Waarom doe ik dit?

Zondag 14 oktober 2012

06:20 AM Mijn wekker gaat af. Ik schrik er niet van. Ik was al wakker: wakker geworden van de regen. Net als mijn middelste. Vijf minuten eerder was hij met zijn gebruikelijke “mag ik bij jullie komen liggen” tussen ons in gekropen. Ik ga zitten en luister naar de regen. “Lief, het hoost”, zeg ik tegen mijn lief. Ik krijg ondefinieerbare geluiden terug als antwoord. Ik kleed me aan: mijn loopkleding over mijn kous. Ik geef mijn lief een kus en knuffel het warme bundeltje kind dat helemaal naar mijn slaperige middelste ruikt, terwijl ik luister naar de kletterende regen.

Waarom doe ik dit, vraag ik me mezelf af. Een zeldzame zondag als deze dat we samen hadden kunnen zijn. Met de kinderen. De regen klettert. Niks heerlijkers dan blijven liggen in je bedje in de knusheid bij elkaar.

Maar ik ga uit bed en ga naar beneden. Boterhammetje, flesje drinken, astmapuffer, iPod, loophorloge, buikgordel, regenjack, droge kleding, handdoek, TomTom, adres van Marcel. Check Check Dubbel Check. Dat ik mijn eigen chip vergeet heb ik niet in de gaten. Dat ik het bevestigingsmailtje niet heb geprint, ben ik vergeten. Het hondje jankt in zijn bench en begrijpt het totale negeren niet. We hadden de avond te voren afgesproken dat hij het wel zo doen, ik mocht me concentreren op me klaarmaken. Maar ik luister naar de regen en bedenk me dat ik nat genoeg zal worden vandaag, ik doe het hondje wel even, kan de rest blijven liggen.

07:10 AM Ik zit in de auto op weg naar Marcel. De ruitenwissers hebben het druk. Ik zie her en der een bliksemflits in de lucht. Ik heb de verwarming expres uitgezet: ik wil het niet te comfortabel krijgen, want anders is de klap in mijn gezicht zo groot zometeen. Ik ril nog na van het hondje uitlaten. Het was koud en guur en naar.

Waarom doe ik dit, vraag ik mezelf af. Dit is kak-weer. Dit gaat niet leuk worden.

08:00 AM Voor de tweede keer in 2012 rijd ik Marcelstad in en parkeer ik in alle vroegte voor zijn deur. En voor de tweede keer in 2012 ligt zijn gezin nog op een oor. Voor de tweede keer in 2012 doet hij met een stralende glimlach de deur open en drinken we samen een bakkie voor we samen carpoolen naar Schoorl. Toen in februari voor de 30 km van de Groet uit Schoorl, nu voor de Duinentrail Schoorl over ruim 14 km. Onze eerste trail. En Schoorl schijnt een serieuze te zijn.

Tijdens de rit naar Schoorl vragen we ons af waarom we dit doen. Al is het wel wat minder gaan regenen.

09:45 AM Een sporthal in Schoorl. We hebben een parkeerplekje gevonden in the middle of nowhere en we hebben de hal gevonden. We maken ons klaar voor de start. Ik heb een vervangende chip kunnen huren. Mijn benen zijn klaar, maar administratief ben ik nog nooit zo slecht voorbereid geweest op een loopje. Het maakt niet uit. Marcel en ik beginnen ons langzaamaan te herinneren waarom we dit doen. We zien Matties en het begint te kriebelen. Deze wordt genieten. Totally unlike Repel gaat de klok alleen maar aan omdat ik wil weten hoeveel hoogtemeters ik zometeen heb gemaakt en weer ben gedaald. Mijn eerste trail. Het gaat niet om de tijd, het gaat om een met de natuur, genieten.

Waarom die ik dit, vraag ik mezelf onzeker af. Hoe zwaar gaat dit worden? Ik ben goed in asfalt: maar klimmen door mul zand, langs boomstronken dalen? Ik doe dat….waarom? Ga ik dit echt leuk vinden?

10:30 AM De start. En dan weet ik anderhalf uur lang weer exact waarom ik dit doe. Dit doe ik omdat lopen me gelukkig maakt. Dit doe ik omdat lopen me compleet maakt. Dit doe ik omdat lopen me in 2012  heeft gered. Dit doe ik omdat het exact 10 maanden na de foute mammografie is. Dit doe ik omdat de datum van mijn eerste marathon over een maand onder de tattoostip van de bestralingen wordt getatoeëerd. Dit doe ik omdat ik in 2012 alles kan. Ook een trail. En oh my lord wat was het zwaar en wat heb ik ruim 14 kilometer lang genoten. Marcel zei het al: deze is voor het genieten. En hij had gelijk.

Rond 15:00 PM Ik krijg een berichtje dat hij online staat. Op YouTube. Ik kijk en geniet. Als jullie je afvragen waarom ik dit doe en of er ook maar een woord gelogen is: hieronder 14 kilometer genieten subliem samengevat in 5 minuten. Daarom doe ik dit.

15 oktober 07:00 AM Ik zie een berichtje op facebook dat de uitslag binnen is. Ik ben 36e van 119 vrouwen geworden op mijn eerste trail. Ik what’s app mijn lief die op weg is naar werk. Ik krijg een berichtje terug dat hij trots op me is. Daarom doe ik dit.

Advertenties

27 thoughts on “Waarom doe ik dit?

  1. En ik heb met je meegenoten, 5 minuten lang! Je straalt letterlijk.Volgens mij geef je gewoon licht. Pfffff, dat vroege opstaan in de stromende regen, mijn respect voor je is nog groter geworden dan het al was

  2. Zó gaaf dit! Doet mij denken aan de ATB tochten die ik deed door de bossen/bergen. Je lijf uitdagen in en door de natuur laat zo enorm voelen dat je leeft!! Prachtig.

  3. We zijn allemaal trots op je. Echt super trots . Jij die het flikte. Was een vreselijk
    naar begin dit jaar . maar ik weet zeker dat het een heel mooi einde krijgt ,dit rare jaar. Voor jou dan he… Met een heel veel super loopjes op je conto. Repel=een topper…X

  4. Knap om zo vol te houden en er ook nog van te genieten Repel.
    Ik dacht eerst dat je het over de kustmarathon had (Haamstede naar Zoutelande), met die boomstronken en dat mulle zand. Maar die is al begin oktober gelopen.

  5. Hi Repel,

    Ziet er geweldig uit, moet geweldig voelen, geweldig resultaat voor je eerste trail…. Ik wil zelf ook al een hele tijd sinds in op vakantie kennis maakte met public footpath (eigenlijk het ontbreken van het path). Vraagjes: op wat voor schoenen liep je? Had je nog speciaal getraind? Als ik verslag lees/kijk dan vergeet ik gewoon dat je ook borstkanker had en nog diverse restverschijnselen. Niet dat het er niet is geweest en dat je er al meer klaar moet zijn of zo… maar gewoon omdat de levenslust ervan af spat.

    Keep running natuurlijk,

    Dorothé

    • Hey Dorothé, Ik heb niet speciaal getraind: waarom was het zo spannend! Ik heb Inov-8 f-lite 230 schoenen gekocht en daar had ik wel een paar keer op gelopen. Zalige schoenen!

      Sinds kanker zegt iedereen dat ik straal: ik denk dat het komt door kanker…..ander perspectief op het leven. En daarbij komt het gewoon echt door het lopen, die blijdschap!

      Dank je wel voor het compliment!!!

  6. Meisje, meisje, meisje. Ik weet gewoon ff niet wat te zeggen. Ik keek naar dat filmpje en was zo blij voor jou en jouw mannen! Wat is er ongelooflijk veel gebeurt in 10 maanden tijd meis.

  7. Stoer hoor dat je het toch maar weer gedaan heb. Ik doe het je echt niet na, ik mis iets geloof ik om hardlopen leuk te vinden.

    Ik ga mijn houvast op een andere manier zoeken. Hoe weet ik nog niet maar het lijkt me “fijn” om iets te hebben om me in deze k*t-perode in vast te bijten….. Net zoals jij je loopschoenen aan blijft trekken en overeind blijft, zo hoop ik ook recht op te blijven staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s