Een (on)gewisse toekomst

Het moment dat de auto me raakte gingen er heel veel gedachten tegelijk door me heen. Ik maakte alles heel bewust mee, tot op de milliseconde.

Een ongeluk? Dit is een auto.
Een zebra, dit is een zebra!
Nee, de marathon, 14 april!
Kom ik eronder? Ga ik leven?
Bevelvoerder, ik moet de Bevelvoerder bellen!

Toen de klap op het asfalt en de pijn en de instantane wetenschap. Ik keek om en zag mijn been in de wielkap. “Wat moet ik doen, wat moet ik doen?” De chauffeuse gilde in paniek. Ik gilde terug dat ze achteruit moest. Toen kon ik mijn been uit de wielkap halen en die als een harmonica op het asfalt leggen. Toen gilde ik het uit van de pijn. Hoe het been daarvoor in die wielkap zat was zo niet verenigbaar met de anatomie dat ik geen pijn ervoer bij dat buitenaardse beeld. Maar toen. Mijn been, mijn been…MIJN BEEN! Kermend, creperend. Ik gilde met mijn lippen tegen het asfalt. Waarom val ik niet flauw, deze pijn kan niet. Kan ik niet. Is onmogelijk.

Ik besloot te kalmeren en helder na te denken. Ik zette mijn loophorloge uit en keek of mijn iPod het nog deed. Ik deed mijn heuptasje open en belde de Bevelvoerder. “Ik ben aangereden…” En ik wilde aanvullen met “en ben wat later thuis”, maar voor ik die kans kreeg pakte iemand mijn telefoon af. “Uw vrouw is aangereden en de ambulance is onderweg.” Ik werd boos: geef mijn telefoon terug, mijn been, mijn been! De vrouw deed streng en ik moest kalmeren. Het was als olie op het vuur gooien. Mijn been, wat is er over. Mijn enkel, mijn knie? Wat is er nog meer kapot behalve de harmonica die ooit mijn onderbeen was? Dit wordt opereren, maar hoe erg? Kan ik ooit nog lopen, wandelen überhaupt? De Bevelvoerder arriveerde toen ik al op de plank geïmmobiliseerd in een nekbrace lag. Ik peilde zijn blik toen hij naar mijn been keek. Zijn blik verried niks.

Een week later lig ik nog hier. In het ziekenhuis. Als we even niet nadenken over hoe erg het had kunnen zijn (dood, coma) is het zo erg als ik dacht. En erger. Een onmogelijke breukencombinatie met onmogelijke pijn. Een operatie die langer duurde dan verwacht en een opname die langer duurt dan verwacht. Open botbreuken. Open wonden. Pijn. Pennen, krammen, zwellingen, morfine. Complicaties en een heel lange weg. En afschuwelijke pijn. De beelden in mijn hoofd van het ongeluk. De dromen. Het wakker liggen. En de pijn. De angst voor de toekomst. De wondverzorging, de komende weken gehandicapt thuis.

Mijn been. Hardlopen. Een jaar uit de roulatie. Op z’n minst. En nu is er iets heel geks. Ik voel me niet genaaid en ik voel niet alsof er iets is afgepakt. Mijn been is er zo erg aan toe dat ik alleen maar gedreven ben om te herstellen. Daar waar ik vorig jaar gedreven was om de marathon te lopen om met kanker te kunnen dealen, ben ik nu alleen maar gedreven om te herstellen. Uit de pijn te komen. Dan weer kunnen wandelen, dan weer kunnen fietsen en dan weer kunnen lopen.

En plotseling blijkt de wereld voor me open te liggen. Ik kan aantoonbaar hardlopen en als ik ga opbouwen vanaf 0 kan ik alles wat ik wil. Ik kan een aantoonbare snelle tien kilometer (49 minuten) en ik kan een marathon lopen (een maand na borstkanker mijn eerste in 4uur14). Ik heb nu geen grenzen en ik heb geen beperkingen. Alle zelfopgelegde barrières en richtingen zijn weg. Ik mag opnieuw beginnen met de wetenschap dat ik alles kan wat ik kies tegen de tijd dat ik weer alles mag kiezen wat ik wil. Ik heb tegen die tijd een pit in handen, ik mag troef maken en ik mag nog uitkomen ook.

Ik probeerde Wijzemans uit te leggen dat hij niet bang hoeft te zijn. Mama ligt dan wel weer aan draadjes en naalden liggen en aan toeters en bellen, maar het probleem is alleen maar mechanisch. Heus. Mama kan gewoon even niet meer hardlopen. Hij keek me aan met glinsterende oogjes. Hij vroeg me letterlijk: “je gaat dus niet meer uren weg in het weekend?” Mijn antwoord toverde zijn mooie Wijzemans’ lach op zijn smoelwerk. Hij heeft mama terug in de weekenden.

Nu de kinderen nog klein zijn, kan ik me bijvoorbeeld gaan toeleggen op de tien kilometer binnen 45 minuten. Of de vijf rond de 20 minuten. Tegen de tijd dat Wijzemans 15 is gaat hij me vragen of ik in Godsnaam een paar uur wil gaan lopen in het weekend. Het liefst nog langer. Dan wil hij chillen met zijn vriendin. Dan ga ik voor de marathon in 3uur40. Tegen die tijd heb ik nog jaren marathonleeftijd voor de boeg. Of niet. Wie weet ga ik toch voor Rotterdam 2014 en traint Wijzemans op de fiets met me mee.

Ik heb niks te bewijzen. Tegen de tijd dat ik weer mag, kan ik alles kiezen wat ik wil. Want dat ik het kan weet ik al. Opbouwen vanaf nul is zelfs iets om naar uit te kijken.

Ik ga herstellen. Dat is het hogere doel. Lopen komt daarna. Want dat ik weer ga lopen staat buiten kijf. Het herstellen wordt de uitdaging.

Advertenties

68 thoughts on “Een (on)gewisse toekomst

  1. Amen!
    Komt goed…met zoveel lieve mensen om je heen en met die superwilskracht (en niet te vergeten die humor!) van je ga jij weer lopen….wedden? Let je nu een beetje op de ‘nieuwe weg’ die je gaat bewandelen? 😉
    Zoals Nike zegt: You can do it!

  2. Lieve stoere Repel. Het is om te janken …maar jij jij hebt gewoon weer je oude vertrouwde vechtlust terug. Ik ken maar weinig mensen met zo’n ontzettende veerkracht… lieve stoere Repel . Dikke knuf….

  3. Lieve Repel, wat surrealistisch allemaal. Ook al ligt je been in puin, jij houdt je hoofd omhoog. Hou vol, daar met die ouwe zemelaar naast je in de kamer.

  4. *wrijft het kippenvel van haar armen en maakt een buiging, een diepe: neus tegen mn knieën* Wat een sterke vrouw ben je toch. Niet in zak en as. Niet opgeven. Maar een nieuw doel zoeken en er voor gaan. *dikke vette knuffel*

    En die opmerking van Wijzemans… Elluk nadeel…

  5. Je DOET het! Je doet het WEER! Ik wist dat het zou gebeuren, ik wist alleen niet wanneer. Toen je van de week twitterde dat je de moed had verloren en de bevelvoerder er achteraan dat het thuis en in het ziekenhuis klote ging, WIST ik dat je er bovenop zou komen, maar ik had niet verwacht ZO SNEL en zo VOLLEDIG! Mechanisch zit het allemaal nog niet zo lekker (understatement van de eeuw), maar je vechtlust is er weer en je hebt je niet laten verleiden tot bitterheid. Je bent een absolute KANJER! Ik voel me vereerd dat ik je mag kennen, iemand die zo puur leeft, zo integer met haar gevoelens omgaat en zo zichzelf niet kwijtraakt (nou eventjes dan).FANTASTISCH!! you go girl! Je kan inderdaad alles, daar ben ik eens te meer van overtuigd….

  6. Ik sluit me volledig bij Janneke aan. Je bent een kanjer, een grote kanjer, ik ben trots dat ik jou mag kennen (en dat JIJ in mijn bedje hebt geslapen!!!!!) Jij kan ALLES aan. En je weet het: Bij Marathon 2 sta ik er weer. Met een rugzak die weer toevallig matcht met je kleding. Zeker weten! Het maakt niet uit wanneer het is. Belangrijk is alleen, dat jij bij nul durft te beginnen. En dat je DIT als een kans mag / kan zien.

    PS: De echte optimist redeneert zo: “Ik moet wel op een bed met rozen liggen want ik voel de doornen in mijn vlees.”

    Of zoals mijn oma altijd zegt: Hoop is: bij voorbaat van de toekomst genieten.

  7. Wow! Jij was en blijft een held! Ook al zal dat niet altijd zo voelen.. Misschien de tijd om nog meer met je schrijftalent te doen? Ik hoop dat je snel het ziekenhuis uit mag!

  8. Het is zo waar wat je schrijft. Je bent iemand die uit dalen kan opkrabbelen en dat ook doet!!
    Toch hoop ik dat er nu eventjes maar geen al te diepe dalen meer voor je komen !!
    Vol vertrouwen de toekomst in!

  9. Meis jij bent mentaal ijzersterk, zonder een vlekje roest erop. Jij kunt alles waar je je wil op ent, die marathon gaat er komen. Wijzemans meefietsend met je trainingen, ik zie het voor me.
    Je kunt het en je zult het. Het gaat gewoon door.

  10. Wat mooi verwoord maar wat een kl*te verhaal! Ik wens je/jullie heel veel succes, moed en kracht de komende tijd. En idd jij gaat hardlopen als de jongens je het huis uit willen hebben om te kunnen chillen, ik heb er alle vertrouwen in!

  11. KANJER van een REPEL,
    ja dat mag deze keer met dikke vette hoofdletters! ik zat in spanning op je logje na t ongeluk te wachten, maar het is ongelooflijk zoals jij terugkomt! als er iemand moet leren waar hij de moed vandaan kan halen dan mag hij of zij in de leer bij professor doctor REPEL
    ik vind het waanzinnig knap zoals jij je herpakt!
    heel veel sterkte en beterschap vanuit frankrijk,
    groetjes Pinkèl

  12. Lieverd, brok in de keel. Wat beschik jij over een enorme veerkracht. Diep respect. Alle dalen die nog zullen volgen zul jij overwinnen. Omdat dat in jou zit. Ik ben er zo trots op dat ik je mag kennen. Heel dikke knuffel.

  13. Heel heel heel veel respect voor jou. Sterkte met dealen met de pijn. In kleine stapjes kan jij alles weer helemaal opbouwen. jij kan het! knuffel, Ellen

  14. Lieve Repel, ik reageer zelden op jouw blogs maar ik wil graag dat woord kwijt dat maar in mijn hoofd blijft zitten tijdens het lezen van jouw log: respect. Heel veel respect heb ik voor jou! Sterkte toegewenst en take care. Floor

  15. Wendy,

    ondanks het trieste verhaal een hele mooie blog. Overweldigend en inspirerend om te lezen hoe je nu al weer vooruit kunt kijken. Dat zegt een hoop. Dat zegt hoe sterk je bent. Het komt goed. Hoe dan ook. Je bent sterk. Heel sterk. #DRS

  16. Je bent zo dapper om al vooruit te kijken terwijl je nog zo verrekt van de pijn. Ik hoop (weet) dat je op die momenten dat je voor je gevoel weer 5 stappen achteruit moet doen, de 2de helft van je blog je weer vooruit kan laten kijken.
    Respect meis, je doet het zo goed, zo helemaal Repelstyle.

  17. meisje toch… je bent zo sterk, maar je mag soms ook zwak zijn. Rare momenten zijn dat hè.. ongelukken…je verhaal roept een scala van emoties hier op.. ik zie de overeenkomsten maar bid dat het nu ophoudt voor jullie….

  18. Beste Repel, lees al een paar weken mee, maar reageer nooit. Nu wel! Zat met spanning op meer nieuws van / over je te wachten – en nu dit! Ik heb bewondering voor je veerkracht – ik leer van je! (En gniffel stiekum over je plannen in relatie tot je kinderen……)
    Veel sterkte en geduld wens ik je!!!

  19. Je kan het! Ook als er ws een 2e operatie nodig is… Kijk vooruit,
    je been ligt in gort, maar je hebt zoveel mazzel dat je geen hoofd/hersenletsel hebt na zo’n enorme klap op op die voorruit en het asfalt. Sterkte!

  20. Jemig… ik lees, ik lees het nog een keer. Is het fictie? Is het een metafoor voor de ellende die je hebt (gehad) door die klotenkanker? Ik lees het nog een keer- is het echt gebeurd? Ja dus… ik ben in shock… En dan lees ik het einde, en heb ik diep respect. Mijn god… wat een kracht. Dat is onwaarschijnlijk, denk ik, waar haal je het vandaan? Maar dat antwoord weet ik natuurlijk wel: je man, je kinderen, en het leven zelf. Ik ben diep onder de indruk. Had het vanmorgen zwaar hier, man is depressief en af en toe is dat heftig, en vind ik mezelf ook wel een beetje zielig. Alles is nu weer in perspectief: er is genoeg om voor te knokken, ook al gaat het net even wat anders dan je vantevoren had bedacht… Sterkte, en heeeeeeeeel veel beterschap!!!

  21. Jeetje Repel, ik deed het al eens eerder maar doe het gewoon nog een keer … een hele diepe buiging voor je maken. Niet denken in beperkingen maar in mogelijkheden, respect!!

  22. Och sterke sterkte vrouw toch. Eerst 2012, nu dit 😦 Ik kan je niet meer dan een voorspoedig herstel wensen en in gedachten je onder de arm pakken en voorzichtig meelopen met het revalideren. {{{KNUFFEL}}}

  23. wat een kracht straalt dit verhaal al weer uit. Je zult het zwaar hebben. Respect dat je er nu al weer zo over kunt schrijven. Een goed herstel. En wij duimen zeker mee dat je weer goed op de been komt. Beterschap

  24. Wat een nare wending in je plannen maar met jouw wilskracht en de steun van je daltons ga je ook dit fixen. Beterschap en veel succes tijdens deze lange, zware tocht

  25. Enorm veel sterkte gewenst. Via andere lopers kwam ik op je blog. Je schrijft zo mooi, zo beeldend en pakkend, dat ik haast vergeet hoe vreselijk de inhoud is van je verhaal. Succes met je herstel straks!!

  26. Bizar. Ik ken je niet, ik lees je weblog omdat ik het leuk vind om verhalen te lezen van mensen die hardlopen. Ben ooit op je site gekomen via een blog van een “andere” hardloper. Sinds die tijd lees ik je blog en vind het interessant. Op zich is dat al apart. Nog aparter is het dat ik kippenvel krijg als ik dit lees. Hoeveel moet jij uitwerken zeg!!! Ik wens je sterkte de komende periode. Het is niet niks en niks is iets.

  27. Terwijl ik in Schoorl liep moest ik aan je denken en dan vooral je kracht in het leven.Maar o wat maak je toch veel mee en ook de kids en manlief gaan door de levens achtbaan….Hoe teer wij kunnen wezen in het leven is wel duidelijk en ook dat heb ik mee mogen maken.En gelukkig dat ook vrouwlief die kracht en strijd heeft om verder te gaan en dat heb jij zeker ook.
    Ik wens je veel sterkte,kracht en gezondheid toe en laat dit de laatste keer wezen dat het jou overkomt.
    Xx Rinus.

  28. Jeetje meis wat een nieuws pffffff…. Heel vee beterschap en sterkte met je herstel en net als vele anderen heb ik diep respect voor de wijze waarop je hiermee omgaat! Knuf!!

  29. Onvoorstelbaar hoe verkrachtig jij bent. Bij mij liepen hier de tranen uit mijn ogen bij het lezen van je blog. Jij hebt heel veel talenten, een daarvan is in woorden vatten wat je meemaakt, maar ook hoe je je hier weer uit zal vechten. Ik wens je alle kracht toe die je nodig hebt, ook voor je kinderen en de Bevelvoerder. Heel veel sterkte met de pijn, ik hoop dat daar heel snel verbetering in komt, de rest volgt ook, zeker met deze beresterke instelling die jij weer laat zien!!

  30. Je ziet door de donkere tunnel toch weer een lichtpunt! Daar is wilskracht voor nodig. Heel veel sterkte met je herstel, en meid wat kun je het toch altijd prachtig verwoorden. Hoop nog lang met je blog mee te lezen.
    Renske

  31. Ik heb heel veel bewondering voor je, Repel! Je zult het best heel moeilijk hebben, maar je klinkt moedig en krachtig, knap hoor! Ik wens je beterschap, sterkte en kracht toe, en hoop dat je over een poosje weer “op eigen benen” kunt staan ( en lopen)!!
    Veel liefs van een “stille” meelezer.
    Groet, Tineke

  32. Jeetje. Kippevel bij lezen. Wat een schrik.
    Afgelopen weekend een tweetup in schoorl. Je was er niet. Ik lees sporadisch twitter tegenwordig. Dus toch thuis maar even kijken waarom je er niet was, wellicht geblesseerd, blauwe kleine teennagel ofzo. Maar dan dit lezen!

    Super veel sterkte en ik zie je volgend jaar gewoon in schoorl!

    Groet

  33. Onvoorstelbaar Repel, onvoorstelbaar wat je mee hebt gemaakt in een goed jaar. Wat waanzinnig knap dat je zo snel al zo ver bent, zoveel moed alweer laat zien. Ik ken je niet, jij kent mij niet en dat hoeft ook niet. Mijn gevoel is, denk ik, wat iedereen hier voelt: Diep, diep respect!

  34. Wow, wat ben je een enorm sterke vrouw!!! Ik ken je niet, maar heb ontzettend veel respect voor de manier waarop jij met je “lot” weet om te gaan. De tranen sprongen me in de ogen bij het lezen van je verhaal. Daar kunnen nog heel veel mensen van leren! Ik wens je een heel voorspoedig herstel en ik ben ervan overtuigd dat met jouw instelling je hier ook weer sterker uit zult komen!

  35. mam-o-man…..wen…..niet te geloven dit!!!!
    Vond ons( mijn) jaar al ongelooflijk vol zitten met onplesante gebeurtenissen…..en roep vaak dat wij een jackpot gewonnen hebben wat betreft slechte ‘grappen’…. maar kom erachter…..al lezende….dat jullie die jackpot gewonnen hebben!!! 😦

    Wat is het leven dan kostbaar!! in no time kan
    het helemaal een andere koers gaan varen, zonder dat je er zelf richting aan kan geven!!!

    • was nog niet klaar….dus ga hier gewoon verder 🙂
      anyhow…ik geloof sterk in het lot….!!
      / niets gebeurt zonder reden/ …ookal snappen we niet waarom iets gebeurt…later hebben we ervan of door geleerd…de kleine dingen….waar het om gaat in het leven….

      Jouw weg is weeeeeer verandert!!….jullie kunnen dit handelen al is het oneerlijk, gemeen en verre van leuk….!!

      • potverdrie…kan nog niet zo goed omgaan met telefoon van zoonlief/ sorry!!!

        Maar wens je een goed herstel toe wen…al begrijp ik dat t allemaal nogal gecompliceerd is…Als de pijn maar weg zou zijn ben je al een heel eind op de goede weg.

        Heb veel bewondering voor hoe je in het leven staat!!! hoe je van de kleine dingen kan genieten…hoe je steeds weer licht ziet…en nieuwe doelen.!!!

        Lieve Wen (en geliefde man en kids). Heel veel sterkte ook weer voor deze zware tijd!! De liefde van jullie gezin voor elkaar voelt zoooo hecht en warm dat t jullie door ALLES heen zal sleuren!!

        dikke knuf!!

  36. Pfffff Repel wat schrik ik van dit verhaal! Voor mij staat een ding vast. … natuurlijk ga jij weer lopen, iemand die het afgelopen jaar al zoveel verkracht heeft getoond gaat ook dit varkentje wassen wetende dat het waarschijnlijk veel geduld en doorzettingsvermogen zal vergen.
    De opmerking van Wijzemans deed mijn mondhoeken krullen. Hij ziet dan toch maar een voordeel in dit alles.
    Sterke lieve Repel!

  37. Dat je er bovenop gaat komen staat vast daar heb je in het verleden genoeg bewijs van geleverd hoe groot en sterk je wilskracht is. Maar triest dat nou juist jou dit moet overkomen. Ik leef met je mee, alhoewel dat natuurlijk makkelijk gezegd is vanaf de zijkant. Sterkte Repeltje.

  38. nou zeg wat een toestanden, hoe gaat het nu ondertussen met je???
    Je bent een echte kanjer! (alle zinnige dingen zijn vast al gezegd hierboven) maar toch,houd moed!
    lieve groetjes
    Sillie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s