Buddyrun

Zaterdagmiddag. Moeder van vriendje van Wijzemans brengt haar zoon voor een logeerpartijtje bij ons.

Zij: Als ik hem morgen kom halen, heb je dan tijd dat ik een kopje thee blijf drinken?
Ik: Nou, ik ben er dan zelf niet; ik ben dan naar Leeuwarden om een rondje te lopen met een vriend van me.
Zij: Je gaat naar Leeuwarden om een stukje te lopen?
Ik: Ja?

Ja natuurlijk begreep ik haar verbaasdheid, maar ik vond het gewoon leuk om het zo vanzelfsprekend mogelijk te brengen. En natuurlijk ga ik niet voor iedereen 171 kilometer heen en 171 kilometer terug om een stukkie te hollen. Maar we hebben het over Bud.

Hij is iemand die in de loop der tijd getransformeerd is van virtuele kennis naar een kennis in het ecchie. We zijn samen naar een aantal concerten geweest en we hebben elkaar gezien bij een loopje met twittermaatjes. Hij en Spelmaker kenden elkaars virtuele naam op de PS3. En ondertussen maar lol hebben op twitter. Gedeelde humor, gedeelde looppassie (elk op zijn eigen niveau (lees: als ik twitterde “I ran 12 km”, twitterde hij “I ran 76 km”, maar we liepen dan wel weer virtueel samen)), gedeelde muzieksmaak. En ergens ook een vergelijkbare kijk op mensen/twitter/wereld. Ook op het internet heb je mensen met wie je meer contact hebt dan met anderen. En Bud was daar een van. Een waardevolle.

Maar toen kwam 2012 en zoals ik eerder heb geprobeerd te formuleren, telde alles in 2012. Niemand deed mee voor spek en bonen. De mensen die het hebben laten afweten in die tijd, hebben het laten afweten op het moment dat het er toe deed. En dat wordt nooit meer vergeten. Dat is geen belofte, maar een gevoel dat blijkbaar “is”. Een conclusie die ik heb moeten trekken omdat het zo voelt onder de streep. En de mensen -sommigen uit onverwachte hoek- die er waren, staan voor altijd op de goede bladzijde van mijn schriftje. Ook dat is niet meer uit te gummen. Ook aan de goede kant werkt het zo. 2012 was voor het ecchie. En dan…heb je die paar die above and beyond serieus een verschil hebben gemaakt.

Bud is daar een van. Zijn Budhumor heeft me op cruciale momenten door emotionele momenten en crisis situaties geleid. Pats: keer op keer op het juiste moment en met de juiste toon. Bud Style, humor style. Exact wat ik nodig had, elke keer juist als ik het nodig had. Lees me goed: ik bedoel dus echt niets af te doen aan de essentiële knuffels en liefde en troostende armen die ik kreeg van zoveel anderen die ik net zo hard nodig had, moet ik het echt toevoegen als disclaimer? Nee toch?

Dus. Zondag gingen we eindelijk, eindelijk samen een rondje doen. In Leeuwarden. En voor Bud rij ik dus wel 171 km heen en 171 terug om samen te lopen en vervolgens samen met Mevrouw Bud een hapje te eten!

Bud stippelde de toeristische route uit. Langs het monument van de 11 steden, en de start van de 11 steden, de scheve toren in het centrum, het bruggetje met de tegeltjes van alle finishers van de 11 steden en de finish bij de Bonkervaart en door de straat waar Mevrouw Bud bijna klaar was met werken.

Een kleine 22 kilometer met mijn Bud. Gevolgd door een paar uurtjes bij hem en mevrouw Bud thuis. Ik heb zelden zo’n leuke, zo’n ontzettend leuke zondag gehad. Nike zou zeggen: Make It Count.

I did!

buddyrun

BBo-3MrCUAA-7Iv.jpg-large

Advertenties

De Ober en de Spelmaker….verjaardag Repel Style!

Dus.
Wij zitten elke zondag in die Brasserie, met die knutseldames.
Deze zondag ook. Maar deze zondag is speciaal. Feyenoord speelt tegen Ajax.
Wij zullen Spelmaker alleen maar meekrijgen als hij kan kijken.

Gewapend met iPad en de juiste duur betaalde app zitten wij er.
Er loopt veel personeel rond, maar Ober is een vaste.
Hij herkent ons.
Hij ziet de iPad…..en dan het beeld.
Hij maakt er een geintje van, maar hij is verdacht veel bij ons tafeltje.
Hij kijkt veel mee.
Hij dolt met Spelmaker.
Hij is echt erg vaak bij ons tafeltje.
Ober is voor Ajax, heel erg voor Ajax.
Spelmaker is voor Feyenoord, heel erg voor Feyenoord.
Maar de Ober van in de twintig behandelt mijn Spelmaker als volwaardige vent.
En mijn Spelmaker van 11 kan het spel volledig aan.

Ondertussen druppelen mijn vrienden binnen.
Niet gepland, spontane actie.
Ik had de beste verjaardag EVER, ondanks medisch gedoe.
Omringt door lui die de sneeuw trotseerden voor mijn marathon leeftijd!

Feyenoord staat achter.
Spelmaker heeft de hele wedstrijd lang veel geplaag verduren gekregen.
Van Ober.
Vanuit de keuken kreeg hij steun van de kok…..ik vond het hilarisch!

Feyenoord verliest.
Mijn oudste, mijn grote lieve zoon geeft de Ober een hand en zegt gefeliciteerd.
Holy fuck, ik ben zo trots! Wat een mooie zoon heb ik!!!
De Ober trakteert mijn zoon op een cola.
Holy fuck, wat een goeie gozah!

Seriously, de beste verjaardag EVER!!

Ten voeten uit

Spelmaker was 5 toen het begon.
Mama, mag ik een hondje?
Vijf jaar lang heeft hij het volgehouden en toen werd het lange zeuren wachten beloond. Voor zijn tiende verjaardag kreeg hij een hondje.
Mama, zullen we hem Swaffel noemen?
Die werd dan wel weer keihard gevetood, maar dat verhaal heb ik al eens verteld.

Toen we de beslissing namen dat er een hondje kwam, had de hele wereld er allerlei meningen over. Zowel positief als negatief.
Maar hoe dan ook, ik kan me niet voor de geest halen dat iemand het NIET heeft gezegd:
Ja, ja: zijn hondje, maar uiteindelijk draaien jullie ervoor op!
En heel stiekem hielden we rekening met dat scenario, al hadden we verwachtingen bij  onze verantwoordelijke jongen.

We hebben onze Fletch nu ruim een jaar.
Wij vragen Spelmaker geregeld een rondje met het hondje te doen, ook op momenten dat hij aan het gamen is of met een vriendje.
Ik kan naar waarheid zeggen dat hij het altijd doet….sterker nog:
Hij heeft nog nooit ook maar gemopperd dat hij geen zin had of dat hij niet wilde.
Geen enkele keer.
Spelmaker, ga jij een rondje doen met Fletch?
Okay mam!
Ik ken geen trouwer baasje dan Spelmaker.

Spelmakerdec12

Dit was er nodig om mij weer aanspreekbaar te maken

De woorden van de lui bij de spoedeisende hulp hebben de weg van mijn buis van Eustachius tot het rationele gedeelte van mijn brein niet gehaald.
Daarvoor was ik teveel in paniek.

Pas de volgende dag, bij het baasje van Ben, landden de woorden.
Uiteraard bij het baasje van Ben. Zij redt mijn leven keer op keer op keer…

Borstkanker zaait niet uit naar darm. Bijna per definitie.

Ik ga een nieuw medisch circuit in.
Misschien ben ik een zeldzaam geval van begin 40 dat in korte tijd twee primaire tumoren ontwikkelt die totally unrelated zijn (tijd om een staatslot te kopen?),
misschien is het tweede gevalletje zelfs totally harmless.

Ik heb een paar dagen nodig gehad om het te kunnen plaatsen.
Paniek voelen is niet nodig, Repel. Sterker nog:
Paniek is improductief.
Paniek zou betekenen dat ik zou moeten handelen.
Maar ik kan deze realiteit niet veranderen.
Paniek is nuttig als er een leeuw op je af komt.
Of als je kind onder een auto dreigt te komen.
Nu heb ik gedaan wat ik kan: ik ging naar de dokter.
Voor de rest kan ik niet veranderen wat is:
paniek is useless.

Ik kwam sterker uit 2012.
Dat is niet onwaar gegeven nu.
Ze mogen zij aan zij bestaan.

Ik ga door op mijn nieuwe pad.
Hier heel verdrietig om zijn maakt dat ik nog meer waardeer hoeveel ik heb gewonnen in 2012.

Ik heb op 15 januari 2013 weer ervaren wat het is om doodsangst te voelen.
En ik had zo gehoopt dat gevoel zoveel jaren te mogen uitstellen.

True.

11 Februari ga ik Niemandsland weer in.
Een werkdag of 5 tot 7 later weet ik wat ik headfirst ga doen.

14 april staat mijn tweede marathon…..jullie mogen 1, één, EEN keer raden wat ik wil…..

Twilight Zone

Zondagochtend, rond vijf uur. Ik schrik wakker van…
Ik heb geen idee waarvan, maar ik ben geschrokken.
Ik kijk op de wekker aan de kant van de Bevelvoerder. Het is 05:05 uur.
En dan zie ik ineens dat de plek van de Bevelvoerder leeg is.
Ik probeer terug te denken aan gisteravond. Nee, hij had geen dienst. Hij was thuis.
Ik kijk naar zijn kleding. Ik zie zijn trui liggen.
En zo slaapdronken als ik ben, meen ik ook zijn broek te zien.
Zijn pieper is weg. Maar zijn uitrukkleding ligt er.
Hij is toch niet in zijn t-shirt en onderbroek weg?
Misschien snurkte ik en ging hij in een andere kamer liggen.
Ik loop alle kamers af. Hij is nergens.
Ik pak mijn telefoon. Leeg.
Maar die had ik gisteren opgeladen.
Wat is er aan de hand?
Ik loop naar beneden. Daar ligt zijn sleutelbos.
Wat? Hè? Waar is hij?
Het is zijn andere sleutelbos, maar ik ben om 5 uur ’s ochtends observatie technisch gezien niet op mijn sterkst.
Ik pak de vaste lijn en bel hem. Geen gehoor.
Ik begin steeds ongeruster te worden. Maar ik hoorde zijn telefoon niet: die heeft hij dus meegenomen.
Wel zijn telefoon en pieper mee, maar zonder kleding en zonder sleutels.
Ligt hij ergens doodgevroren?
De hond zit in de bench, die is er wel. “Het”, is dus niet tijdens het uitlaten gebeurd.
Wat “het” ook is.
Ik krijg een idee en ik kijk op internet op P2000 naar de uitrukken van de brandweer.
Rond 4 uur twee uitrukken: een in Repelbuurdorp en een wat verder weg.
Niks in Repeldorp.
Nu vind ik het echt niet leuk meer.
Ik bel nog een keer. Geen gehoor.
Ik maan mezelf tot rust. Repel, niks aan de hand, er moet een logische verklaring zijn.
Ik heb pijn in mijn buik.
Into thin air.
Ik kijk naar de voordeur: niet op het nachtslot.
Ik trek een jas over mijn nachthemd aan en loop naar buiten.
De smart is weg. Dat lijkt een goed teken, gek genoeg.
Ik bel nog een keer. Hij neemt op.
Waar ben je?
Op de kazerne, we hadden een brand, we zijn net terug.
Maar er staat niks op P2000.
Jawel, om kwart over twee.
Ik kijk op het scherm, en inderdaad: ik had niet ver genoeg teruggekeken naar 02:19 uur.

Als hij thuiskomt heb ik twee mededelingen:
Wij moeten een teken verzinnen, een bordje of zo waardoor ik weet dat je een uitruk hebt, dit is niks. En daarbij: als jij thuis bent, is het veilig om de deur in het nachtslot te draaien, maar als ik alleen ben zonder man in huis is het een stuk veiliger om de deur open te laten?

Waarom is het zo dat als je zo opgelucht bent, je geïrriteerd reageert? Althans, waarom doe ik dat?

Ik kan nog nog niet tegen een stootje, maar ik heb hele lieve mensen om me heen!

Bericht van mij heen.
(waarheidsgetrouw, op namen na)

Beste TreenerT,

Gisteravond was ik heel erg verdrietig over werkgerelateerde zaken (grote baanonzekerheid) en het feit dat lopen niet liep. En later realiseerde ik me: ik ben op weg, maar ik ben er nog niet. En ook al ben ik er, ik heb nog lang geen reserves en ik heb geen buffertje: ik kan nu nog niet tegen een stootje. In 2012 had ik lopen nodig als baken om door de hel te komen. Gisteravond realiseerde ik me dat het niet meer zo sterk is als dat, maar dat het nog steeds geldt: met lopen kan ik dealen met dingen. Lopen is nog veel te veel mijn buffer, mijn stootkussen. Als lopen niet lekker gaat is dat enerzijds een item op de stapel dingen die spelen en anderzijds ben ik mijn steuntje kwijt. Het telt dubbel. En toen ineens toen ik de Bevelvoerder aan de lijn had klikte het: ik wil mijn lopen terug. En toen ik me dat bedacht voelde ik me zo opgelucht! Dan maar niet de marathon onder de 4 uur, maar ik wil terug wat het voor me deed. Mijn Bud probeerde me nog tegen te houden (ik vroeg hem om advies) maar hij zei op het laatst dat ook al is het schema betere voorbereiding, en de eigenlijke manier om het te doen, ik wellicht nog te vroeg ben, teveel aan mijn hoofd heb. Lopen is mijn boei en ik heb geen zwemdiploma. Daarbij werk ik weer fulltime, we hebben wisseldiensten, 3 kinderen met sport, dieren, ik werk veel uithuizig….lopen wanneer ik wil, wat ik wil is logistiek ook de betere optie. Ik word daar een lievere mama en een lievere echtgenote van. Ik liep vandaag van werk naar huis helemaal op mijn eigen manier als test en toen wist ik dat ik dit mailtje moest schrijven.

Sorry dat ik opgeef, maar het voelt voor mij niet als opgeven. Het voelt als iets terugvinden. Dank je wel voor de moeite die je in me hebt gestoken. Ik zal mede in dat licht dit jaar weer meedoen aan een Run for Kika en Lopen Tegen Kanker.

Ik hoop niet dat je boos bent.
Bedankt en liefs,
Repel

Toen kreeg ik dit antwoord.
(waarheidsgetrouw, op namen na)

Hoi Repel,

Eigenlijk wist ik dit al wel. De laatste zin van mijn mailtje van gisteren
hield dat al in.
Gewoon je ding doen met lopen zoals je altijd gedaan hebt. Lopen zien als
een bevrijding van al je beslommeringen, om je gezin, om je werk, om je
gezondheid. Dat is zeker voor nu het beste medicijn en dan idd. niet jezelf
ook nog vastpinnen op een schema dat dan alleen maar werkt als een keurslijf
dat je geen ruimte laat.

Boos? Ben daar maar niet bang voor. Er moet heel wat meer gebeuren om mij
boos te krijgen. Jammer? Ja.. dat wel omdat ik je zo graag mee onder die 4
uur geholpen zou hebben. Ben er nog steeds van overtuigd dat dat ruim binnen
je (loop)mogelijkheden ligt.
Ik hoop je binnenkort nog eens ergens te ontmoeten bij wat voor gelegenheid
dan ook.

Mocht je ooit nog loopvragen hebben en je denkt dat ik daar een antwoord op
zou weten dan weet je me te vinden.

Maak er een leuk weekend van.

Groetjes TreenerT