik de energie voor jezelf en degenen die echt de moeite waard zijn en laat de rest….

    Groetjes,

    Dorothé

  14. Je bent nog steeds terug aan het krabbelen en dat begrijpt men niet zo, trek het je niet aan meid, ik zeg altijd kanker heeft ook voordelen al klinkt dat idioot, maar je leert zoveel dingen beter waarderen.
    En ja het zal nog een tijd duren voor je bij buikpijn alleen denkt aan een slecht gevallen maaltijd. Maar je komt er op den duur wel.

    vraag:
    Hoever is het nog?
    antwoord:
    Tot je er bent !

    Gewoon rustig aan, het is geen wedstrijd, na de vreugde om de goede uitslagen, begint je geestelijk verwerken pas echt. Maar je gaat er komen, zeker weten.

  15. Respect voor de wijze waarop je/jullie je er doorheen slaan. Dat sporten een enorme positieve werking heeft op het hele proces moge duidelijk zijn, daar ben jij het hardlopende bewijs van. You are gonna win this!

  16. Er is ook gewoon geen antwoord te geven op “Hoe lang het nog duurt”. De nasleep van alles en alles erom heen heeft vaak nog een grotere impact op je leven dan de gebeurtenis zelf als je begrpijpt wat ik bedoel. Het duurt nou eenmaal zo lang als het duurt.

  17. Oi… dat was even een kennismaking met de andere planeet.

    Ja, het duurt zolang als het duurt. Je hebt er alle tijd voor. Het is net als hardlopen: een stapje tegelijk 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s