Leven anno nu

Het is november 2012 en ik kan niet anders concluderen dan dat ik me weer druk maak om een gebroken nagel, bij tijd en wijle. Ik heb blijkbaar weer de ruimte en de energie.
Het is november 2012 en ik kan niet anders concluderen dan dat ik een veel te kort lontje heb, bij tijd en wijle. Ik heb blijkbaar nog niet de ruimte noch de energie.

I have come a long way. Daar mag ik trots op zijn. Maar ik zie waar ik vandaan kwam en waarvan ik niet weet of ik dat ooit nog ga halen en ik puf en zucht. Blijven knokken is best zwaar….

Ik zie ook hoe een positieve houding tegen je kan werken. Optimistisch zijn, blijven, headfirst de wereld in kijken is hoe ik wil zijn. De wereld ziet dan echter te weinig hoe kapot je je huis binnen strompelt soms en opgerold je bed in rupst. De opmerkingen die het oplevert kunnen enorm kwetsend zijn. Ik creëer mijn eigen onbegrip. Lang leve de boemerang!

Dit is de Afterparty in zijn Bitterste Vorm.

Het is november 2012 en de wereld heeft geen geheimen meer.
De wereld en mensen erin hebben allemaal hun true colours, hun ware aard laten zien.

Van een beresterk huwelijk, tot een ‘je hoeft maar op de knop te drukken’, tot een ‘ik ben blij dat je er weer bent’, tot een ‘je bent een kanjer’, tot een ‘ik leef mee’. Och, ik doe teveel mooie mensen tekort in deze opsomming.

Tot een ‘het is voor jou ook nooit genoeg he?’ (Van dezelfde persoon die bij een bestraling mocht zijn en na afloop *letterlijk* zei ‘nou, dat viel toch best wel mee?’), tot een ‘wees een grootte meid excuus krijg je niet’ (ja letterlijke woorden, anders zou het er zonder taalfouten hebben gestaan) en een ‘I support breastcancer’-posting (no kidding? hoe dan? iig niet naar degene die het trof! je houdt gewoon van roze?) door close by-mensen die alles hebben gedaan behalve diegenen bij te staan die het daadwerkelijk trof. Och, ik doe teveel mensen tekort in deze opsomming.

Ik leer leven met angst en ik leer leven met de true colours. En ik ben godverdorie zo blij met mijn headfirst instelling, ik blijf extravert en positief. Meer builen dan dit kan ik niet vallen. Als dit alles is? Ja, het doet pijn, maar oh mensen….die andere kant…

Ik kijk naar de weegschaal. Man oh man. Wat slaat hij mooi uit.

Advertenties

19 thoughts on “Leven anno nu

  1. Ik ben blij dat de weegschaal positief doorslaat. En tja … wat kan ik nog meer zeggen. Ik zit niet in jouw situatie, maar ik kan me alles zo levendig voorstellen. Alle positieve en negatieve aspecten. Alle goed bedoelde raad, alle onnozele en kwetsende opmerkingen en dat vind ik zo erg. Waar is de empathie gebleven? Oh cliché der clichés ‘in nood leert men …’ et cetera.
    Ik kijk met bewondering naar hoe jij je overal doorheen slaat en ik zou je zo graag behoeden voor alle negatieve toestanden die je er ongevraagd bijkrijgt.
    Dus … ik kom weer niet veel verder dan ‘heel dikke knuffel’ en ‘woonde ik maar dichterder bij’ (en die taalfout staat er ook expres 😉 ).

  2. Nu zou ik er gewoon even willen zijn, even een knuffel geven en een ‘goed gedaan meissie’, Even om het hoekje willen kijken bij slapende Daltons, gewoon even je levenslust ‘proeven’ en ondersteunen. Er is NIETS om spijt over te hebben, maar man oh man wat doet het soms pijn!

  3. Repel wat een intens logje. Ja dapper en stoer en weet ik al wat je bent kunnen ook je valkuilen zijn….. Moeilijk zit het in elkaar HET LEVEN. Toen ik klein was schreef mijn moeder in mijn” POËSIE” album dit.

    Wees een stoere sterke meid
    Die in bange uren moedig in een appel bijt al is het nog zo’n zure…

    En toen snapte ik dat niet wie ging er nou in o’n vreselijk zuur kreng bijten.
    Helaas hoe langer een mens leeft des te meer begrijp ik wat ze bedoelde. Zuur maar waar.
    Repel knuf

  4. ‘De wereld’ weet de helft niet, wil die helft ook helemaal niet weten (stel je voor, dan zou het zo maar eens kunnen dat ze er ook nog iets mee zouden ‘moeten’… veel te eng, daarbij….. ‘ze’ zouden het waarschijnlijk ook niet eens kunnen). En ja, helaas bestaat die groep ook en is het dan weer aan jou (ons) hoe daarmee om te gaan, wat helemaal niet altijd gemakkelijk is, simpelweg omdat het soms gewoon niet te begrijpen is.
    Ga gewoon door zoals je bent lieve Repel en blijf vooral je eigen ruimte temidden van je mooie gezin creëren en claimen; het mag :-). Hele dikke knuffel en hou die weegschaal maar goed in de gaten, hij is van jou!

  5. Als ik het al moeilijk vind om hier te reageren…
    Kun je dan een klein beetje inschatten hoeveel bewondering ik voor jou heb? Dat je afstand kan nemen van jezelf en de situatie om dit te zien en om naar de weegschaal te kunnen kijken. Dat die weegschaal naar de goede kant doorslaat, daar heb jij (met de bevelvoerder) een hele grote stem in gehad, reken maar!

  6. tranen vullen mijn ogen… en rollen zomaar over mijn wangen.. geef me geen reden… het is gewoon zo….jij dapper mens.. en samen met de jouwen heb je een hele toekomst.. dat moet gewoon al is knokken soms net niet genoeg

  7. Repel ik weet hoe een positieve houding ook tegen je kan werken, meid geniet je te pletter en laat mensen die niet begrijpen hoe kapot je soms van binnen bent, gewoon maar praten. Als het mensen zijn die je dicht aan het hart liggen (wat ik me eigenlijk niet voor kan stellen), zou je ze misschien alles nog eens uit kunnen leggen.
    Maar jij hebt een heerlijke cocon van warmte om je heen, man en kinderen, daar mag je je in koesteren als je eventjes toch weer in een put valt.
    Je moet wel leren leven met de angst , die erg diep zit, maar het lukt je wonderbaarlijk goed.
    Knuffel uit het zuiden XX

  8. Zo’n diep respect dat je van een afstand naar de wegschaal kunt kijken. Durft te kijken. En wat goed dat je ziet dat ‘ie positief uitslaat. En wat ontzettend fijn dat ‘ie positief uitslaat.
    Ik hoop van harte dat je je portie voor de komende eeuw hebt gehad, dat het leven weer om triviale dingetjes mag/zal gaan en dat je daar met meerwaarde van mag genieten.

  9. Wat ben je toch een mooie, geweldige vrouw. Ik heb nooit ZO een Afterparty gehad, maar het leven heeft me wel iets geleerd: Sommige mensen neuriën met jouw liedje mee. “Mooi liedje” zeggen ze. En pas veel later stel je vast dat ze de tekst van je liedje niet begrijpen. Misschien nooit zullen / kunnen begrijpen.

    En dan deze:
    “A friend is someone who knows the song in your heart and can sing it back to you when you have forgotten the words.”
    C.S. Lewis

  10. Mensen hebben vaak geen idee wat er achter je voordeur afspeelt. Wat voor strijd je strijdt terwijl het voor anderen allang gestreden is. Je bent er immers nog? Mensen zien je toch? Ze hebben geen idee hoe ze je kunnen kwetsen met hun opmerkingen. Vooral in een tijd waarin je zo sensitief wordt door het intense leven wat je leeft!!
    Ik ben blij voor je dat je weegschaal de goede kant uit slaat, want dat heb je nodig. Heb het goed!
    Lieve groet, Romana

  11. En moet je eens kijken in wat voor ’n razend tempo je dit (ook) weer doet..!
    Maak je geen zorgen als je door opmerkingen of acties van anderen van wie je het niet verwacht, achteruit geslagen wordt, voor ze ’t in de gaten hebben, sta je weer overeind!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s