En toen was er geen vuurwerk

Niet genetisch.
Mijn eierstokken mogen blijven zitten, mijn beide borsten ook.
We gaan geen Dr. Bibber met mijn lijf spelen.
Mijn zonen krijgen niet per definitie kanker en ze geven ook per definitie niks aan hun dochters door.
Ik mag de tijd nemen het nieuws door te geven (doe ik dat en hoe) aan de zus met wie ik gebrouilleerd ben: zij en haar dochters lijken in de clear.
Och natuurlijk heb ik het laten weten….

Or are we? In the clear…
We hebben sowieso 25% kans, mijn zus en ik. Zij om het te krijgen, ik om het opnieuw te krijgen.

De artsen vermoeden daarbij in families als de onze een derde gen waarvan ze het bestaan nog niet weten.
Met nieuwe DNA technieken gaan ze aan de slag en ze hopen met 3 tot 5 jaar iets te weten.
Dat is belangrijk voor de generatie van onze kinderen en de kinderen na hen.

Ik ken, al wachtend in de wachtkamer, dit scenario allang.
Ik ben namelijk uiteraard enigszins bekend met het onderwerp.

Ik weet ook dat het andere scenario inhoudt dat ik het eufemisme van een medisch heel zwaar circus inga.
Met heel veel operaties en nul garanties.
En mijn zonen.
En hun kinderen.
En mijn zus, met wie ik gebrouilleerd ben.
En haar kinderen.

Al wachtend in de wachtkamer op dit nieuws rinkelt mijn werktelefoon te hard en te veel op de trilstand en ik besluit tegen wil en dank op te nemen.
En te antwoorden.
En te reageren.
En te handelen.
Voor, tijdens én na de uitslag.
En zoals dat gaat…..
De uitslag is goed.
Werk wordt (uiteindelijk) ook opgelost.

En ik?
Ik hoor alles aan.
De uitslag.
De boze telefoontjes.
De teleurgestelde reactie van mijn Bevelvoerder: we gingen toch nu iets vieren?
Hij had bijzonder verlof, om samen het nieuws te vieren.

Sinds de uitslag ben ik aan het huilen. En ik kan niet stoppen.

En geen hond die het begrijpt.

 

Advertenties

26 thoughts on “En toen was er geen vuurwerk

  1. Oh meissie……. Huil maar , al die spanning…en het houdt maar niet op, zelfs niet met jou houdt het op…….. maar het huilen houdt wel op . De moed die je hebt opgebracht met al die behandelingen, moet nu omgebogen worden naar de moed om te durven leven, te durven leven nog 50 jaar of korter. Die moed moet gebogen worden naar zo te leven alsof je gewoon 50 jaar voor de boeg hebt, klaar! Ondanks met wat je weet, of vreest. Ik denk aan je……. je GAAT weer genieten, heus! Maar de eerste onschuld is voorgoed verdwenen. Mijn hart huilt daarom een beetje met je mee.

  2. En OF ik het begrijp! Eindelijk huilen huilen huilen. Het moest er toch eens uit! In mijn gedachten hou ik je stevig vast en huil ik met je mee. Zo fijn dat het goed nieuws was; maar zo vervelend dat het gelijk op ging met werktrubbels en dat het goede nieuws niet op de juiste manier gevierd kon worden. Maar, hoe dan ook: het is goed nieuws! En ik ben blij voor je. En ik weet dat je er nog lang niet vent, maar je komt er wel. Je hebt bewezen dat je een vechter bent; een oersterke vrouw. Met een fantastische man naast zich en 3 geweldige kids. Ik ben er trots op dat ik je ken! Liefs

  3. Ik wens je alle liefde, moed, hoop en kracht die je nodig hebt, want natuurlijk komt er een tijd dat ook jij weer…., alleen nu even niet en straks net even anders, genieten van alles, en dat mag en daar is helemaal niets mis mee.
    Hele dikke knuffel.

  4. Huilen heeft een genezende werking, dus het is juist heel goed dat je huilt, na al die ellende. Nu kon je uitademen en wat ontspannen en toen kwamen er tranen mee. Heel veel sterkte, en genezing toegewenst, liefs van Jessica

  5. Lieve Repel huilen mag… Ook als geen hond het begrijpt… Dit is niet te vatten hoe hier mee om te gaan want niemand weet hoe dat moet. Jij vindt je weg hier in, het zal goed komen…

  6. Lieve Repel, begrijpen, nee dat kan ik gelukkig niet. Invoelen, een klein beetje. En ja, tranen zijn soms zo nodig. Ze spoelen iets weg, geven genezing en kunnen zo opluchten.
    Het vieren, met z’n tweeën of met z’n vijven, dat komt wel, dat is jullie toevertrouwd. Het komt vanzelf, je hoeft het niet af te dwingen.
    Maar voor nu wens ik je een fijn moment op jouw stukje keukenvloer, samen met Fletcher of met Miss Marple.

  7. Rollercoaster opnieuw. Misschien is het nodig om al die tranen te huilen om rust in je lijf en hoofd te krijgen? Dat ze een boel mee naar buiten nemen en het vrijgeven aan een plek waar ze niet meer terug kunnen komen. Dat je uiteindelijk lichter en blijer zult zijn. Ook al zul je altijd anders zijn dan voor februari omdat er zoveel gebeurd is. Hele dikke knuffel. Bijna in het eggie weer.

  8. Het zullen vast alle emoties van dit jaar zijn, gooi ze er uit. Niemand hoeft het te begrijpen, er zit geen logica in. Tranen bepalen hun eigen weg, hun eigen tijd en hun eigen loop. Laat ze hun gang gaan, da’s beter dan ze jouw wil op te leggen want vroeg of laat, komen ze toch {{{KUFFEL}}}

  9. Oh en natuurlijk een hartelijjk gefeliciteerd met deze goede uitslag, want ondanks alle tranen, de pijn van binnen, de verwarring en vast ook de boosheid, heb je die kanker toch maar mooi een opdonder gegeven en voorlopig is ie weg (en laat het hem niet meer wagen ooit nog in je buurt te komen)

  10. Ik weet inderdaad niet of ik het begrijp… dat kan ik ook niet.. ik ken het gevoel niet omdat ik het geluk tot zover heb gehad dat ik niet ernstig ziek ben of ben geweest… Maar als ik je dan probeer te begrijpen hoe het moet voelen.. dan zal ik uit het gevoel dat ik had tijdens ‘Kay’s ziekte periode’ moeten putten… en dan kom ik misschien op wel een hele foute conclusie… ga het toch proberen…..

    Want ik kan me voorstellen dat ondanks dat het een ‘goede uitslag’ is… dat dat he-le-maal niet zo voelt… waarom is dat goed… het is net zoveel kans als dat er was voor je het kreeg toch? En toen kreeg je het toch ook… er is dus geen ‘gen’ die ervoor zorgt dat je ‘extra gevoelig’ ervoor bent.. dus je mag alles ‘laten zitten’ .. JOEPIE, tuurlijk hartstikke fijn.. je geeft het niet door.. beste nieuws van de wereld… Iedereen wil er om feesten… wilt dat het leven doorgaat… maar jij… zal vast nadenken.. denken over wat de uitslag nou echt zegt… voor je gevoel weinig denk ik… Je hebt het nu ook gekregen…

    Natuurlijk weet ik helemaal niet of jij er zo ever denkt, maar dat was mijn gevoel toen, iedereen zei “Joh, eindelijk er zit nu een kunstklep in, nu kan er niks acuut meer gebeuren”… Dan blijft en zit er in je achterhoofd.. jah.. 1 jaar geleden zeiden jullie ook.. niks aan de hand… duurt nog wel 10 jaar voor er iets aan moet gebeuren.. en daar zit je dan.. nog geen jaar later en 3 open hart operaties verder… Het is klaar… voor nu…

    Dan heb je verdriet.. verdriet omdat niemand voelt dat je er geen vertrouwen meer in hebt, dat je je vanaf nu nooit meer bent zoals je was…. dat het er niet toe doet wat de uitslag ook is… de angst is en blijf aanwezig.. altijd en overal… Anderen zijn blij en opgelucht…. Steken vanaf nu hun kop in het zand… En jij… steekt met je kop overal boven uit.. kwetsbaar… angstig.. je leven is veranderd.. voorgoed…

    Dat is hoe ik het zou denken dat je je voelt… maar ik hoop natuurlijk dat het anders is.. Dat het idd een uiting is van een jaar elende… en nu de uitslag goed is.. dat je het uit je systeem gooit en dat het daarna weer de juiste kant op gaat… Dat hoop ik!

    Heel veel liefs Natasja

  11. Gefeliciteerd… want als. ik dit zo lees is het dat echt wel waard… scenario’s voor de toekomst moet je gewoon opschorten.. 25% is niet zoveel…zeker niet als 1 op de 3 mensen er mee te maken krijgt zoals er eergisteren luid verkondigd blijft..Natuurlijk blijft de angst, natuurlijk komen de tranen, natuurlijk… je bent mens, een heel dapper mens!!

  12. Pfff Wen, gefeliciteerd….. Tjee…. Das heftig…. Ik sta een heel stuk van je af en ik heb zelfs de tranen…. Waarom? Geen idee… maakt het uit? Ik weet niet wat je doormaakt en hebt gemaakt, ik kan me er een voorstelling van maken. Ik heb met je meegeleefd, aan je gedacht, voor je gehoopt, geduimd…. Jij, je vent, die ontzettend mooie knullen…. Ik heb gelezen en nu ff gehuild. We staan ver uit elkaar, maar tjee, ik ben wel heel trots op je. Je bent jij…. Fantastisch wijf, met een rotjaar achter de rug. Ik hoop echt met heel m’n hart dat je door de regen straks het zonnetje ziet schijnen, de warmte en het vertrouwen weer terug vindt en je samen met je mannen weer geniet. De onschuld en naieviteit van het leven zijn weg, maar tjee, wat heb jij veel om dankbaar voor te zijn. Ik voor mij, heb daar wel wat van geleerd…. Knuffel

  13. Ik ben al drie keer opnieuw begonnen aan deze reactie, maar ik kan de juiste woorden niet vinden… Daarom gewoon een hele dikke virtuele knuffel voor jou!! En als huilen voor nu de oplossing is om de spanning kwijt te raken of om te gaan met de uitslag, doe het dan gewoon lekker. Wie weet lucht het op…. Xxxx

  14. Dat is het vervelende van nare tijden…. Je staat zo dicht bij elkaar en kunt elkaar zo ontzettend kwijt zijn. Verwarrend is dat, hè?
    *zucht*
    Komt goed…. komt goed… *knuffel*

  15. Oh jawel. * biedt haar schouder aan om op uit te huilen zo veel en zo vaak als nodig is *
    Dikke digitale knuffel.
    En lieve bevelvoerder: dat vieren komt. Echt. Maar nu nog even niet.
    Hang in there, saampjes.

  16. Lieve Repel, eindelijk kunnen al die spanningen wegspoelen met liters tranen,
    Niet denken aan de kwart procent dat het je nogmaals zal treffen, Janneke gaf je een goed advies, volop leven meis, want voorlopig gaat het goed met je.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s