Twilight Zone

Zondagochtend, rond vijf uur. Ik schrik wakker van…
Ik heb geen idee waarvan, maar ik ben geschrokken.
Ik kijk op de wekker aan de kant van de Bevelvoerder. Het is 05:05 uur.
En dan zie ik ineens dat de plek van de Bevelvoerder leeg is.
Ik probeer terug te denken aan gisteravond. Nee, hij had geen dienst. Hij was thuis.
Ik kijk naar zijn kleding. Ik zie zijn trui liggen.
En zo slaapdronken als ik ben, meen ik ook zijn broek te zien.
Zijn pieper is weg. Maar zijn uitrukkleding ligt er.
Hij is toch niet in zijn t-shirt en onderbroek weg?
Misschien snurkte ik en ging hij in een andere kamer liggen.
Ik loop alle kamers af. Hij is nergens.
Ik pak mijn telefoon. Leeg.
Maar die had ik gisteren opgeladen.
Wat is er aan de hand?
Ik loop naar beneden. Daar ligt zijn sleutelbos.
Wat? Hè? Waar is hij?
Het is zijn andere sleutelbos, maar ik ben om 5 uur ’s ochtends observatie technisch gezien niet op mijn sterkst.
Ik pak de vaste lijn en bel hem. Geen gehoor.
Ik begin steeds ongeruster te worden. Maar ik hoorde zijn telefoon niet: die heeft hij dus meegenomen.
Wel zijn telefoon en pieper mee, maar zonder kleding en zonder sleutels.
Ligt hij ergens doodgevroren?
De hond zit in de bench, die is er wel. “Het”, is dus niet tijdens het uitlaten gebeurd.
Wat “het” ook is.
Ik krijg een idee en ik kijk op internet op P2000 naar de uitrukken van de brandweer.
Rond 4 uur twee uitrukken: een in Repelbuurdorp en een wat verder weg.
Niks in Repeldorp.
Nu vind ik het echt niet leuk meer.
Ik bel nog een keer. Geen gehoor.
Ik maan mezelf tot rust. Repel, niks aan de hand, er moet een logische verklaring zijn.
Ik heb pijn in mijn buik.
Into thin air.
Ik kijk naar de voordeur: niet op het nachtslot.
Ik trek een jas over mijn nachthemd aan en loop naar buiten.
De smart is weg. Dat lijkt een goed teken, gek genoeg.
Ik bel nog een keer. Hij neemt op.
Waar ben je?
Op de kazerne, we hadden een brand, we zijn net terug.
Maar er staat niks op P2000.
Jawel, om kwart over twee.
Ik kijk op het scherm, en inderdaad: ik had niet ver genoeg teruggekeken naar 02:19 uur.

Als hij thuiskomt heb ik twee mededelingen:
Wij moeten een teken verzinnen, een bordje of zo waardoor ik weet dat je een uitruk hebt, dit is niks. En daarbij: als jij thuis bent, is het veilig om de deur in het nachtslot te draaien, maar als ik alleen ben zonder man in huis is het een stuk veiliger om de deur open te laten?

Waarom is het zo dat als je zo opgelucht bent, je geïrriteerd reageert? Althans, waarom doe ik dat?

Advertenties

14 thoughts on “Twilight Zone

  1. Er is maar éen antwoord op……….omdat je een mens ben…daarom reageer je zo.
    En dat “mensje” heeft vorig jaar een jaar gehad dat haar grondvesten deed trillen. En dat “mens” moet eerst weer stevige ankers krijgen…. daarom reageer je zo…
    Komt goed lieve Repel komt goed.*smak*

  2. Je moet er wel tegen vechten hoor, maar het is verschrikkelijk logisch. Je kan niet ineens van je doodongerust-stand in je o-alles-is-prima-stand. Je systeem staat nog op overleven, bij jou waren ook alle hulpdiensten uitgerukt voor een groot alarm, die moeten weer naar binnen geroepen worden omdat het een vals ararm was en dat kost eventjes….

  3. Eh… misschien omdat je door de adrenaline nog in de “Hoe-wat-waar-stand” staat en je hersens nog holderdebolder verklaringen door elkaar in je hoofd schiet? Die moeten even terug in standje relax worden geduwd… enneh… dat gaat niet in één tel… En daarna ga je natúúrlijk Bevelvoerder een héle dikke knuf geven! 🙂

    Groetjes Puck

  4. Heel herkenbaar, angstgevoelens, net wakker, onzeker. En dan na de logische oplossing de irritatie. Maar eigenlijk de irritatie op jezelf…. Hindert niet, gewoon doorgaan.

  5. Ja gek is dat he, hoe mensen soms kunnen reageren. Ik denk dat iedereen dat wel eens heeft. Ik was ooit eens in geen velden en wegen te bekennen noch te bereiken. Toen ik thuis kwam zag ik dat m’n mobiel en huistelefoon overspoeld waren met berichten van het kdv. Berichten die ze ook naar de Techneut hadden kunnen sturen als het echt zo dringend was geweest. Enfin, ik was te laat en de Techneut was al op weg naar huis mét kind en wat denk je? Juist… geen blije reacties van ze is weer boven water, maar boze tonen. Je bent dus niet de enige die zo reageert. Aan de andere kant, als ik m’n mobiel bij me had gehad was er niets aan de hand geweest net zoals een briefje met “schatje, ben opgeroepen, ben zo terug!”

  6. Aaaargh, wat een enge nacht….. Je hebt zo gelijk dat je hier afspraken over wilt maken..knuffel, liefs Roelien
    Ps. Wil je mijn doorlink aanpassen in je blogroll, ik heb een ander blogadres. Dank je!

  7. Pff… kan me voorstellen dat je geschrokken was! En ook de reactie. Heb jij dat nooit bij de jongens, als ze later thuis komen dan je verwacht of zo. Dan ben ik gewoon stikbezorgd en dan reageer ik bozig. Dat is inderdaad liefde!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s